Brussel – London – Reykjavík daag – day – nótt 11

Heimferð. Vaknað 6.15, snemmt en skömminni skárra en upp úr 3 eins og á útleiðinni.

Hún Nicole sem á húsið sem við vorum í fær konu til að þrífa fyrir sig, sú hafði komið á miðvikudeginum þannig að við sluppum við að þrífa allt hátt og lágt. Rifum bara sængurföt af rúmum, fengum okkur morgunmat, smurðum nesti og kláruðum að troða síðasta dóti í töskur. Út úr húsi klukkan 7.25, upp á lestarstöð með töskur í eftirdragi og bakpoka á bökum. Rétt tókst að kaupa miða í tíma fyrir 7.45, við höfðum alltaf keypt miða fyrir alla í einu og annaðhvort okkar Jóns tekið þá á visakortin (yfirleitt Jón) en núna voru Fífa og Atli að kaupa miða fyrir sig alla leið upp á flugvöll en við bara á Zuid og þá vildi sjálfsalinn ekki taka neitt af kortunum þeirra þannig að Jón rauk til baka og náði að borga þá – það stóðst á endum að þau komu hlaupandi upp á pallinn um leið og lestin renndi að. Fjúkk!

Elsta unga fólkið fór svo úr á Noord stöðinni og er hér með úr sögunni (í þessu ferðabloggi skoh).

Komin niður á Zuid fundum við hin svo Eurostarinnganginn, beint inn í gegn um tvöfalda passatékkið og öryggisleitina (út úr Belgíu/Schengen og inn í Bretland). Inn í lest þegar 10 mínútur voru í að hún legði af stað. Nokkuð góðar tímasetningar bara.

Þessi lest var eiginlega betri en sú sem við tókum á leið út, sætin þægilegri. Samt ekkert hleðslutæki fyrir síma (gerði minna til þarna því auðvitað vorum við öll með fullhlaðið þetta snemma morguns). Ferðin gekk fínt, mikill lúxus að geta bara sest svona upp í hraðlest og keyrt langar leiðir.

Þá var það London í 6 klukkutíma. Ekkert okkar þekkir sig almennilega í London. St. Pancrasstöðin þar sem Eurostar lestirnar fara er við hliðina á King’s Cross stöðinni sem er nú á dögum frægust fyrir brautarpall 9 3/4. Krakkarnir (já og við) vildu auðvitað fara og kíkja á stöðina. Þar var búið að búa til þennan pall í forsal stöðvarinnar, með hálfri farangurskerru og öllu tilheyrandi. Löng röð túrista var fyrir framan, allir vildu fá tekna af sér mynd að hlaupa gegn um múrinn. Við slepptum því nú samt.

Skildum stóru töskurnar okkar eftir á Left luggage á St. Pancras. Út að væflast í London fram á síðdegi. Eins og ég sagði þá þekkjum við þetta svæði ekki neitt og tókst að fara í afskaplega óspennandi átt. Ætluðum að finna garð þar sem við gætum sest og borðað nestið okkar. Allt fullt af svona litlum görðum í London auðvitað. Sáum einn á korti sem við rákumst á og stímdum þangað, nokkurra mínútna gangur. Sá reyndist þá ekki dæmigerður pikknikkgarður heldur villigarður þar sem plöntur og dýr fá frið til að vera þau sjálf á smá svæði. Mjög skemmtilegur garður.

Nestið var nú borðað þarna samt þó þetta væri ekki akkúrat það sem við ætluðum okkur. Vorum kortlaus og ákváðum að reyna að hitta eitthvert niður í bæ. Ég setti Oxford Street í Maps í símanum mínum þó við ætluðum reyndar alls ekki að versla en þekkjum okkur betur kring um það svæði – fyrst fattaði ég svo ekki að stilla á Walk þannig að við vorum að ganga eftir bílaleið og einhvern voðalegan krók þar til ég sá breytingu: Það er lokun á þessari götu, beygðu næstu til hægri. Hmm! Stillti yfir á Walk en það var bara eitthvað alveg út í hött hvað hver bútur var langur (já ég veit London er stóóóór). Þannig að þegar við rákumst á Euston stöðina ákváðum við bara að fá okkur eitthvað að borða og hætta að reyna að fara eitthvað mikið meira miðsvæðis. Fórum á Nandos af einhverri rælni, aldrei farið á þá keðju áður og kunnum ekkert að panta en þegar kjúklingalærisborgararnir okkar komu á svæðið voru þeir alveg gríðarlega góðir og medium var allavega alveg passlega sterkt fyrir mig. Að skvetta medium piri piri sósu á bellurnar (ef franskar heita núna fröllur þá hljótum við að kalla belgískar bellur – franskar kartöflur eru jú frá Belgíu, alls ekki Frakklandi) var kannski örlítið misráðið samt.

Þetta er allrasíðasta matarmyndin úr þessari ferð. Lofa!

Vorum búin að ákveða að taka bara leigubíl aftur á St. Pancras þar til ég rak augun í skilti hjá Euston um gönguleið þangað sem væri bara 1,2 kílómetrar. Einhvern veginn hefur okkur semsagt tekist að fara að nálgast stöðina aftur á vappinu. Svo reyndist auðvitað fullt af skemmtilegu dóti vera allt í kring um þessar stöðvar, British Library, matarmarkaður, fullt af búðum og veitingahúsum – sé samt ekki eftir því að hafa fyrst labbað í hina áttina því annars hefðum við ekki séð skemmtilega villigarðinn.

St. Pancras er ansi flott að framan:

Settumst út hjá veitingahúsi og fengum okkur sitthvort rósavínsglasið til að drepa tímann, Freyja og Emil skutust til að skoða stöðvarnar tvær betur, Finnur sat hjá okkur og var eitthvað að verða framlágur. Skrifuðum það á þreytu.

Ákváðum svo að vera í góðum tíma í lestina til Gatwick. Reyndist ágætt því hún tók lengri tíma en okkur minnti og svo bilaði lestin líka á leiðinni og stoppaði tvisvar milli stöðva, annað skiptið í heilt kortér, mér hefði ekki verið sama ef við hefðum ætlað að láta þetta smella. Annars bara þægilegt og komin á Gatwick gátum við bókað okkur beint inn og farið inn fyrir. Alltaf alveg voðalega gott að vera kominn í gegnum bannsetta öryggisskoðunina og vegabréfaeftirlitið.

Í duty free rákumst við svo á þetta: (nei ég var ekki búin að lofa engri drykkjamynd!)

tímdum ekki að kaupa í þetta skipti en einhvern tímann skal ég fá svona flösku! (vonandi er þetta ekki tímabundin hönnun). Hvort ég tími svo einhvern tímann að opna og drekka verður alveg að koma í ljós!

Enginn orðinn svangur enn eftir Nandos þannig að við keyptum okkur bara þríhyrningssamlokur og vatn. Nema Emil sem langaði ekki í svoleiðis samloku. Sáröfunduðum hann svo þegar þessar reyndust vera enn önnur bragðlaukanúllstilling og hann átti svengdarkvóta eftir fyrir grillaðri samloku inni í biðsal.

Finnur var að verða lasinn greyið og vildi ekkert, hvorki vott né þurrt. Í vélinni var hann eiginlega alveg ómögulegur þannig að þó að Váflugið væri bara ágætt og meira að segja lent á undan áætlun var ég alveg hrikalega fegin að lenda og ekki síður að við hefðum splæst í að hafa bílinn á langtímastæðinu. Hefði verið martröð að taka rútuna heim.

Sólarlagið var samt fallegt á leiðinni:

Og já – heima. Takk fyrir lesturinn öllsömul. Næsta blogg væntanlega frá Róm í nóvember!

Brussel daag 10. Góðar fréttir og annars eiginlega ekkert

Dagurinn byrjaði á besta mögulegan máta. Fífa fékk tölvupóst um að hún hefur fengið skólavist í Designskolen Kolding – sem þýðir að innan mánaðar verður hún farin í nám til Danmerkur. Það er mjög erfitt að komast að í þessum skóla og við erum gríðarlega stolt af henni!

Annars gerðum við nú lítið þennan dag. Nema Jón Lárus sem fór í strætó og lestum 18 kílómetra leið þar sem hann hafði mælt sér mót við sprúttsala nokkurn, nei ókei gaur sem flytur inn og selur góð vín og Jón langaði í eitt sérstakt slíkt og lagði þetta á sig. Var ekkert að draga okkur hin með, enda óþarfi.

Dagurinn fór annars meira og minna í afslöppun eins og síðasta degi í fríi sæmir. Skutumst í búð til að kaupa í nesti fyrir ferðalagið, löng heimferð fyrir höndum daginn eftir.

Veit eiginlega ekki hvað ég get eipað um daginn annað en auðvitað matarklámið að venju, höfðum splæst í andabringur í búðinni þremur dögum fyrr og frestað eldun tvö kvöld (fyrst komum við seint heim og síðan var grillveður).

Ekki vont!

Dagur 10

Settumst út á pall í síðasta skiptið í þessu fríi, létum okkur hafa það þó það væri pínu svalt (hefði verið búin að kveikja upp í útiarninum heima á palli við þetta hitastig). Sólarlag ekki af ljótasta tagi:

IMG_1573

Svo var bara farið að pakka og púsla í töskur og ganga frá. Frábært frí við það að klárast, bara heimferðin eftir. Gæti nú reitað færslu samt því við verðum í 6 tíma í London.

Brussel daag 9. Hortasafnið

Ekki lá mikið fyrir, þennan næstsíðasta dag ferðarinnar. Alla (tja flesta) langaði þó að fara og skoða hús Art nouveau arkitektsins og hönnuðarins Victor Horta. Sá eini sem ekki langaði fékk samt ekki leyfi til að hanga einn heima í húsi í tölvunni sinni þannig að hann kom með líka.

Af stað eftir morgunmat, lestin niður á Zuid stöðina og svo labbað af stað, góður 1,5 kílómetri. Við vorum eiginlega vel snemma á ferðinni, lestin fór 10.45 en safnið átti ekki að opna fyrr en klukkan tvö. Þannig að planið var að rölta þetta í rólegheitum og fá sér hádegismat á leiðinni.

Römbuðum á veitingahús beint fyrir framan þennan turn sem er hluti af gamla virkisveggnum um Brussel:

Það var víst Napóleon sem lét rífa virkisvegginn. Gaur!

Maturinn reyndist ljómandi, krakkarnir fengu sér nærri öll carbonara, eggjarauðan og osturinn borin fram sér eins og á að gera það. Við Jón fengum okkur hins vegar rétt dagsins sem var grillað lamb með kartöflukrókettum og fersku salati og var alveg ljómandi gott.

Það var reyndar fullkalt til að sitja úti og þjónninn skildi ekkert í okkur. Fínt samt þegar sólin lét sjá sig.

Eftir mat, áfram í áttina að Horta. Upp langa langa brekku, ég hefði ekki viljað vera á hjóli, tja nema reyndar á leiðinni til baka.

Vorum svo samt hálftíma of snemma hjá safninu, tók mynd af framhliðinni:

smá hringsól um hverfið, Jón fékk sér einn bjór hjá alveg voðalega fýlulegum þjónustueinstaklingi, sem kom svo ekki einu sinni til að leyfa honum að borga (við Finnur sátum líka við borðið en langaði hvorugt í neitt, kannski var það ástæðan fyrir fýlunni en það var samt nóg af lausum borðum, ekki eins og við værum að taka pláss frá borgandi viðskiptavinum).

Loksins var klukkan svo orðin tvö og við gátum farið inn í safnið. Þar mátti ekki einu sinni vera með handtöskur, skil það reyndar ekki því þar var ekkert nægilega smárra muna til að hægt væri að troða þeim í litlar handtöskur, tæpast einu sinni bakpoka.

En safnið var stórkostlegt, alveg magnað hvað maðurinn var frjór. Líka mindblowing hvað hefur kostað að gera öll þessi húsgögn og járnverk þarna inni. Því miður mátti auðvitað ekkert taka neinar myndir frekar en á Tinnasafninu nokkrum dögum fyrr. Hér má lesa um það og sjá örfáar myndir

Sömu leið heim, gengum í gegn um langan og mjóan skemmtigarð sem er settur upp meðfram lestarteinunum við Zuidstöðina. Fórum samt ekki í neitt tæki, tvö þeirra litu svo skelfilega út að sum okkar urðu sjóveik bara við að horfa á þau.

Small akkúrat að við gátum gengið upp í lestina okkar. Watermaal stöð, röltum í verslunarklasann til að kaupa í kvöldmatinn, gátum ekki alveg ákveðið okkur hvaða kjöt yrði fyrir valinu þannig að það varð bara grigliata mista – naut, svín, kálfur, lamb og pylsur. Sælgæti allt saman. Sorrí íslenskur landbúnaður, það er ekki alltaf allt best heima!

Brussel daag 8. Brugge

Pínu villandi fyrirsögn því auðvitað er Brugge/Bruges ekki Brussel en við byrjuðum og enduðum daginn jú í Brussel.

Vorum semsagt búin að ákveða að skoða hina fögru Brugge þennan dag. Eitthvað höfðum við rokkað með daginn, eftir spánni hjá yr.no en þetta varð úr, svona úr því það styttist í ferðinni og spáin ekki sérlega góð neinn af dögunum sem eftir væri. Belgíubúar eru áreiðanlega eins og Íslendingar alltaf að tala um að það hausti snemma þetta árið. Gola og frekar svalt og gengur á með skúrum.

Nújæja, fólk vaknaði með fyrra fallinu og við lögðum af stað upp úr tíu. Lestin fór bara á klukkutima fresti en þennan dag höfðum við ákveðið að fara með strætó sem fer talsvert oftar. Fundum stoppustöðina auðveldlega, strætó mætti á svæðið á réttum tíma en bílstjórinn var eiturfúll yfir að við værum ekki með nákvæmlega rétt fargjald á reiðum höndum (í strætó kostar tvær og hálfa evru en í lestina bara tvær). Fengum ekki einu sinni næga miða frá honum þegar okkur tókst þó að borga, sem betur fer var svo ekki tékkað. Veit ekki hvort við þurfum eitthvað að vera að taka strætó aftur, troðningur og svo var hann jú talsvert lengur niður í bæ en lestin.

Fórum út á stoppustöð sem hét Kauphöllin en þegar við stigum út úr vagninum sáum við samt hvergi kauphallarbygginguna. Vorum smástund að oríentera okkur í rigningunni hvert við ættum að labba til að finna Central stöðina.
Rákumst á LitluHörpu á leiðinni:
Brugge

Klukkan var að nálgast hálftólf þegar við loksins vorum búin að kaupa miða til Brugge og fórum niður á brautarpall til að grípa lest til Midi stöðvarinnar þar sem ég þóttist hafa lesið að lestirnar færu þaðan. Sá svo á skilti við pallinn að lestin sem kom á undan þeirri sem við ætluðum að taka var með áfangastað Oostende og stoppaði í Brugge. Þannig að við þóttumst heppin og hoppuðum upp í InterCity lest.

Það reyndist síðan vera mistök. Þessi lest var hægfara og fór stóóóran krók þannig að í stað þess að vera klukkutíma á leiðinni vorum við tvo og hálfan. Ekki alveg það sem við höfðum ætlað að eyða auka einum og hálfum tíma í. Ójæja.
Finni leiddist samt ekki í lestinni:

Brugge

Allir sársvangir og þegar við komum til Brugge var ákveðið að byrja á því að finna veitingastað og laga ástandið. Fyrir framan tónleikahúsið í Brugge (ég hélt að það væri bara Concertgebouw í Amsterdam).

Fundum stað með fyndnum þjóni sem vildi ekki leyfa okkur að sitja úti því það gæti komið rigning (komu svo líka dropar), fengum okkur pizzur (krakkarnir nema Atli), þorsk með kartöflumús og salati (Atli) og krækling og belgískar (við Jón). Þjónninn ætlaði ekki að trúa Freyju þegar hún vildi panta sér Duval, krakkar á þessum aldri ekki vön að drekka klausturbjóra. Var svo ánægður með hana þegar kom í ljós að hún vissi alveg hvað hún væri að panta sér.
Við Finnur í stíl:
Brugge

Appelsínið hans Finns í góðu skapi:

Brugge

en þarna var það nærri búið:

Brugge

Áfram haldið inn í bæ – reyndar reyndust síðan veitingastaðirnir við aðaltorgið frekar ódýrari en þessir við konserthúsið. Óvenjulegt.

Finnur fékk sína obligatorísku vöfflu og svo fórum við á pöbb sem selur bjór sem heitir Garre, einn af toppbjórunum og hann fæst hvergi annars staðar. Borinn fram með ostateningum í stað hins venjulegra jarðhnetu- eða saltkexs.

Brugge

Fallegt í Brugge:

Brugge

Heimferðin í lestinni tók núna klukkutíma og fimm mínútur, stoppaði á einum stað í stað 8 eða 9 og fór engan krók.

Rétt misstum samt reyndar af lestinni okkar uppeftir, þessi kom 5 mínútum seinna á Midi stöðina en Ottignieslestin lagði af stað. Þannig að við hoppuðum út úr stöðinni og fengum okkur belgískar í pappírshorni í kvöldmatinn.

Uppeftir og svo meira bjórsmakk. Mesti bjórsnobbbjórinn í Belgíu heitir Westvleteren, bruggaður í klaustri, fæst helst á gatnamótunum við klaustrið en samt líka í örfáum bjórbúðum. Við höfðum rambað inn í búðina á rölti um miðbæinn og þar stóðu nokkrir kassar af honum á gólfinu. Jón Lárus og Atli keyptu sitthvora flöskuna. Hafði staðið til nokkur kvöld í röð að smakka en alltaf eitthvað komið upp. Nú var ekki (mikið) seinna vænna og bjórarnir voru teknir upp með viðhöfn og drukknir:






(já við keyptum líka glas)

Góður en stóð ekki aaalveg undir hæpinu.

Enduðum kvöldið á að sitja fram yfir miðnætti og spila, öll sjö.

Brussel daag 7. Jeanneke og Manneken

Rigning að morgni. Búðarferð á dagskránni, nú höfðum við fengið leyfi til að nota bílinn sem var ágætt, þurftum líka að losa okkur við ansi hreint margar bjórflöskur (hei við erum í bier hemel hér!) og gott að losna við að labba rúman kílómetra með fulla poka af gleri og svo til baka með gler með einhverju í.

Í bílnum voru sæti fyrir sex, Emil fórnaði sér og var heima. Auðvitað keyptum við svo allt sem okkur langaði í, stórhættulegt að fara í flottar kjörbúðir í útlöndum!

Ég keyrði heim og neitaði að taka leiðbeiningum og hafði fullkomlega rangt fyrir mér. Ekki í fyrsta skiptið og örugglega ekki það síðasta, en heim rötuðum við nú samt á endanum.

Vorum eitthvað að velta fyrir okkur hvort við nenntum í bæinn en létum nú samt slag standa, vorum mikið heima daginn áður og tímdum eiginlega ekki að eyða dýrmætum útlandatíma í að hanga í húsinu, rigning eða ekki rigning.

Reyndist hin besta ákvörðun því svo stytti auðvitað upp og sólin kíkti meira að segja svolítið á okkur.

systurnar bak við brotið öryggisgler á lestarstöðinni okkar í Watermaal.
Á meðan þessi mynd var tekin strögglaði Jón Lárus við miðasjálfsalann sem vildi ekki selja honum miða fyrir hópinn. Tókst samt á endanum og síðan þegar lestarvörður kom að stimpla miðana okkar sagði hann okkur í óspurðum fréttum að miðinn gilti allan daginn á öllu Brusselsvæðinu, fram og til baka, upp og niður og hvað veit ég? Hefðum viljað vita það fyrr, höfðum keypt framogtilbakamiða allan tímann! Frekar óskýrt hjá þeim, allt saman.

Gerðum svo sem ekki mikið. Löbbuðum gegn um skemmtilega veitingahúsahverfið til að finna Jeanneke Pis systur hans Manneken:

forðuðumst ýtnu þjónana á veitingastöðunum en hingað skal samt haldið aftur að borða, á miðvikudag eða fimmtudag

áfram, snarbrjálaðar vöfflur með margra sentimetra lagi af rjóma og jarðarberjum (engin mynd), hópur splittaðist en við Jón, Fífa, Atli og Finnur kíktum aftur á Manneken sem að þessu sinni var ekki uppáklæddur:

Bjórsnobbararnir settust svo á pöbb og snobbuðust með allskonar skemmtilegheit:

þessi bjór heitir Kwak og segir nafnið sitt sjálfur.

Þessi dúfa heitir ekki Kvak svo ég viti, samt

Þarna var líka hægt að fá bjórsmakk, misstór. Keypti ekki svoleiðis, bara tók mynd af þarnæsta borði með smakkrönd, undirstöður borðsins ekki aaalveg sléttar:

Heim, keyptum annað súkkulaðismakk á leiðinni, lest til Watermaal að venju, út á pall í klukkutíma, svo gerðum við þistilhjörtu með hollandaissósu í kvöldmatinn og svo buðu Fífa og Atli upp á smakk á hollenskum ostum. Truffluostur úr kúamjólk, fenugreek (sem ég man ómögulega hvað heitir á íslensku og google translate hjálpar ekki) geitaostur, pestóostur og 50 mánaða gouda ásamt fjórum tegundum af sinnepi, balsamik, trönuberja, hunangs og wasabisinnep.

Sagði einhver matarsnobb? naah!

Brussel daag 6. Markaður

Rifum alla á lappir um hálftíuleytið þennan morgun því veðrið var frábært og svo var matarmarkaður svæðisins bara opinn frá átta til eitt. Löbbuðum eftir morgunmat að torgi svona einn og hálfan kílómetra burtu þar sem markaðurinn var staðsettur. Rákumst á þessi fallegu hús á leiðinni:

Markaðurinn reyndist talsvert stór, enda eini markaðurinn á þónokkuð stóru svæði. Fullt af fallegum grænmetis og ávaxtastöndum, ostar og kjöt og kökur og föt og skinkur og pylsur og bara allt sem á að vera á svona mörkuðum. Á einum stað var síðan veitingahorn, við nokkur ákváðum að fá okkur samósur hjá alveg massahressum sölumanni sem kunni sitt fag alveg til hins ítrasta og naut lífsins í vinnunni:

Hann var líka með rósavín úr malbec þrúgunni, það höfum við aldrei prófað áður en var alveg ljómandi gott. Neyddumst til að fá okkur tvö glös hvort meðan krakkarnir voru að frílysta sig á markaðnum.

Afrakstur markaðarins var síðan þessi:

plús reyndar sjö stór cordon bleu buff (nei EKKI Gordon Blue eins og stendur iðulega á íslenskum útgáfum). Kjötkaupmaðurinn gaf okkur síðan box af einhverju torkennilegu salati í kaupbæti enda styttist í tímanum sem var opið á markaðnum. Gott samt.

Heim. Byrjaði að rigna. Lagði mig og steinsofnaði í örugglega tvo tíma meðan sum hinna horfðu á formúluna í sjónvarpinu og spiluðu á píanó og tölvuleiki og hvað veit ég?

Cordon bleu í kvöldmatinn, sveppirnir á myndinni eru af tegundinni bláfótur og voru alveg fáránlega góðir í rjómajafningi. Höfum aldrei smakkað þessa sveppi fyrr en ég væri til í meira – ef við finnum!

Brussel daag 5. Tinnasafnið

Aftur var steinsofið fram að hádegi eða svo. Tja nema við Jón sem vöknuðum klukkan átta. Mikið sem maður er pavloviseraður að vakna á morgnana, skil þetta ekki alveg.

Þetta var fyrsti dagurinn sem veðrið var minna en spennandi. Rigndi nánast allan daginn, þar af hellirigndi slatta af deginum. Sem betur fer var einmitt planið að fara í Tinnasafnið (eða réttara sagt Hergé safnið) í Louvain-La-Neuve. Það lá heppilega við húsinu okkar, Louvain-La-Neuve liggur við hliðina á Ottignies sem er endastöðin á lestinni í hverfið okkar.

Regnhlífin var dregin á loft og skundað af stað eftir hádegismat.

Brjáluð hellirigning í Louvain:

Stóðum hana af okkur og svo áfram, gegn um matarmarkað þar sem meðal annars var vagn þar sem hægt var að kaupa
pylsur, hamborgara og, já snigla!

Leist ansi vel á stand þar sem fengust meðal annars fersk þistilhjörtu og næpur (ég get ekki skilið hvers vegna það fást hvergi næpur heima, eins og þær eru góðar!) en ákváðum að kaupa okkur frekar eitthvað á leiðinni út svo við værum ekki að þvælast með innkaupapoka í safninu. Áfram á Musée Hergé. Þar mátti alls ekki taka myndir nema í fordyrinu, hér eru þær tvær sem ég tók:

Safnið reyndist svo bráðskemmtilegt, ekki sérlega dýrt inn (afsláttur fyrir skólafólk) og ókeypis græja með gagnvirkri leiðsögn um svæðið. Ég hafði til dæmis ekki áttað mig á hvað skilin í skrifum Hergés voru greinileg við Bláa lótusinn, við ritun hans hafði hann nefnilega kynnst Kínverja vel og allt í einu farið að átta sig á hvað þessar stereótýpur sem evrópubúar og fleiri vildu troða öllum í voru vitlausar og hættulegar. Eftir þessa bók breyttust skrif hans um aðrar heimsálfur til mikils betra. (verst að hann áttaði sig aldrei á núönsum kvenþjóðarinnar samt…)

Stytt upp þegar við komum út af safninu. Auðvitað var verið að loka matarmarkaðinum og okkar standur alveg samanpakkaður. Ójæja, matarmarkaður á okkar svæði daginn eftir, yrðum að láta það duga.

Heim í lestinni, grillaður kálfur í kvöldmatinn. Meira hvað þetta Evrópusambandskjöt er fáránlega meyrt og gott! Sátum svo lengi fram eftir kvöldi úti á palli bak við hús.


bland í poka

More Photos

teljari

  • 360,123 heimsóknir

dagatal

ágúst 2015
S Þ Mi Fi L
« júlí    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

sagan endalausa


Fylgja

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1.714 other followers