Danmörk dagur 8 – Malmö fyrst og svo Danmörk aftur

Lokadagurinn. Heim um kvöldið. Flugið okkar var ekki fyrr en sjö um kvöldið þannig að okkur lá ekkert svakalega á að rjúka suður á Kastrup.

Byrjuðum daginn á að hafa samband við tapað-fundið hjá DSB út af blessuðum bakpokanum. Ekkert kom út úr því nema að við ættum að fara á safnpunktinn þeirra á Hovedbanegården. Ákváðum að vera ekkert að þeytast það þarna um morguninn, fara bara frekar fyrr af stað í flugið.

Bryndís og Rein áttu frí þennan dag, svo heppilega vildi til að það var þjóðhátíðardagur Svía. Það er ekki gert neitt sérlega mikið úr honum frekar en reyndar þeim danska en frí var nú samt.

Okkur langaði til að sýna krökkunum Vesturhöfnina, mjög skemmtilegt svæði með (auðvitað alveg rándýrum) íbúðum, bæði í Turning Torso blokkinni frægu og svo bara alls konar skemmtilegum húsum, misþröngum götum, alls konar listaverkum og kaffihúsum, ísbúðum og veitingahúsum. Ísbúðirnar földu sig reyndar ansi vel fyrir okkur.

rotating

Gengið að skoða skemmtilegt listaverk með hnöttóttum steinum sem snúast stanslaust í vatnsflaumi. Sá rauði sat reyndar fastur.

Bryndís og Rein þurftu að skreppa frá og við hin röltum um svæðið og fengum okkur síðan hádegismat.

við gamla gengið fengum okkur bæði þetta smurbrauð með laxi, aspas, poached eggi (hvað heitir það nú aftur á íslensku?) og hollandaisesósu. Þið sjáið nú hvað það fór vel í okkur!

Þessa rákumst við síðan á á röltinu – vorum fyrst ekki viss hvort þetta væri stytta en síðan sneri hún höfðinu og horfði á okkur. Dýrka uglur!

Ugla

Nújæja, þegar sænska gengið hafði lokið sínum erindum komu þau aftur, fundu ísbúð fyrir Finn og keyptu handa honum ís, skutluðu okkur síðan í veg fyrir lestina til Kastrup. Þökkuðum hjartanlega fyrir okkur að sjálfsögðu, höfðingjar heim að sækja!

Ekki gleymdist nein taska í lestinni að þessu sinni! Veeeel passað upp á!

Út á Kastrup. Tékkuðum okkur og töskurnar okkar inn, vorum auðvitað í góðum tíma og nenntum engan veginn að þvælast með allt draslið inn til Hovedbanen og til baka. Né reyndar krakkana, þau fengu bara fyrirmæli um að ráfa um Kastrup og/eða finna sér kaffihús. Enginn svangur enn, annars hefðum við örugglega stýrt þeim á Burger King uppi á annarri hæð. Þessi Burger King er iðulega eina keðjuskyndibitamáltíðin sem við fáum okkur í Danmörku, tja reyndar mögulega fyrir utan Steff-Houlberg, veitingahúsin þegar inn er komið eru bara svo hálfvitalega dýr að það er fínt að fá sér staðlaðan borgara í alrýminu.

En við Jón Lárus semsagt stímdum til Hovedbanen.

Það væri synd að segja að þessi tapað-fundið skrifstofa sé vel merkt á kortunum yfir stöðina. Við vorum góða stund að leita en svo reyndist hún bara vera til hliðar þar sem aðalmiðasalan er, hjá innganginum framan á stöðinni.

Þar var hin alúðlegasta frauka við afgreiðslu. Við lýstum fyrir henni töskunni og að hún væri með Tveimur Tölvum Í! og að Við værum að Fara til Íslands á Eftir! alveg með handapati og látum. Hún pikkaði á tölvuna sína og klóraði sér í hausnum og fann ekkert út úr þessu en sagði síðan: Heyrið þið, komið bara hér til hliðar og ég hleypi ykkur inn í geymsluna fyrir fundna dótið. Jáá góð hugmynd atarna.

Inn til hliðar. Fullt fullt af svörtum tölvubakpokum. Minn er reyndar með upphleyptri grárri rönd og sveimérþá að ég ræki ekki strax augun í akkúrat þannig poka! Þarna! þarna! getur verið þessi! æsingurinn var sko ekkert minni en áður.

Og í þessum bakpoka voru ásamt öðru ein nýleg Macbook pro og einn enn nýrri ThinkPad. Poookinn miiiiinnnn! ég get svarið að ég hoppaði af kæti. Mikið held ég það sé gaman að vinna í svona starfi – þeas. þegar fólk finnur dótið sitt.

Ofboðslega létt tókum við svo lestina til baka á Kastrup. Sameinuðumst krökkunum og fórum í röðina í öryggisleitina, alls ekkert langa né leiðinlega (ekki bara vegna þess hve við vorum í góðu skapi, hún bara var örstutt aldrei þessu vant).

Versluðum ekkert að ráði, splæstum okkur bara í sushi sem reyndist reyndar ekkert gott, ágætis hvítvín samt, Freyja og Emil reyndar tímdu ekki sushiinu og fengu sér pizzu, örugglega mikið betri og allavega talsvert ódýrari.

Flugið lítt frásagnarvert, allar töskur skiluðu sér, klóruðum okkur í hausnum yfir nýju reglunum með áfengiskaup og rauða hliðið, hefðum ekki þurft að klóra okkur í hausnum yfir nýju reglunum með áfengiskaup og rauða hliðið því nýju reglurnar voru alls ekki komnar í gagnið. Magnið okkar slapp aldrei þessu vant, þurftum ekki að borga neitt. Gæti haft eitthvað með Freyju nýorðna tvítuga og eitt sett af leyfi í viðbót.

Heim í seinna lagi, skutluðum Emil heim til sín, kíktum í Hagkaup til að farast ekki úr hungri morguninn eftir, Þorbjörg húspassari kíkti á okkur (takk enn og aftur) og þar með lýkur ferðabloggi í þetta sinn.

Danmörk dagur 7 – Alls ekki Danmörk! Malmö!

Næstsíðasti dagurinn rann upp, bjartur heitur og fagur í úthverfi Malmö. Ekkert leiðinlegt við það. Morgunmatur í boði Reins. Spjölluðum aðeins og gúgluðum hvernig væri best að leita að blessuðum/bannsettum bakpokanum, fundum einhver símanúmer og reyndum að hringja en Danirnir ekkert sérlega mikið í því að ansa í svoleiðis síma á sunnudagsmorgni, tja reyndar ekki allan sunnudaginn. Sendum póst á netfang sem við fundum og ákváðum að ýta þessu veseni úr hausnum og njóta síðasta heila dagsins í ferðinni. Rein sagði Bryndísi líka vera snilling í að redda svonalöguðu og það yrði ágætt að fá hana heim um kvöldið og ráðfæra okkur.

Garðurinn þeirra Reins og Bryndísar og barna er algjör paradís, pallur og ekki bara pottur heldur heil sundlaug, mætti halda að við værum í Flórída, ekki Malmö. Munur að vera hljóðfæraleikari í Svíþjóð! almennilegt!

Verstur fjárinn að eiga ekki mynd af tréhúsinu sem Finnur svaf í báðar næturnar. Það er flott.

Þegar gengið var vaknað dobluðum við Rein til að skutla okkur í búð til að kaupa inn svo við lægjum nú ekki uppi á fjölskyldunni í tvo heila daga. Það var ekki meiningin. Keypt inn fyrir kvöldið og morguninn – við aularnir höfðum svo auðvitað ekki fattað að maður kaupir ekki svo glatt vínflösku með matnum á sunnudegi í Svíþjóð. Hvítvínið með humrinum í hættu! Tja reyndar ekki mikilli, við splæstum bara flösku sem við höfðum ætlað að taka með okkur heim, í staðinn og Rein átti nógan bjór og eitthvað smá vín líka.

Til baka og svo gerðum við satt að segja ekkert fram eftir degi. Nema lesa og spjalla á pallinum:

pallur

nema sá sem er ekki sólarfíkill (og virðist heldur ekki nást í neitt voðalega góðan fókus):

úllíngur

þar til líka hann dróst út – í laug:

sundlaugin

sem var nóta bene himnesk!

meira að segja kettirnir fóru út og lögðust í leti! Sif og Snúður eru sómalíkettir, allt of vogaðir, passa sig ekki á bílum og mega þess vegna ekki fara út nema í bandi:

Snúður og Sif

Tókst mesta furða að vera ekki tölvuleysispirruð og -stressuð.

Um kvöldið var svo farið út á götuhátíðina. Rein er konunglegur fiðlari (ýkjulaust, er með stimpil upp á það að hann spili fyrir sænsku hirðina) og kippti með sér þjóðlagahljóðfærinu út og svo var farið í ratleik sem við unnum ekki en urðum okkur samt ekki til skammar og síðan grillað fyrir gengið. Mikið gaman:

Loksins kom svo Bryndís heim og við spjölluðum lengi fram eftir kvöldi. Engin mynd tekin, en þeim mun meira spjall og skálað og hlegið frameftir. Flugið daginn eftir var að kvöldlagi þannig að ekkert stress.

Danmörk dagur 6 – Köben

Lokadagurinn í Kolding runninn upp. Ekki var ferðin alveg búin, þessi dagur var planaður í Kaupmannahöfn og svo væri ferðinni heitið yfir sundið til Malmö í tvo daga.

Planið hafði verið að heimsækja Irme vinkonu okkar, konu á aldur við mömmu og pabba, hafði verið nánast eins og aukamamma mín þegar við vorum í námi í Danmörku. Þá var sko ekkert Skype og Facebook, rándýrt að hringja milli landa, við mamma leyfðum okkur símtal sirka einu sinni í mánuði. Þegar ég átti svo von á Fífu var ansi hreint gott að eiga aukamömmu til að ráðfæra sig við.

Nema hvað, þegar ég heyrði í henni tveim dögum fyrr sagðist hún eiga hópmiða í Tívolí og geta boðið 4 með sér inn í garðinn. Krakkarnir voru svo auðvitað spennt fyrir að fara í Tívolí, Finnur hafði aldrei farið þangað áður. Slatta auðveldara líka heldur en að rusla öllum upp í lestina til Birkerød og þaðan í stórum leigubíl heim til Irme.

Ég doblaði elstu krakkana til að koma með, við vorum jú með stóran bíl og þau myndu síðan bara taka lestina til baka til Kolding.

Tékkað út af hótelinu, eitthvað hafði bókunin farist fyrir þannig að það var ekki skráð í afgreiðslukerfið að við værum búin að borga bæði herbergin. Sem betur fer gátum við sýnt fram á bæði pósta frá sölusíðunni og úttekt á vísareikningunum þannig að gaurinn varð að trúa okkur.

Komumst loks í bílinn, talsvert tetrisafrek að koma öllum farangrinum fyrir þar sem við gátum ekkert notað aftursætin eins og á leiðinni til Kolding, af stað, náðum í Fífu, Atla og Finn heim til F&A og svo bara bless bless Kolding. Ekki í síðasta skiptið takk, þangað væri ég til í að fara aftur áður en krakkarnir klára námið.

Aksturinn til Kaupmannahafnar gekk smurt og þægilega, enda varla annað hægt á lúxuskerrunni. Þegar við vorum að renna inn á Amager datt mér í hug að það hefði auðvitað verið langlangþægilegast að keyra bara yfir til Malmö með dótið okkar, skilja það eftir hjá Bryndísi vinkonu okkar, sem við ætluðum að gista hjá tvær síðustu næturnar, keyra svo til baka til Kastrup til að skila bílnum og vera farangurslaus í Kaupmannahöfn. Þetta var hins vegar fullseint í rassinn gripið, við vorum ekki með símanúmerið hjá Rein manni Bryndísar og ég mundi ekki heimilisfangið sisvona. Þannig að við vorum ekkert að vasast í þessu og keyrðum bara beint í bílastæðahúsið til að skila. Hefðum reyndar átt að taka okkur þessar mínútur sem hefði tekið að finna út úr málinu, það hefði sannarlega sparað okkur mökk stress og vesen seinna um daginn. En komum betur að því síðar í færslunni.

Áttum auðvitað ekki aukatekið orð til að lýsa kagganum, við strákinn sem tók við bílnum. Hann var ekki farinn að prófa hann einu sinni sjálfur og gat ekki beðið að taka rúnt á honum og prófa alla spennandi takkana!

Drögnuðumst með farangurinn niður í lestina til Hovedbanegården, þar tróðum við dótinu í tvö stór geymsluhólf, gott að vera laus við það. Enn var um hálftími þar til við ætluðum að hitta Irme. Allir orðnir svangir, við röltum yfir á Ráðhústorgið til að fá okkur að borða, ekki sniðugt að þurfa að borða mikið í Tívolí sjálfu. Þar var þá fjölmenningarhátíð í gangi, þjóðdansar á sviði, alveg fáránlega mikill hávaði í músíkinni, sjóðheitt, við orkuðum ekki að labba langt þannig að þó það hafi örugglega verið fullt af alls konar spennandi mat í básum enduðum við flest á pylsuvagni. Tróðum í okkur pylsum og vorum svo dauðfegin að fara úr hávaðanum. Irme sendi mér sms og sagðist vera komin inn í Tívolí, myndi svo koma út og hitta okkur við innganginn þegar við kæmum.

Allt stóðst það, inn í Tívolí, tylltum okkur á pöbb í skugga.

Krakkarnir stefndu svo auðvitað á tækin en við Jón Lárus og Irme tókum bara góðan rúnt um garðinn, settumst niður þegar okkur langaði og röltum áfram eftir löngun. Troðfullt af fólki enda laugardagur og veðrið eins og best varð á kosið.

Pöbb númer tvö:

Frábær Tívolíferð sem endaði á smurbrauði á einum staðnum til.

Kvöddum Irme og upp á lestarstöð, sóttum draslið okkar í hólfin og sögðum bless í bili við Fífu og Atla sem fundu síðan lestina sína til baka til Kolding.

Við skildum ekki bofs í því hvers vegna við fundum hvergi á plani neinar lestir út úr landinu. Vorum orðin svolítið stressuð þegar við föttuðum síðan að við þyrftum bara að taka lestina til Kastrup og skipta þar því eftir hryðjuvesenið um vorið voru bara engar beinar ferðir, þurfti alltaf að skipta um lestir við landamæri. Ókeiii. Við þangað. Var búin að kaupa miða fyrir okkur öll fram og til baka frá Hovedbanegården til Malmö, slapp til að við næðum helgarmiða, sparaði alveg slatta pening.

Drösla farangrinum inn í lest. Drösla farangrinum út úr lest. Drösla farangrinum á hinn brautarpallinn, þar voru opinberu landamærin til Svíþjóðar og þurfti að sýna passa. Styttist í lest. Ég: Jón Lárus, hvar er bakpokinn okkar??? Jón: Það veit ég ekki!!! Í bakpokanum voru BÁÐAR TÖLVURNAR OKKAR!

Bakpokinn hafði gleymst í lestinni frá KBH til Kastrup. Uppi á farangursgrind fyrir ofan sætin okkar. OMG!

Við Jón í dauðastressi upp aftur, búið að loka farmiðasölunni, fundum bara upplýsingar fyrir flugvöllinn sjálfan, þar var engar upplýsingar að fá um DSB týntogtröllumgefið. Fengum bara símanúmer og var sagt að það væri frekar að reyna að fá upplýsingar um þetta daginn eftir.

Til baka, eiturpirruð auðvitað. Krakkarnir höfðu beðið á brautarpallinum og voru fegin að sjá okkur aftur, þó bakpokalaus værum.

Þýddi lítið að pirra sig á þessu þannig að við reyndum að slappa af eins og við gátum. Vildi til að við erum bæði mjög öflug í að bakka upp tölvurnar og vinna á netinu þannig að við vissum að það væru engin gögn týnd. Nóg samt.

Yfir til Malmö. Drösla næstum því öllum farangrinum upp af lestarpallinum og skima eftir Malmö Live, nýja tónlistar- og ráðstefnuhúsi (og hóteli) Malmö. Það var auðfundið:

malmö live

Magnað hús. Hittum Rein sem var að spila konsert þar um kvöldið og gat farið með okkur túr um húsið. Hann sagði konsertsalinn vera enn betri en Eldborg sem ég trúi náttúrlega mátulega :þ

Náðum svo að troða farangri, krökkum og okkur sjálfum upp í bílinn hans og heim í hús. Finnur fékk að sofa uppi í tréhúsi úti í garði en við hin fengum herbergi inni. Vínglas og ostar, gott og rólegt spjall við Rein (Bryndís hafði tekið gigg á Jótlandi og kæmi ekki heim fyrr en daginn eftir) og úff hvað var gott að fara að sofa!

 

Kolding dag 5 – Flensburg

Föstudagurinn. Síðasti heili dagurinn á Jótlandi í þetta skiptið. Ekki ætlum við samt að láta þetta vera síðasta skiptið sem við heimsækjum krakkana!

Atli hafði unnið sér inn frídag þennan föstudag þannig að við gátum lagt snemma af stað. Tja semisnemma allavega. Sóttum íbúðarliðið síðmorguns og lögðum íann.

Flensborg er rétt sunnan við landamæri Danmerkur og Þýskalands og Kolding er bara klukkutíma akstur frá landamærunum þannig að ekki vorum við nú lengi að komast þangað. (ohh hvað ég væri til í að geta bara hoppað upp í fjölskyldubílinn og keyrt milli landa!) Meira mál reyndist að finna stæði, gépéessið hafði valið einhvern undarlegan punkt fyrir okkur þegar við völdum Flensborg og þegar við komum að punktinum var það bara á miðri götu í brekku niður að höfn og miðbæ. Ekki reyndist auðvelt að finna stæði í miðbænum, við fórum upp næstu brekku við hliðina en sá vegur reyndist þá fara undir brú sem við héldum vera vegamót og enda á hraðbrautinni aftur þannig að við rétt náðum að sleppa við E 45 til Ítalíu! Náði semsagt að beygja út af áður en að því kom, inn í íbúðahverfi, snúa við á bílastæði hjá niðurlagðri teppaverslun eða álíka, aftur til baka og lagði í stæði sem ég hafði rekið augun í í fyrra skiptið, tæpan kílómetra frá höfninni.

Ekki gerði það nú bofs til. Veðrið eins gott og það verður, 22 stiga hiti, nánast heiðskírt og smá gola.

Niður að höfn komumst við, öll orðin ansi þyrst.

Settumst á bar/veitingahús úti á pramma. Frekar næs.

beðið eftir bjór

beðið eftir bjórnum

Hefðum líka getað sest í svona:

bjórhólf

ég hef aldrei séð svona bjórhólf áður!

Þorstanum svalað og þá var það bara áfram niður í bæ. Höfnin er skemmtileg:

 

gengum fyrir voginn og upp í sjálfan miðbæinn. Þarna var svolítið flott stytta á vegi okkar:

flott stytta

Nýbúin að fá okkur að drekka en nú voru allir auðvitað orðnir svangir. Hlömmuðum okkur á næsta veitingastað sem var ekki með Carlsbergsólhlífar heldur eitthvað meira spennandi bjór í boði.

Hvað á nú að fá sér eiginlega?

Nú schnitzel! en ekki hvað?

Ekki höfðum við haft vit á að skoða hvort staðurinn tæki kort og það gerði hann auðvitað ekki. Jón Lárus var sendur út af örkinni, 50 metra í næsta hraðbanka. Eins mörg mál og hann talar nú er þýska ekki eitt þeirra þó hann kunni reyndar hrafl í henni, honum fannst konan segja 500 metra og skundaði af stað til að leita. Við hin skildum ekkert í hvað hann væri lengi en vorum svosem ekkert að flýta okkur.

Tókst að borga að lokum og fórum að skoða miðbæinn. Þetta fannst mér krúttleg gata:

sæta gatan

Það er ekkert allt of mikið af keðjubúðum þarna og allir túristarnir voru danskir. Fólk í Flensborg talar almennt dönsku enda var þetta auðvitað áður fyrr undir danskri stjórn, ég held það sé þarna alls konar minnihlutaeitthvað, skólar fyrir dönskumælandi börn og þannig lagað.

Út á enda löngu göngugötunnar, splæst í einn ís, til baka í rólegheitunum, aðeins önnur leið niður að höfn og svo var kominn tími á að rölta aftur í bílinn.

Ég gæti vel hugsað mér að fara aftur til Flensborgar, aldrei að vita nema sé hægt að redda íbúðaskiptum þar. Mjög falleg borg.

Heimferð gekk snurðulaust, skiluðum Finni aftur í íbúðina hjá Fífu og Atla, við hin upp á hótel og enduðum á að horfa á Charlie’s Angels uppi í herberginu hjá Freyju og Emil. Það sem sú mynd hefur ekki elst vel!

Pakkað niður í töskur og farið að sofa. Snilldardagur.

 

Kolding dag 4 – Heimsókn til Horsens

Upp rann fimmtudagur, enn bjartur og fagur. Meiningin var að stíma til Horsens í heimsókn til Láru Bryndísar, Ágústs, barnahóps og aupairgellu.

Að vanda var ekki lagt af stað í sameiginlegt fyrr en Atli var búinn í vinnunni, semsagt klukkan þrjú. Eitthvað urðum við að gera af okkur fram að því og þar sem við átum tvisvar á veitingahúsi daginn áður ætluðum við allavega ekki að splæsa í svoleiðis þennan dag. Þannig að við sóttum Fífu og Finn og enn var farið í Føtex og keypt í pikknikk. Krakkarnir voru orðin alveg húkkt á Cocio kókómjólk í glerflöskum, Finni fundust flöskurnar líka svo flottar að hann heimtaði að taka eina slíka með heim.

Enn var samt kíkt í Vinspecialisten, Jón hafði rekið augun í spennandi bjór og svo keyptum við rósavín til að taka með okkur til gestgjafanna í Horsens. Vorum reyndar búin að hrifsa magnumflösku af borðinu:

rosé

Svona flösku.

Nema hvað, þegar við komum að borðinu sagði konan að hún yrði að vara okkur við. Þessi flaska nefnilega kostaði um 500 danskar krónur. Jújú, magnum kostar yfirleitt meira en tvær af venjulegri stærð þó innihaldið sé hið sama en þarna kostaði magnum stærðin tvöfalt meira en tvær venjulegar. Svo mikið langaði okkur nú ekki til að koma með stóru flöskuna! Þannig að henni var snarlega skilað (sölukonan reyndar sagðist ekkert sjá fram á að geta yfirleitt selt þessa flösku á uppsettu verði, hún yrði væntanlega bara nýtt í útstillingar og álíka).

Aftur til Fífu, settum rósavínið í kæli (eina sem vantaði í bílinn var ísskápur. Skiliddiggi! Hvorki ísskápur í bíl né hótelherbergi!) og aftur á pikknikkstaðinn. Vorum aðeins nær vatninu í þetta skiptið, til að geta verið í skugga. Allt of heitt að sitja í sólinni en fullkomið í skugganum.

ég í skugga

Það er að segja. Ég var í skugganum!

Útsýnið að kastalanum var ekkert sérlega leiðinlegt undan trénu:

útsýni að kastala

Inn í hótelkjallara eftir bílnum, náðum í Atla, skutluðumst til þeirra til að hann gæti skipt um föt og náðum þar í rósavínsflöskurnar.

Jón Lárus keyrði til Horsens, ég ætlaði síðan að keyra daginn eftir.

on the road

svona var útsýnið mestalla leiðina.

SímaGPSið stóð sig hetjulega, aðeins tvisvar í ferðinni klúðruðum við hvort um sig beygjum en þarna reyndar var smáklúður, við sáum að beygjan sem við ætluðum að taka var alveg að koma, svo keyrðum við fram úr bílum sem höfðu stöðvað við vegkantinn, alveg nokkrum í röð – og fleiri og fleiri þar til við áttuðum okkur á að þarna hefðum við átt að fara aftast í bílaröðina við vegkantinn. (Bíllinn hefði reyndar mótmælt harkalega: Píííp! Píííp! ég er kominn út af veginum! ég á ekki að vera hééér!!!) Það voru nefnilega umferðartafir fyrir ofan útkeyrsluna af hraðbrautinni. Nokkuð sem við reyndar vissum, þar sem umferðartilkynningar yfirtaka bílútvörp þarna, kveikja meira að segja á útvarpinu fyrir mann í svona lúxuskerrum. En semsagt þegar við áttuðum okkur á þessu var auðvitað orðið allt of seint að koma sér inn í röðina og það kom alls alls ekki til greina að reyna að troða sér í röðina, hvað þá á svona frekjulegum ríkisbubbabíl!

Þannig að við tókum bara næsta exit og smá hring til baka. Minnsta mál. Takk snjallsímar!

Síminn leiddi okkur beinustu leið í söbörbið þar sem Lára og Ágúst búa með börnum og buru. Við hliðina á spítalanum þar sem Ágúst var að enda við að fá yfirlæknisstöðu. Flott það. Lára Bryndís er organisti, fastráðin og giggari og allsherjar múltítaska. Eins og við var að búast var höfðinglega tekið á móti okkur, dælt í okkur drykkjum og mat, ég lét símann minn alveg í friði í heimsókninni en sníkti mynd af himnaríkisgarðinum hjá Freyju.

garður 2

Trampólínið var prófað fram og til baka, ekki síst þegar Ágúst tók sig til og setti garðvökvunargræjuna undir þannig að hægt væri að hoppa og kæla sig niður í einu.

þetta þarna þótti okkur líka merkilegt!

Húsbóndinn stakk af á æfingu (jájá hann er líka múltítasker, spilar líka á orgel eins og eiginkonan), við fengum að hjálpa eitthvað smá við að búa til salat og grilla, ég hef aldrei áður fengið hamborgara í kálblöðum í stað brauðs. Merkilega gott.

Rósavín rann ljúflega niður allar þær kverkar sem máttu.  Við hugsuðum okkur til hreyfings þegar börnin fóru að þreytast og þurftu að komast í ró, best að snúa ekki alveg rútínunni við hjá fólki í miðri viku þó við værum í fríi.

Takk fyrir okkur enn og aftur, elsku Lára og Ágúst ef þið lesið!

Heimferðin gekk snurðulaust, við skiluðum Finni heim í íbúð, Fífa og Atli komu aðeins á hótelið, inn í herbergi Freyju og Emils og gamla settið fór í sitt herbergi til að redda duolingoskömmtum dagsins. Það sem maður getur orðið þreyttur!

Kolding dag 3 – Afmæli og kastali

Þá rann upp afmælisdagur Fífu, ein af aðalástæðunum fyrir tímasetningu ferðarinnar. Tuttuguogfjögurra ára! flottan mín!

Hún átti frí þennan daginn þannig að við drifum okkur strax til hennar eftir morgunmat (semsagt um ellefuleytið). Føtex fyrir drykki og ég, sem var farin að brenna í hársverðinum keypti mér hatt:

hattur

Kíktum í vinspecialisten, Jón var spenntur fyrir hinu og þessu þar. Við erum vínglasasnobbarar og eigum eitthvað smá af Riedelglösum en þetta, sem Finnur rak augun í, hef ég nú ekki séð áður:

 

riedel kókglös

kókið er samt örugglega alveg voðalega gott úr þessum glösum! Nei við keyptum ekki!

Þennan dag var stefnt í kastalaferð, kastali staðarins heitir Koldinghus og er, að ég kemst næst, stundum notaður af konungsfjölskyldunni og var þeirra aðalbústaður á tímabili. Við sáum kastalann úr hótelherberginu okkar:

betra útsýni af hóteli

Dannebrog og læti. Eða reyndar engin læti, þetta var voða rólegt allt saman.

Fyrst löbbuðum við samt hinum megin við kastalann, bak við íbúðahótelið sem er bak við pikknikkstaðinn okkar. Við ætluðum að panta íbúð þar, hefði verið svo ansi þægilegt að geta verið í íbúð frekar en á hótelherbergjum, bæði upp á að við gætum verið öll saman og eldað/borðað öll sjö en í febrúar/mars þegar við skoðuðum málið var allt upppantað þar þannig að það þýddi víst lítið. Pössum okkur á því næst (og já, það verður næst).

Við Jón Lárus ætluðum semsagt að bjóða í mat um kvöldið, afmælismat fyrir Fífu, á einhverjum þokkalegum veitingastað. Búin að fara á tripadvisor og spotta spennandi stað, löbbuðum þangað en alveg harðlæst og lokað. Gúgull sagði okkur við nánari skoðun að það opnaði klukkan fimm.

Við til baka. Langaði að sitja úti og fá okkur eitthvað að drekka, fyrir valinu varð sami staður og daginn áður. Gleymdi að segja frá rugluðu þjónustunni sem gerði tóma vitleysu, kom með hvítt í stað rósavíns og ruglaði í bjórnum. Þennan dag var annar að þjóna og gerði bara allt hárrétt.

Sóttum Atla á hótelið sem hann vinnur, lögðum bílnum í hótelkjallaranum okkar og stímdum upp í kastala. Þar var auglýst Fabergé sýning og við vorum hellings spennt fyrir henni.

27587206345_760814493f_o

Gosbrunnur í hallargarði

rústir

Rústir að innan. Skemmtilega hannað skoðunarrými, pallar og grindverk falla ótrúlega vel að rústunum sjálfum. Pínu óþægilegt að ganga eftir dúandi trégólfum upp á, hvað? sjöttu hæð?

Finnur á leið upp

Finni fannst þetta samt ekkert óþægilegt!

Sýninguna fundum við. Engin egg en fullt af flottum Fabergé hlutum og skemmtileg margmiðlunarsýning um Fabergé sjálfan og skrautgripina.

Þarna vorum við í dágóða stund enda margt að skoða. Einhverjum túristahóp tókst að vera alveg voðalega fyrir okkur samt (við vorum ekkert túristar, neinei!)

Inn af sýningarsalnum sáum við svo inn í saumastofu og næst þar fyrir innan var stórt herbergi með búningum sem hægt var að máta:

Atli ekki alveg í fókus þarna!

Finnur dró okkur síðan upp í turn, við hefðum kannski ekki nennt ef við hefðum vitað hvað þetta voru voðalega margar tröppur (níunda hæð sagði Emil með skrefa- og hæðateljaraúrið sitt)

En útsýnið var stórkostlegt:

 

Þá var búið að opna á veitingastaðnum. Við þangað aftur. Allt stappfullt allt kvöldið. Bögg! Til baka. Rak augun í spennandi stað þar sem ekki voru nein læti. Hr og fru Paps, vin og tapas. Semsagt tapasstaður með dönsku/norrænu ívafi. Nýja norræna eldhúsið án þess að borga hvítuna úr augunum og báðar litlutærnar. Pláss fyrir okkur um kvöldið, besta mál!

Pöntuðum borð klukkan sjö og röltum heim á hótel í millitíðinni. Skrefin urðu mörg þennan daginn.

Mættum á sirka tilsettum tíma í mat. Skemmst frá því að segja að þetta var alveg dýrlegt. Heimabakað (tja veitingahússbakað) súrdeigsbrauð sem enginn endir var á, fjórir stórir plattar fyrir okkur sjö með allskonar kræsingum og vertinn, sem var spenntur fyrir að við værum íslendingar valdi fyrir okkur vín sem pössuðu við. Ekki miðað við útrásarvíkingaverð samt:

platter

Lax og rækjur og skinkur og fylltir piprar og ólífur og andapaté og sultur og sósur og ostar, úff!

Kvöldið var fullkomnað með því að kortinu mínu var hafnað. Hmm Þarf að tékka á þessu! Sem betur fer eigum við nokkur kort og gátum dreift þessu niður en ég átti nú bæði að eiga fyrir þessu á debetinu og er með einhvern hellings yfirdrátt líka þannig að þetta var frekar undarlegt.

Fífa var held ég bara nokk sátt við afmælisdaginn.

Kolding dag 2. Lautartúr

Dagur tvö byrjaði vel, þessi líka fíni hótelmorgunmatur, danskur og enskur að vild. Engar matarklámsmyndir af honum samt. Vorum smástund að finna safann, það var safavél sem leit út eins og vatnskrani með ipad með mynd af söfum við hliðina. Safarnir ekkert spes samt, bara einhverjir rynkeby platdjúsar. Kaffivél var þokkaleg.

Nújæja. Fífa var í skólanum fram að hádegi að skila af sér stóru verkefni. Atli að vinna til þrjú. Finnur fékk að sofa út heima hjá þeim en við hin byrjuðum á verkefninu Skoða miðbæinn. Bara voðalega sætur og yfirkomanlegur miðbær í Kolding. Keyptum nesti fyrir lautartúr í Netto. Netto er mikið leiðinlegri búð í Danmörku en á Íslandi. Já það er hægt.

trjágöng

Þessi trjágöng með, tja, pínulitlum laxastiga? leiddu upp að Koldinghus, kastalanum á svæðinu. Við þangað. Fórum ekki inn því það átti að bíða næsta dags en femminn í mér gladdist við þessa sjón í kastalagarðinum:

 

Eftir góðan göngutúr sótti svengd og þorsti á liðið. Fundum veitingahús sem leit vel út og drógum saman tvö borð, í fyrsta en ekki síðasta skiptið í þessari ferð. Fimm til sjö manns þurfa pláss! (ókei vorum bara fjögur þarna reyndar en borðin voru lítil). Pantað rósavín og Grimbergen, voðalega kynjaskipt eitthvað:

getið nú hvað við Freyja fengum okkur (og ekki var tekin mynd af)?

Mat fengum við líka, flest einhverja borgara og dót. Heldur engar matarklámsmyndir af því. Bráðfalleg grákráka (sem Finnur vill annars kalla grákur) hoppaði upp á borðum í leit að afgangs mat, okkur til skemmtunar en síður til ánægju veitingafólksins. Skiljanlega reyndar.

Nújæja, enn var labbað og nú heim til Fífu sem var búin að skila verkefninu og komin heim. Gátum plantað lautartúrsdótinu í litla ísskápinn þeirra Atla. Fórum í Føtex til að bæta aðeins við nestið. Það er hins vegar ekki leiðinleg búð.

Til baka á hótelið, bíllinn út úr kjallaranum, Atli sóttur og skotist í búðakjarna fyrir utan miðbæinn. Lagði í stæði hjá verslanamiðstöðinni, heimafólkið gerði enga athugasemd en svo var alveg heillöng ganga að búðunum sem þau ætluðu síðan í – voru ekki einu sinni í miðstöðinni sjálfri heldur fyrir utan. Svona svipað og Korputorg, risabúðir sem ekki er innangengt á milli og varla ætlast til að fólk labbaði milli búðanna, fólk tæki örugglega bílana á milli. Ég hljóp meira að segja til baka og sótti bílinn en svo var svo flókið að komast út af bílastæðinu að ég endaði á að leggja inni á stæðinu við miðstöðina, bara eins nálægt hinum búðunum og ég komst.

lúxuxkerran

Freyja, Fífa, Emil og Lúxuskerran!

Þarna þurfti að kaupa lak fyrir Finn sem hafði annars sofið á vindsænginni laklaus, neinei ég gleymdi ekkert að fara út með lak handa honum, aldeilis ekki! og kíkt í Elko, eða Elgiganten sem ég gæti trúað að sé sama keðja.

ef ég einhvern tímann stofna bjórbúð í Danmörku mun ég láta hana heita Ølgiganten.

Prentarablek og lak í húsi ásamt heyrnartólum fyrir Finn, hans voru orðin léleg. Til baka til að sækja mat, þá á hótelið, bíllinn í bílageymsluna, við endann á hótelinu var kastalagarðurinn og vatnið, sirka hálfur kílómetri að lengd.

Kolding sø

Pikknikkkrakkar! Hvað eru mörg k í því?

pikknikkkrakkar

Við Jón Lárus og Finnur þreyttumst á undan hinum fjórum og löbbuðum á undan þeim á hótelið. Þetta er annars hótelið (ásamt reyndar bókasafni og íbúðum, allt í sama risahúsinu):

hótelið

Tylltum okkur á bekk um miðja leið, mistök að sitja hlémegin við einhverja Dani sem byrjuðu auðvitað að reykja. Færðum okkur um tvo bekki til að sitja áveðurs. Krakkarnir sem höfðu fylgst með okkur frá pikknikkstaðnum skildu ekki neitt í neinu hvað við værum að færa okkur um bekk. Verst að geta ekki sett inn hlekk á bráðfyndið snapchat Freyju. Annars var víst auðvelt að fylgjast með okkur, gaurarnir í misappelsínugulum buxum og ég í skærbleikum bol, Danirnir meira og minna allir í svörtu.

Nenntum ómögulega heim í sjóðheitu íbúð krakkanna en þau skutust og sóttu desertinn sem enginn hafði haft lyst á daginn áður. Ostakakan hans Atla. Og þá er loksins komið að matarklámmyndinni:

ostakaka Atla

Unnum í kökunni á okkar hótelherbergi fram eftir kvöldi, svo fóru allir á sinn svefnstað og unnu í duolingo eða náminu sínu eða tölvuleik með nýjum heyrnartólum eða hvað veit ég? Góður dagur.


bland í poka

More Photos

teljari

  • 362,714 heimsóknir

dagatal

ágúst 2016
S M F V F F S
« Júl    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

sagan endalausa


Fylgja

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1.714 other followers