Danmörk dagur 6 – Köben

Lokadagurinn í Kolding runninn upp. Ekki var ferðin alveg búin, þessi dagur var planaður í Kaupmannahöfn og svo væri ferðinni heitið yfir sundið til Malmö í tvo daga.

Planið hafði verið að heimsækja Irme vinkonu okkar, konu á aldur við mömmu og pabba, hafði verið nánast eins og aukamamma mín þegar við vorum í námi í Danmörku. Þá var sko ekkert Skype og Facebook, rándýrt að hringja milli landa, við mamma leyfðum okkur símtal sirka einu sinni í mánuði. Þegar ég átti svo von á Fífu var ansi hreint gott að eiga aukamömmu til að ráðfæra sig við.

Nema hvað, þegar ég heyrði í henni tveim dögum fyrr sagðist hún eiga hópmiða í Tívolí og geta boðið 4 með sér inn í garðinn. Krakkarnir voru svo auðvitað spennt fyrir að fara í Tívolí, Finnur hafði aldrei farið þangað áður. Slatta auðveldara líka heldur en að rusla öllum upp í lestina til Birkerød og þaðan í stórum leigubíl heim til Irme.

Ég doblaði elstu krakkana til að koma með, við vorum jú með stóran bíl og þau myndu síðan bara taka lestina til baka til Kolding.

Tékkað út af hótelinu, eitthvað hafði bókunin farist fyrir þannig að það var ekki skráð í afgreiðslukerfið að við værum búin að borga bæði herbergin. Sem betur fer gátum við sýnt fram á bæði pósta frá sölusíðunni og úttekt á vísareikningunum þannig að gaurinn varð að trúa okkur.

Komumst loks í bílinn, talsvert tetrisafrek að koma öllum farangrinum fyrir þar sem við gátum ekkert notað aftursætin eins og á leiðinni til Kolding, af stað, náðum í Fífu, Atla og Finn heim til F&A og svo bara bless bless Kolding. Ekki í síðasta skiptið takk, þangað væri ég til í að fara aftur áður en krakkarnir klára námið.

Aksturinn til Kaupmannahafnar gekk smurt og þægilega, enda varla annað hægt á lúxuskerrunni. Þegar við vorum að renna inn á Amager datt mér í hug að það hefði auðvitað verið langlangþægilegast að keyra bara yfir til Malmö með dótið okkar, skilja það eftir hjá Bryndísi vinkonu okkar, sem við ætluðum að gista hjá tvær síðustu næturnar, keyra svo til baka til Kastrup til að skila bílnum og vera farangurslaus í Kaupmannahöfn. Þetta var hins vegar fullseint í rassinn gripið, við vorum ekki með símanúmerið hjá Rein manni Bryndísar og ég mundi ekki heimilisfangið sisvona. Þannig að við vorum ekkert að vasast í þessu og keyrðum bara beint í bílastæðahúsið til að skila. Hefðum reyndar átt að taka okkur þessar mínútur sem hefði tekið að finna út úr málinu, það hefði sannarlega sparað okkur mökk stress og vesen seinna um daginn. En komum betur að því síðar í færslunni.

Áttum auðvitað ekki aukatekið orð til að lýsa kagganum, við strákinn sem tók við bílnum. Hann var ekki farinn að prófa hann einu sinni sjálfur og gat ekki beðið að taka rúnt á honum og prófa alla spennandi takkana!

Drögnuðumst með farangurinn niður í lestina til Hovedbanegården, þar tróðum við dótinu í tvö stór geymsluhólf, gott að vera laus við það. Enn var um hálftími þar til við ætluðum að hitta Irme. Allir orðnir svangir, við röltum yfir á Ráðhústorgið til að fá okkur að borða, ekki sniðugt að þurfa að borða mikið í Tívolí sjálfu. Þar var þá fjölmenningarhátíð í gangi, þjóðdansar á sviði, alveg fáránlega mikill hávaði í músíkinni, sjóðheitt, við orkuðum ekki að labba langt þannig að þó það hafi örugglega verið fullt af alls konar spennandi mat í básum enduðum við flest á pylsuvagni. Tróðum í okkur pylsum og vorum svo dauðfegin að fara úr hávaðanum. Irme sendi mér sms og sagðist vera komin inn í Tívolí, myndi svo koma út og hitta okkur við innganginn þegar við kæmum.

Allt stóðst það, inn í Tívolí, tylltum okkur á pöbb í skugga.

Krakkarnir stefndu svo auðvitað á tækin en við Jón Lárus og Irme tókum bara góðan rúnt um garðinn, settumst niður þegar okkur langaði og röltum áfram eftir löngun. Troðfullt af fólki enda laugardagur og veðrið eins og best varð á kosið.

Pöbb númer tvö:

Frábær Tívolíferð sem endaði á smurbrauði á einum staðnum til.

Kvöddum Irme og upp á lestarstöð, sóttum draslið okkar í hólfin og sögðum bless í bili við Fífu og Atla sem fundu síðan lestina sína til baka til Kolding.

Við skildum ekki bofs í því hvers vegna við fundum hvergi á plani neinar lestir út úr landinu. Vorum orðin svolítið stressuð þegar við föttuðum síðan að við þyrftum bara að taka lestina til Kastrup og skipta þar því eftir hryðjuvesenið um vorið voru bara engar beinar ferðir, þurfti alltaf að skipta um lestir við landamæri. Ókeiii. Við þangað. Var búin að kaupa miða fyrir okkur öll fram og til baka frá Hovedbanegården til Malmö, slapp til að við næðum helgarmiða, sparaði alveg slatta pening.

Drösla farangrinum inn í lest. Drösla farangrinum út úr lest. Drösla farangrinum á hinn brautarpallinn, þar voru opinberu landamærin til Svíþjóðar og þurfti að sýna passa. Styttist í lest. Ég: Jón Lárus, hvar er bakpokinn okkar??? Jón: Það veit ég ekki!!! Í bakpokanum voru BÁÐAR TÖLVURNAR OKKAR!

Bakpokinn hafði gleymst í lestinni frá KBH til Kastrup. Uppi á farangursgrind fyrir ofan sætin okkar. OMG!

Við Jón í dauðastressi upp aftur, búið að loka farmiðasölunni, fundum bara upplýsingar fyrir flugvöllinn sjálfan, þar var engar upplýsingar að fá um DSB týntogtröllumgefið. Fengum bara símanúmer og var sagt að það væri frekar að reyna að fá upplýsingar um þetta daginn eftir.

Til baka, eiturpirruð auðvitað. Krakkarnir höfðu beðið á brautarpallinum og voru fegin að sjá okkur aftur, þó bakpokalaus værum.

Þýddi lítið að pirra sig á þessu þannig að við reyndum að slappa af eins og við gátum. Vildi til að við erum bæði mjög öflug í að bakka upp tölvurnar og vinna á netinu þannig að við vissum að það væru engin gögn týnd. Nóg samt.

Yfir til Malmö. Drösla næstum því öllum farangrinum upp af lestarpallinum og skima eftir Malmö Live, nýja tónlistar- og ráðstefnuhúsi (og hóteli) Malmö. Það var auðfundið:

malmö live

Magnað hús. Hittum Rein sem var að spila konsert þar um kvöldið og gat farið með okkur túr um húsið. Hann sagði konsertsalinn vera enn betri en Eldborg sem ég trúi náttúrlega mátulega :þ

Náðum svo að troða farangri, krökkum og okkur sjálfum upp í bílinn hans og heim í hús. Finnur fékk að sofa uppi í tréhúsi úti í garði en við hin fengum herbergi inni. Vínglas og ostar, gott og rólegt spjall við Rein (Bryndís hafði tekið gigg á Jótlandi og kæmi ekki heim fyrr en daginn eftir) og úff hvað var gott að fara að sofa!

 

Kolding dag 5 – Flensburg

Föstudagurinn. Síðasti heili dagurinn á Jótlandi í þetta skiptið. Ekki ætlum við samt að láta þetta vera síðasta skiptið sem við heimsækjum krakkana!

Atli hafði unnið sér inn frídag þennan föstudag þannig að við gátum lagt snemma af stað. Tja semisnemma allavega. Sóttum íbúðarliðið síðmorguns og lögðum íann.

Flensborg er rétt sunnan við landamæri Danmerkur og Þýskalands og Kolding er bara klukkutíma akstur frá landamærunum þannig að ekki vorum við nú lengi að komast þangað. (ohh hvað ég væri til í að geta bara hoppað upp í fjölskyldubílinn og keyrt milli landa!) Meira mál reyndist að finna stæði, gépéessið hafði valið einhvern undarlegan punkt fyrir okkur þegar við völdum Flensborg og þegar við komum að punktinum var það bara á miðri götu í brekku niður að höfn og miðbæ. Ekki reyndist auðvelt að finna stæði í miðbænum, við fórum upp næstu brekku við hliðina en sá vegur reyndist þá fara undir brú sem við héldum vera vegamót og enda á hraðbrautinni aftur þannig að við rétt náðum að sleppa við E 45 til Ítalíu! Náði semsagt að beygja út af áður en að því kom, inn í íbúðahverfi, snúa við á bílastæði hjá niðurlagðri teppaverslun eða álíka, aftur til baka og lagði í stæði sem ég hafði rekið augun í í fyrra skiptið, tæpan kílómetra frá höfninni.

Ekki gerði það nú bofs til. Veðrið eins gott og það verður, 22 stiga hiti, nánast heiðskírt og smá gola.

Niður að höfn komumst við, öll orðin ansi þyrst.

Settumst á bar/veitingahús úti á pramma. Frekar næs.

beðið eftir bjór

beðið eftir bjórnum

Hefðum líka getað sest í svona:

bjórhólf

ég hef aldrei séð svona bjórhólf áður!

Þorstanum svalað og þá var það bara áfram niður í bæ. Höfnin er skemmtileg:

 

gengum fyrir voginn og upp í sjálfan miðbæinn. Þarna var svolítið flott stytta á vegi okkar:

flott stytta

Nýbúin að fá okkur að drekka en nú voru allir auðvitað orðnir svangir. Hlömmuðum okkur á næsta veitingastað sem var ekki með Carlsbergsólhlífar heldur eitthvað meira spennandi bjór í boði.

Hvað á nú að fá sér eiginlega?

Nú schnitzel! en ekki hvað?

Ekki höfðum við haft vit á að skoða hvort staðurinn tæki kort og það gerði hann auðvitað ekki. Jón Lárus var sendur út af örkinni, 50 metra í næsta hraðbanka. Eins mörg mál og hann talar nú er þýska ekki eitt þeirra þó hann kunni reyndar hrafl í henni, honum fannst konan segja 500 metra og skundaði af stað til að leita. Við hin skildum ekkert í hvað hann væri lengi en vorum svosem ekkert að flýta okkur.

Tókst að borga að lokum og fórum að skoða miðbæinn. Þetta fannst mér krúttleg gata:

sæta gatan

Það er ekkert allt of mikið af keðjubúðum þarna og allir túristarnir voru danskir. Fólk í Flensborg talar almennt dönsku enda var þetta auðvitað áður fyrr undir danskri stjórn, ég held það sé þarna alls konar minnihlutaeitthvað, skólar fyrir dönskumælandi börn og þannig lagað.

Út á enda löngu göngugötunnar, splæst í einn ís, til baka í rólegheitunum, aðeins önnur leið niður að höfn og svo var kominn tími á að rölta aftur í bílinn.

Ég gæti vel hugsað mér að fara aftur til Flensborgar, aldrei að vita nema sé hægt að redda íbúðaskiptum þar. Mjög falleg borg.

Heimferð gekk snurðulaust, skiluðum Finni aftur í íbúðina hjá Fífu og Atla, við hin upp á hótel og enduðum á að horfa á Charlie’s Angels uppi í herberginu hjá Freyju og Emil. Það sem sú mynd hefur ekki elst vel!

Pakkað niður í töskur og farið að sofa. Snilldardagur.

 

Kolding dag 4 – Heimsókn til Horsens

Upp rann fimmtudagur, enn bjartur og fagur. Meiningin var að stíma til Horsens í heimsókn til Láru Bryndísar, Ágústs, barnahóps og aupairgellu.

Að vanda var ekki lagt af stað í sameiginlegt fyrr en Atli var búinn í vinnunni, semsagt klukkan þrjú. Eitthvað urðum við að gera af okkur fram að því og þar sem við átum tvisvar á veitingahúsi daginn áður ætluðum við allavega ekki að splæsa í svoleiðis þennan dag. Þannig að við sóttum Fífu og Finn og enn var farið í Føtex og keypt í pikknikk. Krakkarnir voru orðin alveg húkkt á Cocio kókómjólk í glerflöskum, Finni fundust flöskurnar líka svo flottar að hann heimtaði að taka eina slíka með heim.

Enn var samt kíkt í Vinspecialisten, Jón hafði rekið augun í spennandi bjór og svo keyptum við rósavín til að taka með okkur til gestgjafanna í Horsens. Vorum reyndar búin að hrifsa magnumflösku af borðinu:

rosé

Svona flösku.

Nema hvað, þegar við komum að borðinu sagði konan að hún yrði að vara okkur við. Þessi flaska nefnilega kostaði um 500 danskar krónur. Jújú, magnum kostar yfirleitt meira en tvær af venjulegri stærð þó innihaldið sé hið sama en þarna kostaði magnum stærðin tvöfalt meira en tvær venjulegar. Svo mikið langaði okkur nú ekki til að koma með stóru flöskuna! Þannig að henni var snarlega skilað (sölukonan reyndar sagðist ekkert sjá fram á að geta yfirleitt selt þessa flösku á uppsettu verði, hún yrði væntanlega bara nýtt í útstillingar og álíka).

Aftur til Fífu, settum rósavínið í kæli (eina sem vantaði í bílinn var ísskápur. Skiliddiggi! Hvorki ísskápur í bíl né hótelherbergi!) og aftur á pikknikkstaðinn. Vorum aðeins nær vatninu í þetta skiptið, til að geta verið í skugga. Allt of heitt að sitja í sólinni en fullkomið í skugganum.

ég í skugga

Það er að segja. Ég var í skugganum!

Útsýnið að kastalanum var ekkert sérlega leiðinlegt undan trénu:

útsýni að kastala

Inn í hótelkjallara eftir bílnum, náðum í Atla, skutluðumst til þeirra til að hann gæti skipt um föt og náðum þar í rósavínsflöskurnar.

Jón Lárus keyrði til Horsens, ég ætlaði síðan að keyra daginn eftir.

on the road

svona var útsýnið mestalla leiðina.

SímaGPSið stóð sig hetjulega, aðeins tvisvar í ferðinni klúðruðum við hvort um sig beygjum en þarna reyndar var smáklúður, við sáum að beygjan sem við ætluðum að taka var alveg að koma, svo keyrðum við fram úr bílum sem höfðu stöðvað við vegkantinn, alveg nokkrum í röð – og fleiri og fleiri þar til við áttuðum okkur á að þarna hefðum við átt að fara aftast í bílaröðina við vegkantinn. (Bíllinn hefði reyndar mótmælt harkalega: Píííp! Píííp! ég er kominn út af veginum! ég á ekki að vera hééér!!!) Það voru nefnilega umferðartafir fyrir ofan útkeyrsluna af hraðbrautinni. Nokkuð sem við reyndar vissum, þar sem umferðartilkynningar yfirtaka bílútvörp þarna, kveikja meira að segja á útvarpinu fyrir mann í svona lúxuskerrum. En semsagt þegar við áttuðum okkur á þessu var auðvitað orðið allt of seint að koma sér inn í röðina og það kom alls alls ekki til greina að reyna að troða sér í röðina, hvað þá á svona frekjulegum ríkisbubbabíl!

Þannig að við tókum bara næsta exit og smá hring til baka. Minnsta mál. Takk snjallsímar!

Síminn leiddi okkur beinustu leið í söbörbið þar sem Lára og Ágúst búa með börnum og buru. Við hliðina á spítalanum þar sem Ágúst var að enda við að fá yfirlæknisstöðu. Flott það. Lára Bryndís er organisti, fastráðin og giggari og allsherjar múltítaska. Eins og við var að búast var höfðinglega tekið á móti okkur, dælt í okkur drykkjum og mat, ég lét símann minn alveg í friði í heimsókninni en sníkti mynd af himnaríkisgarðinum hjá Freyju.

garður 2

Trampólínið var prófað fram og til baka, ekki síst þegar Ágúst tók sig til og setti garðvökvunargræjuna undir þannig að hægt væri að hoppa og kæla sig niður í einu.

þetta þarna þótti okkur líka merkilegt!

Húsbóndinn stakk af á æfingu (jájá hann er líka múltítasker, spilar líka á orgel eins og eiginkonan), við fengum að hjálpa eitthvað smá við að búa til salat og grilla, ég hef aldrei áður fengið hamborgara í kálblöðum í stað brauðs. Merkilega gott.

Rósavín rann ljúflega niður allar þær kverkar sem máttu.  Við hugsuðum okkur til hreyfings þegar börnin fóru að þreytast og þurftu að komast í ró, best að snúa ekki alveg rútínunni við hjá fólki í miðri viku þó við værum í fríi.

Takk fyrir okkur enn og aftur, elsku Lára og Ágúst ef þið lesið!

Heimferðin gekk snurðulaust, við skiluðum Finni heim í íbúð, Fífa og Atli komu aðeins á hótelið, inn í herbergi Freyju og Emils og gamla settið fór í sitt herbergi til að redda duolingoskömmtum dagsins. Það sem maður getur orðið þreyttur!

Kolding dag 3 – Afmæli og kastali

dagÞá rann upp afmælisdagur Fífu, ein af aðalástæðunum fyrir tímasetningu ferðarinnar. Tuttuguogfjögurra ára! flottan mín!

Hún átti frí þennan daginn þannig að við drifum okkur strax til hennar eftir morgunmat (semsagt um ellefuleytið). Føtex fyrir drykki og ég, sem var farin að brenna í hársverðinum keypti mér hatt:

hattur

Kíktum í vinspecialisten, Jón var spenntur fyrir hinu og þessu þar. Við erum vínglasasnobbarar og eigum eitthvað smá af Riedelglösum en þetta, sem Finnur rak augun í, hef ég nú ekki séð áður:

 

riedel kókglös

kókið er samt örugglega alveg voðalega gott úr þessum glösum! Nei við keyptum ekki!

Þennan dag var stefnt í kastalaferð, kastali staðarins heitir Koldinghus og er, að ég kemst næst, stundum notaður af konungsfjölskyldunni og var þeirra aðalbústaður á tímabili. Við sáum kastalann úr hótelherberginu okkar:

betra útsýni af hóteli

Dannebrog og læti. Eða reyndar engin læti, þetta var voða rólegt allt saman.

Fyrst löbbuðum við samt hinum megin við kastalann, bak við íbúðahótelið sem er bak við pikknikkstaðinn okkar. Við ætluðum að panta íbúð þar, hefði verið svo ansi þægilegt að geta verið í íbúð frekar en á hótelherbergjum, bæði upp á að við gætum verið öll saman og eldað/borðað öll sjö en í febrúar/mars þegar við skoðuðum málið var allt upppantað þar þannig að það þýddi víst lítið. Pössum okkur á því næst (og já, það verður næst).

Við Jón Lárus ætluðum semsagt að bjóða í mat um kvöldið, afmælismat fyrir Fífu, á einhverjum þokkalegum veitingastað. Búin að fara á tripadvisor og spotta spennandi stað, löbbuðum þangað en alveg harðlæst og lokað. Gúgull sagði okkur við nánari skoðun að það opnaði klukkan fimm.

Við til baka. Langaði að sitja úti og fá okkur eitthvað að drekka, fyrir valinu varð sami staður og daginn áður. Gleymdi að segja frá rugluðu þjónustunni sem gerði tóma vitleysu, kom með hvítt í stað rósavíns og ruglaði í bjórnum. Þennan dag var annar að þjóna og gerði bara allt hárrétt.

Sóttum Atla á hótelið sem hann vinnur, lögðum bílnum í hótelkjallaranum okkar og stímdum upp í kastala. Þar var auglýst Fabergé sýning og við vorum hellings spennt fyrir henni.

27587206345_760814493f_o

Gosbrunnur í hallargarði

rústir

Rústir að innan. Skemmtilega hannað skoðunarrými, pallar og grindverk falla ótrúlega vel að rústunum sjálfum. Pínu óþægilegt að ganga eftir dúandi trégólfum upp á, hvað? sjöttu hæð?

Finnur á leið upp

Finni fannst þetta samt ekkert óþægilegt!

Sýninguna fundum við. Engin egg en fullt af flottum Fabergé hlutum og skemmtileg margmiðlunarsýning um Fabergé sjálfan og skrautgripina.

Þarna vorum við í dágóða stund enda margt að skoða. Einhverjum túristahóp tókst að vera alveg voðalega fyrir okkur samt (við vorum ekkert túristar, neinei!)

Inn af sýningarsalnum sáum við svo inn í saumastofu og næst þar fyrir innan var stórt herbergi með búningum sem hægt var að máta:

Atli ekki alveg í fókus þarna!

Finnur dró okkur síðan upp í turn, við hefðum kannski ekki nennt ef við hefðum vitað hvað þetta voru voðalega margar tröppur (níunda hæð sagði Emil með skrefa- og hæðateljaraúrið sitt)

En útsýnið var stórkostlegt:

 

Þá var búið að opna á veitingastaðnum. Við þangað aftur. Allt stappfullt allt kvöldið. Bögg! Til baka. Rak augun í spennandi stað þar sem ekki voru nein læti. Hr og fru Paps, vin og tapas. Semsagt tapasstaður með dönsku/norrænu ívafi. Nýja norræna eldhúsið án þess að borga hvítuna úr augunum og báðar litlutærnar. Pláss fyrir okkur um kvöldið, besta mál!

Pöntuðum borð klukkan sjö og röltum heim á hótel í millitíðinni. Skrefin urðu mörg þennan daginn.

Mættum á sirka tilsettum tíma í mat. Skemmst frá því að segja að þetta var alveg dýrlegt. Heimabakað (tja veitingahússbakað) súrdeigsbrauð sem enginn endir var á, fjórir stórir plattar fyrir okkur sjö með allskonar kræsingum og vertinn, sem var spenntur fyrir að við værum íslendingar valdi fyrir okkur vín sem pössuðu við. Ekki miðað við útrásarvíkingaverð samt:

platter

Lax og rækjur og skinkur og fylltir piprar og ólífur og andapaté og sultur og sósur og ostar, úff!

Kvöldið var fullkomnað með því að kortinu mínu var hafnað. Hmm Þarf að tékka á þessu! Sem betur fer eigum við nokkur kort og gátum dreift þessu niður en ég átti nú bæði að eiga fyrir þessu á debetinu og er með einhvern hellings yfirdrátt líka þannig að þetta var frekar undarlegt.

Fífa var held ég bara nokk sátt við afmælisdaginn.

Kolding dag 2. Lautartúr

Dagur tvö byrjaði vel, þessi líka fíni hótelmorgunmatur, danskur og enskur að vild. Engar matarklámsmyndir af honum samt. Vorum smástund að finna safann, það var safavél sem leit út eins og vatnskrani með ipad með mynd af söfum við hliðina. Safarnir ekkert spes samt, bara einhverjir rynkeby platdjúsar. Kaffivél var þokkaleg.

Nújæja. Fífa var í skólanum fram að hádegi að skila af sér stóru verkefni. Atli að vinna til þrjú. Finnur fékk að sofa út heima hjá þeim en við hin byrjuðum á verkefninu Skoða miðbæinn. Bara voðalega sætur og yfirkomanlegur miðbær í Kolding. Keyptum nesti fyrir lautartúr í Netto. Netto er mikið leiðinlegri búð í Danmörku en á Íslandi. Já það er hægt.

trjágöng

Þessi trjágöng með, tja, pínulitlum laxastiga? leiddu upp að Koldinghus, kastalanum á svæðinu. Við þangað. Fórum ekki inn því það átti að bíða næsta dags en femminn í mér gladdist við þessa sjón í kastalagarðinum:

 

Eftir góðan göngutúr sótti svengd og þorsti á liðið. Fundum veitingahús sem leit vel út og drógum saman tvö borð, í fyrsta en ekki síðasta skiptið í þessari ferð. Fimm til sjö manns þurfa pláss! (ókei vorum bara fjögur þarna reyndar en borðin voru lítil). Pantað rósavín og Grimbergen, voðalega kynjaskipt eitthvað:

getið nú hvað við Freyja fengum okkur (og ekki var tekin mynd af)?

Mat fengum við líka, flest einhverja borgara og dót. Heldur engar matarklámsmyndir af því. Bráðfalleg grákráka (sem Finnur vill annars kalla grákur) hoppaði upp á borðum í leit að afgangs mat, okkur til skemmtunar en síður til ánægju veitingafólksins. Skiljanlega reyndar.

Nújæja, enn var labbað og nú heim til Fífu sem var búin að skila verkefninu og komin heim. Gátum plantað lautartúrsdótinu í litla ísskápinn þeirra Atla. Fórum í Føtex til að bæta aðeins við nestið. Það er hins vegar ekki leiðinleg búð.

Til baka á hótelið, bíllinn út úr kjallaranum, Atli sóttur og skotist í búðakjarna fyrir utan miðbæinn. Lagði í stæði hjá verslanamiðstöðinni, heimafólkið gerði enga athugasemd en svo var alveg heillöng ganga að búðunum sem þau ætluðu síðan í – voru ekki einu sinni í miðstöðinni sjálfri heldur fyrir utan. Svona svipað og Korputorg, risabúðir sem ekki er innangengt á milli og varla ætlast til að fólk labbaði milli búðanna, fólk tæki örugglega bílana á milli. Ég hljóp meira að segja til baka og sótti bílinn en svo var svo flókið að komast út af bílastæðinu að ég endaði á að leggja inni á stæðinu við miðstöðina, bara eins nálægt hinum búðunum og ég komst.

lúxuxkerran

Freyja, Fífa, Emil og Lúxuskerran!

Þarna þurfti að kaupa lak fyrir Finn sem hafði annars sofið á vindsænginni laklaus, neinei ég gleymdi ekkert að fara út með lak handa honum, aldeilis ekki! og kíkt í Elko, eða Elgiganten sem ég gæti trúað að sé sama keðja.

ef ég einhvern tímann stofna bjórbúð í Danmörku mun ég láta hana heita Ølgiganten.

Prentarablek og lak í húsi ásamt heyrnartólum fyrir Finn, hans voru orðin léleg. Til baka til að sækja mat, þá á hótelið, bíllinn í bílageymsluna, við endann á hótelinu var kastalagarðurinn og vatnið, sirka hálfur kílómetri að lengd.

Kolding sø

Pikknikkkrakkar! Hvað eru mörg k í því?

pikknikkkrakkar

Við Jón Lárus og Finnur þreyttumst á undan hinum fjórum og löbbuðum á undan þeim á hótelið. Þetta er annars hótelið (ásamt reyndar bókasafni og íbúðum, allt í sama risahúsinu):

hótelið

Tylltum okkur á bekk um miðja leið, mistök að sitja hlémegin við einhverja Dani sem byrjuðu auðvitað að reykja. Færðum okkur um tvo bekki til að sitja áveðurs. Krakkarnir sem höfðu fylgst með okkur frá pikknikkstaðnum skildu ekki neitt í neinu hvað við værum að færa okkur um bekk. Verst að geta ekki sett inn hlekk á bráðfyndið snapchat Freyju. Annars var víst auðvelt að fylgjast með okkur, gaurarnir í misappelsínugulum buxum og ég í skærbleikum bol, Danirnir meira og minna allir í svörtu.

Nenntum ómögulega heim í sjóðheitu íbúð krakkanna en þau skutust og sóttu desertinn sem enginn hafði haft lyst á daginn áður. Ostakakan hans Atla. Og þá er loksins komið að matarklámmyndinni:

ostakaka Atla

Unnum í kökunni á okkar hótelherbergi fram eftir kvöldi, svo fóru allir á sinn svefnstað og unnu í duolingo eða náminu sínu eða tölvuleik með nýjum heyrnartólum eða hvað veit ég? Góður dagur.

Kolding dag 1 – Út

Já það er tekið smá sumar og dóttir og tengdasonur heimsótt til Jótlands. Haldið þið ekki að hér sé sól og heitt?

Eftir tvær stúdentsveislur (aðra okkar eigin, velheppnaða stúdentsveislu velheppnaðrar stúdínu þar sem ekkert klikkaði nema of lítið freyðivín keypt, afsakið veislugestir ruglið í undirritaðri og svo hina, veislu kærastans hennar þar sem hreint ekki vantaði upp á drykkjarföng og við bóndinn vorum síðust út) var stefnan semsagt tekin á Kolding á miðJótlandi. Undirbjuggum okkur með því að hlusta á The Julekalender klippur og Jón Lárus stillti danska dúólingóið á jóskan framburð. Djók.

IMG_2277

Allavega, frekar ósofin (nei ekki drukkin, það var dagur á milli!) skutluðum við Fífu leynigesti í stúdentsútskrift á BSÍ til að taka rútuna því við vorum fimm í bílnum sem renndum svo á Leifsstöð. Innritun í kassa og uppgötvun sjálfsinnritunar farangurs, mjööög sniðugt dæmi. Ekki mikil né leiðinleg bið í öryggistékk, obligatoríska súkkulaðið og croissantinn á Segafredo. Fífa var glöð að hafa okkur þarna þar sem hún hefur mikið verið að ferðast ein og það er alveg smá skemmtilegra að vera með fólkinu sínu.

Smá seinkun á fluginu en annars viðburðasnautt. Beint út og fundum strax bílaleiguna þar sem við vorum búin að panta sjömannabíl. Þar var hins vegar tölvuvesen, engar raðir hjá Hertz eða Europcar eða Avis og fleiri en hjá Enterprise var röð upp á svona 5-6 manns og hver afgreiðsla tók einn og hálfan óratíma. Þegar loksins kom að okkur gekk álíka hægt, loksins þótti mér nú samt komið að lokum þegar almennilega stúlkan (sem var reyndar búin að afsaka sig í bak og fyrir með hægaganginn og  ítrekað bjóða okkur kaffi eða te eða vatnsglös) sagði að nú ætti bara eftir að prenta út voucher fyrir okkur kallaði ég á krakkana sem voru annars löngu búin að gefast upp og höfðu fundið sér sæti, að nú væri þetta að koma. Þá tók kortér að prenta út blessaðan samninginn!

Svo fengum við loksins leiðbeiningar um hvar við ættum að finna bílinn. Við þangað. Upp á fimmtu hæð sem Danir kalla fjórðu (hvað er með þessa núlltu hæð?) Fundum afgreiðslueinstakling og fengum í hendur mjög fansí lykil. Ég ýtti á opnatakkann og rak upp undirskálaaugu. Haaaa? neeeeii? ekki er þetta bíllinn okkar? Jújú sagði afgreiðslueinstaklingurinn. Og er eitthvað trikk til að starta? nei ekkert þannig snúið, það er bara takki. Þarft ekkert að stinga „lyklinum“ í neitt, hann þarf bara að vera í bílnum. Jón Lárus var enn ekki farinn að taka eftir hvernig bíllinn leit út og þegar ég gekk svo að bílnum til að opna urðu augun hans sveimér eins og Sívaliturn.

volvo-xc90-first-edition-03

Við vorum búin að borga fyrir Volkswagen Touran eða sambærilegan en bíllinn reyndist vera kolsvartur glænýr Volvojeppi, XC 90 með öllum hugsanlegum græjum, leðursætum og loftkælingu og myndavél þegar maður bakkar og rauðum ljósum á hliðarspeglunum þegar bíll er í blinda blettinum og hvað veit ég?

Sveimérþá ef þetta var ekki biðarinnar virði!

Við vorum búin að ákveða að ég myndi byrja að keyra, Jón Lárus hafði skoðað leiðina og hlaðið gúgulleiðbeiningum inn á símann sinn og ætlaði að vera á oríenteringarvakt. Gekk fínt nema það voru reyndar verulegar tafir kring um Køge.

IMG_2284

Stoppuðum á rasteplads til að fá okkur smá í svanginn. Skiptum um bílstjóra enda var mig að byrja að svíða í augun og Jón keyrði rúman klukkutíma, bút af Sjálandi, yfir allan Fjón og svo skiptum við aftur áður en við komum inn til Kolding. Orientasjón sko.

Storebæltsbroen:

IMG_2292

Hótelið fundum við með góðri leiðsögn. Plöntuðum bílnum í bílakjallara (hundraðkall á dag en hei, þegar maður ætlar að vera á bíl þá kostar það bara – og ekki fræðilegur að leggja þessari drossíu við umferðargötu og hætta á pústra)!

Fífa sótti okkur svo á hótelið og við gengum heim í pínuoggulitlu íbúðina þeirra Atla þar sem hann hafði útbúið auka útskriftarveislu fyrir Freyju og Finn, með dönskum snittum, pulled pork samlokum og feikinógu freyðivíni, enginn þurfti að láta sér eitt glas duga. Tja nema Finnur sem fékk bara appelsín. Þrátt fyrir að vera kominn í fyrirheitna landið þar sem hann má kaupa sér bjór! (ókei hann hefur reyndar ekki minnsta áhuga á því…)

IMG_2298

Sátum fram til ríflega tíu og stungum síðan af, nema Finnur sem ætlar að gista hjá systur sinni. Galopnuðum svaladyr á hótelherberginu til að lifa af molluna. Eini gallinn á herberginu var að enginn  var þar minibar, í sjálfu sér svo sem í lagi en það þýddi enginn ísskápur sem var verra. Hef ekki gist á ísskápslausu hótelherbergi ég veit ekki hvað lengi!

Duolingoskammturinn og sofa. Vel þegið. Mjög vel þegið!

 

Roma – giorno quattro. Kaffi og fleira

vá úff maður, þessi færsla kemur seint! Eins gott ég muni eitthvað hvað við gerðum þennan dag, þarna úti í Róm!

Kaffi sagði hún? Saga að segja frá því.

Ég hef sko aldrei drukkið kaffi. Reynt alveg nokkrum sinnum, heima og heiman, aldrei komist gegn um heilan kaffibolla, fussað yfir bragðinu sem er eiginlega mjög furðulegt því uppáhalds nammið mitt er kaffisúkkulaði (Nói-Síríus, hví í ósköpunum er ekki komið kaffi- eða mokkaPipp?) Jón Lárus gaf mér að smakka fínasta kaffi í Salzburg og ekki einu sinni þar féll ég.

Nema hvað, í morgunmatnum á Hotel Morgana hafði yfirþjónninn mörg orð um besta capuccino í Róm og var ekkert allt of hrifinn af því að fólk vildi eitthvað annað í morgunmatnum. Ég hafði tekið mitt venjulega te fram að þessu og Jón Lárus beðið um espresso, vill yfirleitt ekkert mjólkursull í kaffið sitt. Nema hvað, daginn áður var annaðhvort ekki hlustað á espressopöntunina eða bara gleymdist hún (Ítalir setja yfirleitt bara mjólk í morgunkaffi þannig að það getur nú alveg verið) og ég, hnyklandi brýnnar hugsaði að – fjárinn hafi það, þarna skyldi ég gera lokatilraun við kaffi, ef mér þætti besta capuccino í Róm (lesist með besta mögulega ítalska hreim) ennþá vont þá væri fullreynt. Tók sopa hjá Jóni, smá fitjuppátrýn en svo: hmm þetta er nú ekkert SVO vont. Hmmm! þetta er eiginlega svolítið gott!!!

Þannig að á sunnudagsmorgninum sagði ég já takk við þjóninn þegar hann bauð mér capuccino. Leið nærri yfir Jón Lárus og þegar miðdóttirin sá instagrammið sem ég auðvitað sendi af þessu fékk hún nánast hjartaáfall að eigin sögn.

IMG_1797

Espressóinn hans Jóns fyrir ofan og fyrsti heili kaffibollinn minn á ævinni neðar!

(skemmst frá því að segja að nú drekk ég kaffi. Espresso sko. Ekki á hverjum degi en alveg stundum)

Nújæja. Frídagur. Flug heim ekki fyrr en daginn eftir. Ekkert sérstakt lá fyrir, ætluðum að kíkja á blómatorgið og prófa veitingastaði sem Pamela flautugúrú og fararstjóri hafði bent okkur á. Ákváðum að labba bara niður í miðbæ og detta inn þar sem okkur þætti spennandi.

Ein mynd frá torgi á leiðinni:

IMG_1810

þokkalegasta útsýni!

Lítið annars í frásögur færandi af þeim göngutúr nema eitthvað par var greinilega á svipaðri leið og við og gaurinn keðjureykti. Reyndum tvisvar eða þrisvar annað hvort að dragast aftur úr og þá stoppuðu þau greinilega til að skoða og við náðum þeim, eða þá að við rákumst inn í skemmtilega garða og þá náðu þau okkur. Tókst loksins að hrista þau af okkur í garði með appelsínutrjám og lúðrasveit að spila. Hér er appelsínutré:

IMG_1806

en ég á ekki mynd af lúðrasveitinni því miður.

Þegar við komum í miðbæinn (er annars eitthvað hægt að tala um miðbæ í Róm, hann er allavega ansi víðfeðmur og hótelið okkar, verandi nánast við hliðina á aðaljárnbrautarstöðinni er jú líka í einhvers konar miðbæ) vorum við að verða svöng og ákváðum að halda beint áfram og stefna á pizzariu sem Pamela mælti með. Hún reyndist alveg ansi hreint langt labb í burtu, hefði tekið strætó eða lest eða eitthvað ef við hefðum áttað okkur á því hvað gatan var löng sem hún stóð við. Löbbuðum í örugglega þrjú kortér frá blómatorginu og nýju skórnir voru líka farnir að meiða mig (glatað).

Á næsta horni frá veitingahúsinu sáum við snobbbúsáhaldabúð sem við ákváðum að kíkja inn í þegar við værum búin að borða – og svo enn örlítið lengra sá ég jólagjöfina mína!

ég er sko ekki skófíkill! magnað að fá tvö skópör í einni og sömu ferðinni, ég held bara hreinlega að það hafi aldrei gerst áður. En þessi gluggi, ó mææææ!

IMG_1830

Búðin var lokuð. Jón Lárus ætlaði ekki að geta dregið mig burt frá glugganum. Burt fórum við samt, hungrið dró okkur. Skildum ekki alveg miðann á hurðinni, skildist helst að búðin yrði aftur opnuð klukkan fjögur (þarna var hún ríflega tvö). Pizzarian, ágætis pizzur, þokkalegur bjór, algerlega ódrekkandi rauðvín, ég hefði hellt mínu en bóndinn, eins nýtinn og hann nú er, þrælaði í sig glasinu mínu.

Við tók bið. Tókum göngurúnt. Til baka um hálffjögur. Kíktum í snobbmerkjabúðina. Langaði í þessa ljósbláu hér, passar við eldhúsinnréttinguna en bæði tímdum við því ekki og nenntum ómögulega að halda á brauðrist heim!

IMG_1829

Kannski einhvern tímann.

Klukkan nálgaðist fjögur. Skreið yfir fjögur. Ekkert lífsmark í búðinni. Reyndi að hringja (uppgefið símanúmer fyrir utan búðina). Ekkert svar. Við í annan göngutúr. Góðan hring yfir Tíber. Til baka. Enn ekkert. Næsti pöbb, rósavínsglas í rólegheitunum á litlu útiborði á mjórri gangstétt, frekar sjabbí en þokkalegt rósavín. Fylgdumst með smá uppþoti í götunni þó án þess að óróast neitt. Enn til baka og allt lokað og læst. Ákváðum að fara í allra síðasta göngurúnt, pínu lengri yfir-Tíber-tvær-brýr-yfir-aftur-og-til-baka.

IMG_1836

Haust við Tíber.

Að búðinni aftur og JESS, komin blóm út í kerið fyrir utan! Opnaði klukkan fimm, ekki fjögur.

Voðalega næs eldri sölumaður sem hefði helst viljað selja mér margar týpur af fjólubláu skónum en seldi nú samt bara ein öklastígvél. Ég ekki ósátt. Alls ekki.

Tókum strætó aftur niður í bæ, röltum aftur á blómatorgið, allur markaður búinn þar, einn bjór/aperol spritz á torginu og svo bara veiddur leigubíll við hliðina á Pantheon og upp á hótel. Hópnum var boðið í lokahóf hjá mótshaldara en við hreinlega orkuðum ekki að fara. Röltum út í matvörubúð til að kaupa osta til að fara með heim og eitthvað smotterí til að eiga um kvöldið. Hittum þar nokkra flautara og viðhengi og ákváðum pronto að hafa opið hús (humm tja, herbergi) fyrir þá sem vildu.

Endaði á því að nærri allur hópurinn kíkti til okkar í vínglas og antipasti. Entumst ekki lengi fram eftir kvöldi, rétt upp úr miðnætti (rétt um það leyti sem einhver kom frá hótelinu til að leysa upp partíið) var liðið á förum enda áttu langflestir flug snemma morguninn eftir.

 

Tekur því tæpast að skrifa sér færslu um heimferðina, hún var ekki sérlega markverð nema að því leyti að einn flautarinn svaf nærri yfir sig og rétt náði vélinni. Við klöppuðum þegar hann og tvennt annað sem var með dót frá honum og varð semsagt að bíða eftir honum til að tékka sig inn, skreið inn í brottfararsal þegar við hin vorum komin í út-í-vél röðina.

Jú reyndar, ég fékk mér ekki kaffi á mánudagsmorgninum. Það má nú ekki hrapa að svona ákvörðunum!

IMG_1843


bland í poka

More Photos

teljari

  • 362,344 heimsóknir

dagatal

júlí 2016
S M F V F F S
« Jún    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

sagan endalausa


Fylgja

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1.714 other followers