Archive for the 'blogg' Category

Zell/Kitzsteinhorn/Berchtesgaden/Zell čtrnáct

ok djók Tag vierzehn!

Lokadagurinn!

því lítið yrði gert síðasta daginn, bara pakkað saman á íslenskum morgunflugstíma og keyrt til München.

Allavega. Dagur tekinn snemma því tvennt planað sem hvorttveggja gæti tekið smá tíma.

Kitzsteinhorn. Jökullinn þeirra í Zell, já og svo sem í Salzburgarhéraði öllu. Ætluðum upp á topp. Ekki á skíði, það var ekki búið að opna held ég, stóð til í lok vikunnar. Enda ekki með skíðagræjur né búnað (ég er víst búin að taka áskorun Tobba bró um skíðaferð í Bláfjöll í vetur. Er þegar farin að klóra mér í kolli með útbúnað).

Þetta var pínu hátt. Þarna sést ekki í topp:

d 14 neðanfrá.jpg

langt frá því reyndar.

Þarna þurfti að fara með þremur mismunandi og ólíkum kláfum alla leið upp. Sá fyrsti var mjög svipaður þeim sem við höfðum farið með í tvær fyrri fjallaferðirnar. Númer tvö var hringlaga, semsagt setið í hring en þó líka dæmigerður kláfur þar sem húsin fara bara hring og hoppað er út og inn.

Það hefði mátt skipta um plexígler í honum, pínu rispað útsýni.

d 14 úr kláfi

Síðasti kláfurinn var allt öðruvísi. Hann var mannaður og fór bara á 20 mín fresti eða svo. Tveir kláfar í gangi, upp og niður á sama tíma. Við þurftum að bíða í 8 mínútur eftir kláf. Á leið upp var hann troðfullur. Fá sæti, aðallega staðið. Við stóðum.

Þetta var pínu hátt!

smá fjallavatn á leiðinni upp:

d 14 vatn

Fundum fyrir hæðinni, þurftum að skokka upp eina hæð frá þar sem lyftan lenti og upp á útsýnispallinn. Ég man aldrei áður eftir því að hafa orðið móð að hoppa upp tröppur eina hæð.

d 14 fannir

Ég myndi nú frekar kalla þetta fannir en jökul, kannski er það bara ég. Þarna var verið að útbúa skíðasvæði fyrir opnun laugardaginn eftir.

En þetta var nú samt mitt hæðarmet á landi.

d 14 hæðarmet

Margir fjallstoppar:

d 14 tindanöfn

Dvöldum svolitla stund uppi við útsýnið, rándýr kaffibolli og deildum kökusneið á veitingahúsinu uppi á toppi og svo kláfurinn gripinn niður aftur.

Reyndist tómur fyrir utan okkur fjögur. Skil ekkert hvað varð um allt hitt fólkið!

Niður heilu og höldnu. Næsta ævintýri.

Reyndist endasleppara. Við höfðum ákveðið að skjótast yfir landamærin til Þýskalands og kíkja á Arnarhreiðrið, einhver höfðu jú gert það frá kórferðinni í Salzburg en ekki við.

Svona var útsýnið úr bílnum á leiðinni:

d 14 rigning!

nánast alla leiðina reyndar! Líka endalausar framkvæmdir og umweg og ljós sem hleyptu umferðinni aðra leið í einu svo þetta tók talsverðan tíma.

Komum til Berchtesgaden þar sem við héldum að Arnarhreiðrið væri. Það var ekki alveg þar. Lítið um leiðbeiningar enda eru Þjóðverjar lítið fyrir að flíka gaurnum, það var búið að leggja bílastæði yfir bönkerinn hans í Berlín og skilti voru fá og lítil. Þarna líka.

Kominn tími á hádegismat. Settumst á veitingahús, undir stórri sólhlíf, eiginlega skýli og pöntuðum okkur mat. Jón fékk riiiiisastóran svínaskanka með heilum blómkálshaus í meðlæti:

d 14 skanki

og við hin eitthvað minna!

Ekki var okkur nú samt sætt lengi undir sólhlífinni stóru. Það fór að rigna. Hellirigna. Ruglhellirigna! Þrumur og eldingar á fullu. Var samt allt í lagi í svolitla stund en síðan fóru að koma fossar ofan af tjaldinu hér og hvar og bætti talsvert í vind svo okkur var öllum smalað inn á veitingastaðinn til að klára að borða. Var sem betur fer nóg pláss.

Út í bíl. Ég tók við að keyra. Óríentering. Vinur Eyrúnar og Ástráðs býr í þessum bæ og hefði pottþétt komið með okkur og sagt til nema hann var á mótorhjólaferðalagi í norðurÞýskalandi.

Leiðsögukerfið í bílnum var í tómu tjóni og sagði mér að keyra inn í einhverja innkeyrslu hjá einhverju fólki (nei ég hlýddi ekki) svo google maps var tekið í notkun. Virkaði mikið betur.

Komumst við þokkalegan leik upp að stað þar sem var hægt að leggja til að taka síðan rútu og svo lyftu upp í hreiðrið sjálft.

Þar var bara svo mikið þrumuveður og helltúrfötu að við hreinlega hættum við. Enda hefði ekki verið neitt útsýni þarna uppi.

Svo ég keyrði bara sem leið lá til baka til Zell.

Gegn um öll umwegin og umferðarstýringuna.

Eitt skipti tóku back seat drivers af mér völdin og sögðu mér að beygja út af hringtorgi annars staðar en ég vildi skv skiltum. Auðvitað hefði ég átt að fara mína leið! sem var „rétta“ leiðin en þetta reyndist samt ekki leiðinleg leið. Örmjór sveitavegur í kannski 10 kílómetra, engin umferð og engin ljós og þarna var líka stytt upp og bara ansi skemmtilegt. Engar myndir. Ég var að keyra!

Heim til Zell. Upp í hús, skipta um föt, einn drykkur og svo í kvöldmat, ekki veitti af eftir leitina að Arnarhreiðrinu og alla keyrsluna. Við Jón höfðum rekið augun í veitingastað sem var bókstaflega þriggja mínútna gangur frá húsinu. Kíktum á tripadvisor og sáum bara raving reviews. Þau hin, jújú alltílæ, kíkjum á þetta, hálftortryggin á tripadvisor skrifara. Ég þykist samt kunna að lesa úr slíkum, enda skrifa ég sjálf á tripadvisor og það er eiginlega bara mjög augljóst hvort þar eru ekta skrif eða ekki. Þetta leit mjög vel út.

Gengum í gegn um kirkjugarð sem var beint fyrir neðan og til hliðar við húsið okkar. Það er reyndar smá saga að segja frá þessum kirkjugarði. Húsið sem við leigðum er örugglega ekki mikið leigt, allavega ekki að sumri til (og veit ekki með vetur heldur) þar sem það var bara ein umsögn um það á vefsíðunni. Viðkomandi hafði bara gefið húsinu tvær stjörnur. Við skildum lítið í þessu þar sem þetta leit ansi vel út (hægt að skoða hérna) en þegar við lásum umsögnina, sem er á spænsku, var húsinu hrósað upp í topp en einn risastór galli! Það er STÓR KIRKJUGARÐUR við hlið hússins! við alveg: nú, það ættu allavega að vera rólegir nágrannar! Veit ekki hvort viðkomandi var svona hjátrúarfullur eða draughræddur. Ég er búin að skrifa umsögn (undir Jóns nafni reyndar) og gaf 5 stjörnur, smotteríið sem vantaði upp á var ekki heillar stjörnu í mínus virði.

Kirkjugarðurinn reyndist alveg yndislegur! sem við vorum jú búin að spotta en höfðum samt aldrei gengið almennilega gegn um hann. Mjög vel hirtur og gríðarfallegur:

d 14 kirkjugarður

og hér sést húsið okkar upp frá garðinum:

d 14 slotið frá kirkjugarði

Nújæja. Veitingahúsið. Seewirt heitir það. Þetta reyndist fullsorgleg endurtekning á lokadeginum okkar í París árið 2012 þar sem við ákváðum að borða á hverfisveitingahúsinu síðasta kvöldið og það reyndist langbesta matarupplifunin. Þannig var það nefnilega einmitt þarna. Lokakvöldið. Langstyst frá. Langbest. Sló út Savoy hótelmatinn um allavega heila stjörnu ef ekki tvær!

Pöntuðum okkur bara aðalrétt og desert. Þetta kom sem amuse-bouche:

d 14 forréttur

rjómaostakrem með vorlauksklippum, karsa, radísum og örþunnum stökksteiktum baguettesneiðum. Namm!

Öllum hafði okkur litist best á langsteiktar nautakinnar með hindberjum í balsamedikslegi ásamt kartöflufrauði. Sveik sko sannarlega heldur ekki!

d 14 nautakinnar

Mismunandi eftirréttir, frá einni ískúlu upp í þetta svakalega créme brulée!

d 14 créme brulée

sem sást eiginlega ekki í fyrir gúmmulaði ofan á!

Og þarna toppaði ég sjálfa mig í matarklámmyndunum! Sorrí. En hvílík máltíð!

Röltum upp í hús í húminu. Kominn tími á að pakka. Lagt yrði snemma af stað til München daginn eftir.

Stórkostleg ferð að verða búin. Bestu ferðafélagar sem hægt er að hugsa sér. Takk fyrir okkur, elsku þið!

Zell am See/Krimml Tag dreizehn

Jæja. Næstsíðasti heili dagurinn í ferðinni.

Fjallgönguhatarinn hérna megin var búin að spotta ástæðu til að fara í fjallgöngu. Fossa! Eeeeeeelska fossa, læki, unnir, ár og allt vatnstengt.

Krimmler Wasserfälle, eða Krimmafossar eins og við kölluðum þá (dómarinn í föruneytinu á heimavelli) eru hæstu fossar Evrópu. Í þrennu aðskildu lagi, það hefði reyndar alveg verið hægt að skipta þeim í fleiri hluta.

Lögðum svolítinn spöl frá fossunum. Fundum ekki stæði í skugga. Þarna eru vel skilgreind bílastæði, kostar ekkert að leggja en kostar inn á svæðið. Líka fyrir Austurríkisfólk sjálft. Sem er bara sjálfsagt mál. Stígurinn upp og öll aðstaða pottþétt. Svona ættum við að sjálfsögðu að hafa þetta hér heima líka! Löbbuðum yfir þennan læk, dauðlangaði að dýfa fótunum í en það var hægara sagt en gert. Ekkert hægt að komast niður af brúnni með góðu móti og svo var ég líka í scarpa skónum mínum en ekki sandölunum.

d 13 lækur

Það er hægt að ganga upp með öllum fossunum. Ansi hátt reyndar, ég reiknaði ekki með að fara alla leiðina upp fyrir efsta foss. Reyndar stefndi ekkert okkar á það enda svo sem óþarfi.

Vanari fjallageiturnar voru fljót að komast fram úr okkur hinum en eins og daginn áður gerði það ekki hætishót til. Nóg var til að njóta! Það liggur við að ég kaupi aðgang að WordPress í stað þess að vera á ókeypis útgáfunni til að geta sett inn vídeó af þessum fossum! Hér fyrsta sýnin að neðsta fossi:

d 13 fyrsti foss í fjarska

Regnbogar galore:

d 13 fyrsti regnbogi

þessir minntu pínulítið á neðri fossana við Fjallfoss/Dynjanda, bara meiri gróður og reyndar talsvert vatnsmeiri:

d 13 tveir fossar

Það voru einar 11 stöðvar til að stoppa, taka myndir, baða sig í úðanum, á leið upp. Oft hægt að fara aðeins nær fossunum, stígar og handrið eins og þurfti. Stundum tröppur.

d 13 meiri regnbogi

Ég stoppaði í 1170 metrum, fannst þetta bara orðið ágætt tramp, komin upp fyrir fyrsta foss og með frábært útsýni að öðrum fossi. Hafði ekki tekið eftir því hver byrjunarhæðin var. Hún var nefnilega 1070 metrar svo þetta var bara 100 metra hækkun. Sagði Jóni að halda bara áfram upp og ná þeim hinum, ég myndi bara sitja og bíða eftir þeim og njóta útsýnisins.

Nema hvað. Eftir smástund kemur sms frá Ástráði. „Erum á veitingastaðnum fyrir ofan 2. foss í 1250 metrum. Komið þið upp eða pikkum við ykkur upp á leið niður?“

Ég. Hmm. Hlýt nú að ráða við 80 metra til! Rétt ríflega eina Hallgrímskirkju! Sendi til baka. „Jón gæti verið að nálgast en ég stoppaði en ég ætla samt að halda áfram“.

Svo ég trampaði af stað stíginn. Mætti Jóni við 1210 metra útsýnispallinn, hann hafði farið upp fyrir foss 2 en ekki rekist á þau hin og kom niður aftur. Við sáum húsið fyrir ofan okkur og héldum áfram upp.

Upp fyrir útsýnispall í 1245 metra hæð. Hmmmm! Það voru EKKI bara 5 metrar eftir!

Laug að mér bannsettur! Veitingahúsið var í 1306 metrum, ekki 1250! Svo hann gabbaði mig til að ganga meira en tvöfalt hærra en þar sem ég stoppaði.

Ekki að ég yrði fúl sko! Mjög sátt við sjálfa mig.

Fann alveg fyrir göngunni en svo á veitingastaðnum gat ég samt alveg hlaupið upp tröppurnar eins og ég er vön. Allt önnur áreynsla og ég mikið vanari henni.

Fengum okkur að borða þarna uppi, eitt snitselið til. Og franskar. Reitaði ekki mynd.

Þarna sést efsti fossinn frá útsýnispalli við veitingastaðinn:

d 13 fjarski

Elskidda!

Niður aftur. Náðum að halda í við þau hin í þetta skiptið. Fórum líka niður tvo eða þrjá svona smástíga nær fossunum, sem við höfðum sleppt á uppleiðinni.

Fékk spurninguna hvort ég myndi ekki örugglega breytast í fjallageit. Harðneitaði því að sjálfsögðu en svo er ég nú samt ekki aaaalveg viss þrátt fyrir allt. Sérstaklega miðað við fjallgöngutæknina sem ég lærði þarna.

Bíllinn var svo sjóðandi heitur þegar við komum í hann að ég veit eiginlega ekki hvernig ég á að lýsa því. Eyrún hafði skilið símann sinn eftir í bílnum, ekki nennt að labba með hann og hann alveg: „Ég verð að kólna! ég er hættulega heitur!“ Við Jón áttum flösku með sódavatni. Ég skal alveg segja ykkur að 45° sódavatn (ágiskun, en það var mikið heitara í bílnum en í 35° fyrir utan) er veeeeerulega óspennandi drykkur!

Loftkælingin bjargaði bæði síma og okkur. Vatnið var ekki drukkið!

Vel líft í húsinu þrátt fyrir loftkælingarleysi. Smá forréttur heima á verönd og svo tókum við leigubíl í suðurþorpið þar sem við Jón Lárus höfðum spottað tælenskt veitingahús þegar við villtumst fram og til baka að leita að bakaríi nokkrum dögum áður (steingleymdi að skrifa það í blogg þess dags!)

d 13 ban thai

Var að spá í pad thai núðlur en rak svo augun í önd í rauðu karríi, mikinn uppáhaldsrétt. Hann var merktur hot. Ég kallaði í þjónustustelpuna og spurði how hot is your hot? Hún fór að hlæja og sagði European hot. Ég: Ok, það gengur!

þetta var svo alls ekkert of sterkt, bara ljómandi passlegt. Man veit bara aldrei hvað þetta þýðir, thai hot gæti verið fullmikið fyrir mig þó ég sé með þokkalega mikið þol.

Gott var það allavega.

d 13 önd

Snilldardagur. Einn þriggja toppa í ferðinni að mínu mati. Úrslitin í keppninni og svo Aïda voru eina sem gátu keppt við þessa stórkostlegu fossa.

 

Zell am See, Tag zwölf

Þennan dag slyppi ég sko ekki við að ganga niður af fjalli! Ekki að mig hafi langað sérlega til að sleppa við það reyndar. Treysti mér allavega í það í þetta skiptið.

Tókum semsagt annan kláf upp á sama fjall, í þetta skipti beint upp af Zell sjálfu en ekki suðurþorpinu eins og síðast.

d 12 lyftan

Ástráður fræddi okkur á leiðinni um öryggiskröfur í svona kláfalyftum. Þær eru svakalegar. Sérstaklega strengirnir verða að standast gríðarlegar kröfur og álag. Svo á svona stöðum eru strengir aldrei notaðir nema fimm ár, þá er þeim skipt út fyrir nýja og þeir gömlu seldir á staði sem eru ekki með svona miklar kröfur. Eins og til dæmis til Íslands, þar eru aldrei keyptir nýir strengir. En svo sem mökk öruggir í mörg ár til.

Lagt íann:

d 12 efst

byrjunin á stígnum:

d 12 stígur

Þau hin löbbuðu hraðar en við og voru fljótlega komin aðeins fram úr okkur:

d 12 þau á undan

Sem gerði ekki bofs til. Við ætluðum ekkert að flýta okkur, höfum mikinn áhuga á alls konar plöntum og svo auðvitað útsýninu:

d 12 blóm 3d 12 blóm 2d 12 blóm 1

d 12 zell útsýnid 12 zell betra útsýni

við fundum meira að segja aðalbláber:

d 12 ber

Gangan var að miklu leyti hátt uppi og að megninu til í skugga. Sem var bara best, þarna var enn slatti heitt þó það ætti ekkert í Verona hitann! „Bara“ um 32° niðri við vatn.

Svona var stígurinn á smá kafla:

d 12 rætur

Fór mér vel hægt yfir þetta, ætlaði sko ekki að detta aftur!

Við áttum kannski 5 mínútur eftir niður þegar sms kom frá Ástráði um að þau sætu í garði fyrir neðan lyftuhúsið með bjór. Það hljómaði ekkert átakanlega illa svo við drifum okkur að hitta þau.

Tók samt eina mynd, svolítið flottur gosbrunnur. Já og pínu flottur kall líka!

d 12 niðri

Þetta var hreint ljómandi. Og ég var eiginlega viss um að ég myndi sleppa við að fá strengi, eins og ég var annars hrædd um. Stigaþjálfunin skilar sér.

Smástund upp í hús, aðallega til að skila bílnum, okkur hafði verið bent á að það væri yndislegt að setjast á veröndina hjá fína hótelinu í Zell, fá sér drykk og njóta útsýnis yfir vatnið. Svo við löbbuðum niðureftir og settumst á verönd og sveimérþá ef þetta var ekki alveg hárrétt!

d 12 fólkið mitt á terrace

d 12 g&t

Við Jón splæstum á okkur sitt hvorum g&t, Monkey 47 gin og Fentimans tónik. Fáránlega gott.

d 12 fugl á terrace

Ekkert verra að hafa fuglinn í viðbót við útsýnið.

Athuguðum hvort hægt væri að borða á hótelveitingahúsinu en þá hefðum við annað hvort þurft að vera gestir á hótelinu eða búin að panta fyrirfram svo það gekk ekki. Fórum í staðinn á annað veitingahús sem við höfðum prófað áður og var alveg ljómandi.

Aftur uppeftir í rökkrinu. Unaðslegt.

 

Verona/Zell giorno undici/Tag elf

Morgunmaturinn á hótelinu í Verona reyndist fínn en hann var ekki innifalinn í verði herbergjanna eins og við annars héldum. Kaffið mjög gott. Engin matarmynd þar en ekki óttast, það koma slíkar síðar í færslunni (múhaha).

Við vorum öll með tölu enn upprifin yfir sýningu kvöldsins áður. Mögnuð upplifun.

En ekki til setunnar boðið, enn var sjóðheitt í Verona svo það freistaði okkar ekki að vera þar neitt framyfir að við þyrftum. Tékkuðum út af hótelinu um tíuleytið, Jón og Ástráður sóttu bílinn, ég fékk ökuskírteinið mitt aftur gegn afhendingu bílastæðakortsins, enda eins gott þar sem ég myndi taka við akstrinum síðar um daginn.

Enginn vandi að rata út úr bænum, pínu hringur vegna einstefnugatna en það tók litla stund.

Við ætluðum aðra leið til baka, ekki um Brennerskarðið og ekki nema að mjög litlu leyti um autostrada. Þræddum okkur gegn um skemmtilega dali og bæi og svipað og í Austurríki var bara sama hvert við litum, alls staðar var stórkostlegt útsýni:

d 11 gljúfur

Hádegismatur. Vissum svo sem ekkert hvað við vildum en vorum allavega búin að ákveða að borða áður en við yfirgæfum Ítalíu. Minni hætta á snitselstöðum! Stoppuðum í smábæ þar sem allt reyndist frekar mikið lokað en römbuðum samt á stað sem leit svo sem ekki sérlega spennandi út, fá borð fyrir framan staðinn. Fórum samt inn og tékkuðum og þau: já sko borðin fyrir framan eru bara fyrir drykki en við erum með útiveitingaaðstöðuna okkar í bakgarðinum. Velkomin inn!

Þetta reyndist hótelveitingastaður, ég efast um að það borði þarna margir túristar sem detta inn af götunni. Mjög barnvænt hótel greinilega, lítil sundlaug í bakgarðinum inn af veitingahússborðunum og leiktæki. Voru samt engin börn þarna að leika sér. Sólstólar og sólhlífar og ég veit ekki hvort Díónýsos býr þarna í tunnu.

d 11 baklóð

Ljómandi spennandi matseðill. Þjónustan kunni nánast enga ensku svo Jón var í ítölskuþýðingunum. Var nærri búinn að láta okkur öll panta okkur blómkálssúpu því hann heyrði cavolfiore, hjó bara eftir fiore í orðinu og hélt að um væri að ræða kúrbítsblóm (ok wishful thinking reyndar). Það var ekki fyrr en stúlkan sagði súpa, með áherslu, að við föttuðum um hvað ræddi! Og ég ætlaði sko ekki að fá mér blómkálssúpu í forrétt! Fékk mér hins vegar alveg svakalega fínt carbonara, ég hef reyndar aldrei séð svona birkes stráð yfir. Gerði mjög skemmtilegt bragð og áferð.

d 11 carbonara

Í aðalrétt pöntuðum við Jón okkur vitello tonnato, frægan rétt sem er í raun kalt kálfakjöt og túnfiskmæómauk (næstum því túnfisksalat). Við reyndum einu sinni að gera þennan rétt heima en fannst ekkert sérstakur. Þetta var reyndar líka á forréttahlaðborðinu á Savoy hótelinu og var mjög fínt þar. Sem hluti af heild.

Þetta var reyndar líka alveg ágætt en bara of stór skammtur, ég held þetta sé ofmetinn réttur sem heil máltíð!

d 11 vitello tonnato

(Matarmyndir! Sagðykkur!)

Mun örugglega ekki panta mér þetta oftar.

Nújæja. Þarna tók ég við stýrinu.

Sikksakkaði upp og niður þröngar götur með hárnálabeygjum. Fór fullhratt fyrir ferðafélagana svo hraðafíkillinn neyddist til að slaka aðeins á. Allt í góðu með það. Ógeðslega gaman að keyra þennan bíl samt!

Vorum góða stund að komast að landamærunum. Fegin að við höfðum ákveðið að taka ferðina til Verona í tveimur skömmtum, það hefði verið ansi glatað að koma dauðþreytt eftir langa keyrslu í hitann í óperunni.

Yfir til Austurríkis. Tókum tæpast eftir landamærunum. Gegn um löng göng, rör gegn um fjall. Kaffistopp að þeim loknum hjá stórfurðulegu veitingahúsi. Þar fékk ég svei mér þá versta kaffi sem ég hef drukkið á ævinni. Risabolli NB!

d 11 kaffi

og sykurmolar? ég hef ekki séð sykurmola í mörg ár! Ekki að ræða það að drekka þetta sull! fór með bollann undir því yfirskini að ég ætlaði að taka mynd og laumaðist til að hella úr bollanum.

Kallinn sem var að afgreiða var alveg búinn að fá sér þó nokkra bjóra, það var nokk augljóst. Svo var fjölskyldan hans líka á svæðinu, meðal annars hálfstálpaður strákur sem lék sér að því að keyra lítið fjórhjól aftur og aftur upp á pallbíl.

Ég hef séð betur staflað timbur:

d 11 timbur

en útsýnið bak við hús sveik samt ekki:

d 11 hlíð

Þarna urðum við næstum vitni að árekstri sem hefði getað orðið mjög slæmur! Tvöföld akrein, bílstjóri hægra megin ákvað greinilega skyndilega að beygja til vinstri, þvert yfir vinstri akrein inn á planið þar sem við sátum. Nema hvað annar bíll á vinstri akreininni var á leið fram úr og ef ekki hefði verið fyrir eldsnögg viðbrögð bílstjórans þar þá hefði getað farið ansi illa. Þarna er keyrt greitt! Til allrar hamingju var akkúrat þá enginn að koma á móti! Svo þetta slapp til sem betur fór.

Kláraði að keyra til Zell, komum þangað síðdegis. Slotið séð frá bílastæði fyrir neðan. Eina sem vantaði var blóm í bakkana við gluggana, hefði verið enn fínna.

d 11 slotið

Töskunum hent aftur inn, við höfðum tekið allt með sem máli skipti því það er aldrei að vita hvort eitthvað komi upp á og fólk komist ekki með góðu móti til baka. Ég hef aldrei hugsað svona en þetta er góð pólisía.

Löbbuðum í bæinn í drykk og kvöldmat og til baka seint um kvöldið í yndislegu, passlega heitu veðri.

d 11 sólsetur

Sëlva/Verona giorno dieci

Að vakna við sólarupprás, teygja úr sér og fara út á svalir í 24° hita og sjá þetta útsýni – það mætti alveg venjast þessu:

d 10 morgunútsýni

Morgunmatarhlaðborðið alveg geggjað, ég klikkaði á að taka mynd eða eiginlega vídeó af herlegheitunum svo ég birti bara mynd af úrvali bóndans. Já og egginu mínu og þarna neðst rétt glittir í stóru þykku sneiðina af reyktum laxi sem ég fékk mér.

d 10 morgunmatur

Vorum að spá í hvort við ættum að spreða smá af morgninum í spa og laug en enduðum á því að fara bara í sturtu, pakka saman og hrúga í bílinn og halda af stað til Verona.

Heitt. Það varð heitt! Þarna vorum við að renna inn í Verona.

d 10 heitt

(uss, Jón var ekki að keyra 8 km yfir hámarkshraða, var það nokkuð?)

Hálfsáum eftir því að hafa ekki nýtt okkur „svalann“ í Sëlva aðeins lengur. Því þarna var nánast óbærilegt af hita. Fundum hótelið án nokkurra vandkvæða, hótelið reddaði bílastæðapassa, ég lét ökuskírteinið mitt í pant og Jón Lárus hringsólaði smástund þar til hann fann stæði sem passinn gilti fyrir, skammt frá hótelinu. Röltum í bæinn í hádegismat og til að óríentera okkur. Arenan var á sínum stað spölkorn frá hótelinu (sem betur fer ekki langt! fjögurra mínútna ganga er óravegur í svona hita)

d 10 arena utan

Hádegismatur í lítilli hliðargötu, héldum að þar yrði væntanlega ódýrara en við torgin. Ekki svo. Fansí staður og dýr, ágætis matur en ekki alveg verðsins virði.

Sé eftir að hafa ekki tekið mynd af vínseðlinum! Þarna var hægt að fá dýrustu vín sem ég hef séð á seðli og hef ég þó séð nokkur með ansi góðum smurningi. Þar bar hæst Bollinger vieilles vignes françaises, blanc de noir. Verðið á því var 2000 evrur. Tvö. Þúsund. Evrur. Um þrjúhundruð þúsund aulakrónur!

Veit ekki með ykkur en ég myndi alveg hafa eitthvað annað að gera við þrjúhundruðþúsundkall en að sötra hann hálfa kvöldstund!

Upp á hótel smástund. Sturta tvö þennan dag. Ekki veitti af!

Skiptum svo liði og ákváðum að hittast bara aftur í kvöldmat einum og hálfum tíma fyrir sýningu. Höfðum verið eitthvað stressuð að það yrði tímafrekt að komast inn í Arena en sáum síðan að þarna voru ótal inngangar svo það yrði væntanlega ekkert mál.

Þarna var props fyrir hina sýninguna sem var í gangi á móti Aïdu. Lyft upp með byggingarkrana sem er settur upp á hverjum degi til að flytja props inn og út og tekinn svo niður aftur. Ekkert geymslupláss inni á svæðinu:

d 10 props

Við Jón löbbuðum eiginlega aðallega á milli loftkældra rýma í búðum og kaffihúsum, (reyndar með viðkomu á sölubás þar sem ég keypti mér blævæng), þar til við gátum ekki meira og fórum á hótelið. Þar var tekin þriðja sturta dagsins og sú kaldasta.

Ekki aaaaaalveg eins glanslegt útsýni úr hótelglugganum okkar og um morguninn:

d 10 útsýni úr hótelglugga

en hótelið var samt alveg ljómandi, þó við Jón gistum undir súð. Mesta furða að klaufinn hér ræki ekki hausinn í og fengi heilahristing eða þaðan af verra!

d 10 hótelloft

Kvöldmatur á götu til hliðar við torgið sem Arena stendur við. Besta sætið, sagði þjónninn, við vorum hikandi þar til að hann benti á að þarna, á horninu við götu og bílastæði kæmi smá gola. Allt í lagi þá!

Þorði ekki að taka mynd af carabinieri og Veronalöggunni sem voru í hópum fyrir utan. Það á ekki að taka nokkurn einasta séns á hryðjuverkum þarna. Eins og ég er nú lítið fyrir ruling with fear þá skil ég örlítið að þarna sé öryggið haft í fyrirrúmi.

Ég var ekki alveg viss um að við hefðum keypt sæti í stólum eða bara á berum steininum, höfðum ekki splæst í dýrustu sætin, svo við þorðum ekki annað en kaupa okkur sessur. Það reyndist óþarfi því þetta voru sannarlega bólstraðir stólar og ekki nóg með það, heldur hefði ég ekki getað hugsað mér betri sæti! Sátum í fjórðu röð á upphækkuninni í Arena, framan við og til hliðar við sviðið. Giska á að það hafi verið ca 150 metrar inn að miðju sviðs! Í hæsta lagi!

d 10 svið

Spennan magnaðist.

d 10 Eyrún mín

fallega vinkona mín!

d 10 gengið

og svo allur hópurinn! Svei mér þá ef þetta er ekki eina hópmyndin sem ég á af okkur. Hvað er með það?

Blævængurinn. Kom. Í. Góðar. Þarfir!

Ég tók vídeó yfir áheyrendagólf og -palla, alveg iðandi af blævængjum. Eyrún og Ástráður höfðu ekki keypt sér blævæng en gáfust upp í fyrsta hléi og keyptu sér. Þar til þá gerði ég mitt besta að veifa fyrir okkur öll! (og þau reyndar veifuðu prógramminu en það virkaði ekki nándar nærri nógu vel). FitBitgræjan mín sýndi 14400 skref þennan dag og ég labbaði sko EKKI svo mikið í hitanum!

Ég sárvorkenndi hljómsveitinni og hljómsveitarstjóranum sem ekki fengu neitt tækifæri nema í leikhléunum tveimur til að komast eitthvað að kæla sig. Og ekki gátu þau veifað neinum blævængjum! Í gryfjunni voru fimm hörpur. FIMM! Ég held aldrei að ég hafi séð fimm hörpur á sama stað í einu áður! Það er ekkert magnað upp þarna svo væntanlega var þetta bara til að það heyrðist í þeim, hörpuparturinn er mjög mikilvægur í Aïdu.

Hljómsveitarstjórinn skipti um föt í báðum hléum. Var fyrst í jakka en skipti síðan yfir í svarta silkiskyrtu með kínakraga. Ég á eftir að kaupa slíka handa Jóni Lárusi! ekki ein einasta spurning. Ótrúlega flott flík og ég sé minn alveg fyrir mér í svoleiðis! Reyndar þarf hann líka að eignast hörskyrtu, allavega ef hætta er á að við förum í svona hita aftur, við hin vorum öll í hörfötum, Jón var eini sem var í bómull og það var ekki að gera sig við þessar aðstæður!

Hléin voru líka bæði nýtt til að kaupa meira drykkjarkyns. Já já, sitt hvert litla freyðivínsglasið en aðallega vatn samt! Ég hellti meira að segja smá vatni yfir hausinn á mér! tímdi samt ekki miklu í slíkt. Glösin fylgdu freyðivíninu, merkt Arena di Verona 2019 og við tókum þau með alla leið heim. Betri minjagripir en ýmislegt annað.

Nújá en vá. VÁ! hvað þetta var flott sýning! Ég keypti ekki prógramm og er ekki með nöfn á söngvurum eða hljómsveitarstjóra en þetta var ótrúlega magnað. Ég einhvern veginn náði að sætta mig við hitann (ok með því að veifa blævængnum tugþúsund sinnum) og naut sýningarinnar í botn!

d 10 upphafssena

d 10 kór

Aïda er auðvitað rosalega flott ópera. Ég er almennt meira fyrir Puccini en Verdi en sá græni má nú eiga það að vera með gríðarlega góðan laglínusans og mér finnast eiginlega orchestral kaflarnir í óperunni enn flottari en söngurinn. Þekktasta „lagið“ í Aïdu er ekki Celeste Aïda heldur sigurmarsinn, (það vantaði ekki hestana í þessa uppfærslu en það voru engir fílar) og það er líka mjög flott hljómsveitarmúsík við dansatriði.

Eina sem pirraði mig var að það sat fólk í kring um okkur sem bara gat ekki hætt að tala! og þegar sigurmarsinn var spilaður þá var einn gaur sem þurfti endilega að humma stundarhátt með! ég veit ekki alveg hvað þetta lið var að hugsa!

Klukkan var vel miðnætti þegar sýningunni slotaði. Út, stoppuðum á útiveitingahúsi á leið á hótelið og eitt hvítvínsglas fyrir svefninn. Og vatn!

Á hótelinu var síðan tekin fjórða sturta dagsins. Aldrei áður farið fjórum sinnum í sturtu á innan við sólarhring!

Tók góða stund að ná mér niður en það tókst á endanum. Ágætt því ég yrði bílstjóri næsta dags.

 

 

Zell am See/Sëlva giorno nove

Athugult fólk tekur eftir smá breytingu í titli. Nú skyldi nefnilega haldið til Ítalíu.

Við höfðum keypt okkur miða á sýningu á Aidu í Verona, á Arena sviðinu. Sú sýning var daginn eftir en við höfðum plottað að fara degi fyrr af stað svo við yrðum ekki í neinni tímaþröng. Höfðum ekki pantað hótelgistingu milli þessara tveggja daga en það yrði nú tæpast mikið vandamál, myndum detta inn í einhvern dalinn í Tíról og finna okkur hótel.

Fórum af stað undir hádegið, keyrðum sem leið lá gegn um smábæi, ekki alveg sammála um hvort við ættum að stoppa í Innsbruck en enduðum á stoppi í smábæ á undan, enda ekki endilega sniðugt að fara inn í stærri bæ og þurfa bara að snuðra uppi bílastæði og leita að fallega miðbænum, þar sem Innsbruck var ekki áfangastaður út af fyrir sig. Heimsækjum hana bara síðar í góðu tómi, því falleg er hún nú!

Brennerskarðið, borga í og úr hraðbrautum, keyrðum fram hjá Pusteria dalnum þar sem Hljómeyki fór á kóramót fyrir nokkrum árum en hins vegar inn í Val Gardena, dalinn sem Demmi heitinn, Sigurður Demetz kom frá. Stoppuðum samt ekki í bænum hans, þar sem reyndar Demetz fjölskyldan er mjög ráðandi og nafnið á öðru hverju skilti heldur héldum talsvert lengra og hærra inn í dalinn.

Það var ansi hreint heitt þennan dag og traustvekjandi að sjá hitamælinn í bílnum lækka sig niður í passlegan hita eftir því sem við komum ofar.

Þegar við komum inn í smábæinn Sëlva fóru Ástráður og Eyrún að skima eftir hótelum sem þau höfðu gist á í einhverri skíðaferðinni. Fundust, tvö hótel hlið við hlið og við renndum upp að þessu:

d 9 Savoy framhlið

d 9 savoy inngangur

Fansí?

Já.

Gaurarnir fóru inn og hófu samningaviðræður við lobbíið.

Þau áttu bara dýrari týpuna af herbergjum til þessa nótt. En okkur bauðst að kaupa gistingu á verði ódýrari týpu og hægt yrði að bæta við half board, semsagt ekki bara morgunmat heldur líka kvöldmat. Off season, þetta væri talsvert dýrara á skíðatíma.

Þeim leist ekkert illa á þetta:

d 9 ræðum þetta

okkur Eyrúnu ekki heldur!

Ekki sakaði svo að þarna var lítil sundlaug og bakki og sólstólar og akkúrat það sem okkur vantaði í húsið! Þó hitinn væri þarna ekki nema rétt kring um þrjátíu gráðurnar var semíköld laug nákvæmlega það sem læknirinn fyrirskipaði.

d 9 laug

Svona var herbergið útbúið:

d 9 herbergið

já þetta eru baðsloppar og inniskór!

sem fóru í notkun:

d 9 lounging

Þetta var eina skiptið í ferðinni sem hægt væri að kalla alminlega afslöppun! Ekki að ég sé að kvarta samt! bara alls ekki.

Þau hin fóru nú samt í gönguferð niður í bæ sem við slepptum…

Einn svaladrykkur með liðinu (hlýtur ekki drykkur á svölum að vera svaladrykkur annars?)

d 9 fólkið mitt

þarna vantaði sko ekki glös á herbergið! Enda drógum við ekki Ikea glösin með okkur í þessa Ítalíuferð (þau höfðu verið í fullri notkun í Salzburg, minna í húsinu þó glasabúskapurinn þar væri pínu gloppóttur en engin ástæða á hótelunum á Ítalíu).

d 9 glös

Það voru tvö bjórglös, Jón var bara að nota annað þeirra!

Fimmréttaður kvöldverður, amuse-bouche, hlaðborð með forrétti, val um fisk eða kálf í aðalrétt, intermezzo, og val um tvo mismunandi eftirrétti. Og kaffi.

Engar matarklámmyndir í þetta sinn.

En næs var þetta!

d 9 kvöldmatur

Zell am See, Tag acht

Vöknuðum um sjöleytið og fannst við (ok allavega ég) hafa sofið út. Miðað við að vera búin að vakna milli fjögur og fimm í Salzburg flesta morgna.

Morgunmatur og hvað ættum við að gera í dag?

Þurftum auðvitað ekki að flýta okkur neitt en það var ekkert við að vera í húsinu, vantaði sólstóla og sólhlíf til að freista okkar í setur og bækur. Bekkirnir úti á palli voru ekki nógu freistandi. Svo þegar við vorum búin að borða morgunmatinn og baða okkur í rólegheitum keyrðum við (já, veit reyndar ekki alveg hvers vegna við löbbuðum ekki í þetta sinnið) niður í bæ þar sem við höfðum lagt daginn áður, hjá járnbrautarstöðinni í Zell því þar við hliðina var Intersportbúð þar sem við höfðum spottað hjólaleigu. Hjóla kring um vatnið var fram-að-hádegi planið.

Ljómandi fín hjól. Keypti mér derhúfu. Nei vorum ekki með hjálma. Skjótið okkur bara.

Sáum þessa forljótu andarunga með foreldrum sínum:

d 8 andarungar

og útsýnið þarna frá austurenda vatnsins var ekkert átakanlega ljótt. Það er reyndar eiginlega sama hvar man lítur á þessu svæði, alls staðar er stórkostlegt útsýni!

d 8 útsýnid 8 Zell í fjarska

Hér sést upp í hlíðina þar sem húsið okkar var:

d 8 hlíðin okkar

og þessum tindi áttum við eftir að kynnast betur síðar í ferðinni:

d 8 Kitzsteinhorn

Eitt vatns- og bjórstopp (nei það var ekki komið hádegi, þarna gefst annað tækifæri til að skjóta okkur). Ferðafélagar ganga frá hjólunum sínum:

d 8 hjólin

Áfram var haldið. Hjólastígurinn þarna megin við vatnið var ekki alveg eins skemmtilegur og Zell megin, ekki alveg niðri við vatn heldur meira við bílveg. Svo tókst þeim fremstu að missa af beygju og mér leist ekkert á blikuna hvað við værum komin langt frá vatninu og sendi Jón eftir þeim með mótmæli frá mér. Reyndist alveg rétt. Snerum við og fundum réttu beygjuna. Ég var aftast, Jón Lárus beint fyrir framan mig (ég var ekkert alveg ofan í honum samt) og eitthvað tókst honum að vera að glápa út í loftið, hjólamaðurinn sjálfur hjólaði á vegstiku og datt. Ég sveigði frá og ætlaði að stoppa til að athuga hvort ekki væri í lagi með hann en hef þá pottþétt bremsað bara með frambremsunni því ég flaug lóðbeint fram fyrir mig, lenti á maganum (og olnboganum) og hjólið ofan á mér!

Foj!

Sem betur fer slasaðist ég ekkert nema á stoltinu, marðist svolítið illa á hægri olnboga og fékk forljóta marbletti hér og þar á skrokkinn. Stífnaði auðvitað líka öll upp svo ég var með strengi út um allt í marga daga á eftir! Þessi mynd er tekin tveim dögum seinna.

d 8 mar

En upp á hjólið aftur, stoppuðum á sportbar við vatnið, ég bar mig illa við barþjón og fékk sárasprey og stóran plástur á olnbogann.

Kláruðum hjólatúrinn og hvað eigum við NÚ að gera?

Rétt aðeins upp í hús þar sem undirrituð fór í kalt bað í smástund til að mýkja vöðvana.

En nei nei, ekkert í boði að hanga í húsinu restina af deginum! Ekki einu sinni þessi næstum því slasaða.

Næst skyldi sko haldið upp á fjall. Ekki labbandi reyndar heldur í kláf. Eyrún og Ástráður eru mikið skíðafólk og eru með skíðakláfanef, semsagt spotta kláfa hvar sem þeir reyna annars að fela sig inni í bæjum eða utan!

Fyrra orðið þarna á helst ekki að lesa á dönsku:

d 8 lesist á dönsku

Upp með kláfnum:

d 8 útsýni úr kláfi

Ég þakkaði fyrir að vera ekki lengur lofthrædd. Þegar ég var krakki klifraði ég endalaust í öllum stillönsum og vó salt á girðingum. Slysavarnafólk hefði fengið aðsvif að horfa á mig. Svo þegar Fífa mín fæddist varð ég allt í einu alveg skelfilega lofthrædd. Það er víst algengt, þegar fólk ber allt í einu ábyrgð á öðrum en sjálfu sér, að það detti í hinar og þessar fóbíur. Og mín var semsagt þessi. Ég gat ekki fyrir mitt litla líf gengið upp tröppur sem sást niður um. Engir rússíbanar lengur! og svona kláfar – úff ég fór í slíkan í Innsbruck árið 1998 og var svo hrædd að ég fór ekki út uppi, bara sat frosin og ákvað að fara beint niður aftur.

En ekki lengur. Eins gott í þessari ferð því þetta var ekki síðasta skiptið sem við fórum upp í kláf og ég hefði sko ekki viljað missa af þessum ferðum.

Þarna uppi var safn með gömlum bílum og mótorhjólum. Þetta var ekki Herbie sjálfur þó hann þættist vera það:

d 8 bílasafn

Hádegismatur með fáránlega gott útsýni:

d 8 uppi

þetta var lítið spennandi freyðivín en vafið inn í servéttu á klakabeði, ég notaði mér það, vafði ísmolum í servéttuna og hélt við olnbogann til að kæla.

Planið var að labba niður fjallið aftur en þar gafst ég upp og neitaði. Sagði þeim hinum að labba endilega, ég myndi bara taka kláfinn og bíða eftir þeim en það var ekki við það komandi hjá þessum elskum! Svo niður fórum við öll í kláfnum.

Aftur í búð, keypt í grill og heim í hús.

Þetta reyndist eina skiptið sem við elduðum heima. Það var auðvitað gersamlega ekkert til í húsinu, svo það er ekkert sniðugt að ætla að elda sjálf og þurfa að kaupa allt frá grunni sem man á annars að grípa til heima. En grillið var fínt. Tók enga mynd.

Slökun heima vel þegin þetta kvöld.

 

Salzburg/Zell am See, Tag sieben

Þá var bara að kveðja kórgengið, flest hrúguðust inn í rútu til München en nokkur voru á leið sitt í hverja áttina. Þar á meðal við.

Sat niðri í morgunmat og spjallaði við fólkið þar til tími var kominn að veifa heimförum bless og óska góðrar ferðar.

Þá bara sturta, hrúga farangri niður í töskurnar, tékka okkur út af hótelinu, taka bíl út á Salzburgerflugvöll þar sem við höfðum pantað bílaleigubíl. Gekk allt að óskum, slyngur sölumaður á bílaleigunni freistaði okkar með uppfærslu á bíl og tryggingum og þannig löguðu og við féllum fyrir því öllu með glans. Geggjaður Audi a6 skutbíll ekki alveg eins glænýr og Volvóinn sem við höfðum verið á tveim árum fyrr í DK en samt ekki keyrður nema um 7000 km.

Lagt íann:

 

ferðafélagarnir og kagginn. Ekki sem verst. Hreint ekki sem verst!

Eitt pit stop og þá komum við til Zell am See. Byrjuðum á skrifstofunni til að fá lykla að Chalet over the Lake, villunni sem við höfðum leigt. Já eða skíðakofanum, eða einhvers staðar þar á milli.

Hentum af okkur dóti upp í hús og skutumst niður í miðbæ Zell til að fá okkur að borða. Pizzustaður einn ágætur og þessi kom í heimsókn á borðið:

d 7 fugl

Líka farið í búð til að kaupa nöktustu nauðsynjavörur, hvítt, rautt, freyði og já einhvern smá morgunmat!

Aftur upp í hús. Það reyndist ljómandi. Tandurhreint og fínt og allt inni var alveg eins og á myndunum. Útiborðið og bekkirnir voru hins vegar orðin svolítið meðtekin.

Þar fundu gaurarnir verkefni ferðarinnar:

 

Sést kannski ekki en það er semsagt verið að hreinsa borðið með skel af pistasíu! Það var mjög mikill munur á borðinu eftir vikuna…

En útsýnið! Útsýnið maður minn og man!

d 7 útsýni

Er leið að kvöldi fórum við síðan í einn fjölmargra göngutúra niður í miðbæ Zell. Þetta skiptið á stíg upp í fjallshlíð.

d 7 Jón á stígnum

Útsýnið ekki af lakara taginu af stígnum heldur:

d 7 útsýni af stíg

flottur klettaveggur:

d 7 klettaveggur

og þessi litli félagi elti okkur smáspöl:

d 7 kisi

Vikan lofaði heldur betur góðu!

Salzburg, sechster und letzter Tag

Jæja. Þá fór að líða að lokum frækinnar ferðar Dómkórsins til Saltborgar. Einn heill dagur var þó eftir. Heilmikil dagskrá.

Fyrst ber að telja mætingu í messu í Dómkirkjunni í Salzburg. Við ættum að vera vön dómkirkjum. Þessi var þó talsvert ólík okkar fögru litlu kirkju í miðborg Reykjavíkur, risastór og gríðarlega mikill hljómburður. Væri reyndar alveg til í þennan hljómburð hjá okkur!

Í kirkjunni eru að mér taldist heil sex orgel! Tja reyndar held ég nú að sum þeirra séu samtengd og hægt sé að spila á þau frá einum hljómborðshub. Líka eins gott.

Tók eina panoramíska frá sjónarhorni kórsins:

d 6 panorama

Þarna vorum við semsagt að safna okkur saman, 300 manns plús, til að flytja Krýningarmessu Mozarts í kaþólskri messu í Dómkirkjunni. Með hljómsveit og sólistum og stjórnandanum síðan í gær. Þurftum ekki að vera í kórfötum, hamingjunni sé lof!

Mér tókst að koma mér fyrir upp við súlu svo ég gat hallað mér upp að henni. Sem var ágætt. Þetta var semsagt ekki bara hin ca. 17 mínútna Krýningarmessa heldur voru messuhlutarnir fluttir eins og þeir áttu að koma fyrir inni í kaþólsku messunni. Og ekkert var slegið af henni. Svör og sálmar og prédikun og altarisganga (troðfull risastór kirkja og 95% fóru til altaris!) og reykelsi. Ó svo mikið af reykelsi!

mér finnst það eigi að nútímavæða þetta og koma með reykvélar í staðinn eins og eru í leikhúsum. Ekki eins vond lykt og fólk þyrfti ekki að hósta svona mikið!

En Mozart stóð fyrir sínu og klukkutíma og tuttugu mínútum síðar komumst við út úr kirkjunni. Ætlaði ekki að finna Jón Lárus í mannþrönginni en rötuðum saman um síðir.

Rúv hringdi og ég fékk smá pláss fyrir pistil í hádegisfréttum. Besta mál.

Hádegismatur og rólegheitarölt í smá stund og svo mæting hálffjögur fyrir örstutta tónleika í sömu Dómkirkju. Höfðum fengið leyfi fyrir 20 mínútna tónleikum, svona til að rúnna af ferðina. Þarna safnar kórinn sér saman fyrir tónleikana.

d 6 fyrir tónleika

Fluttum þarna ein 6 lög af prógramminu okkar. Engar upptökur held ég en það var unaðslegt að syngja músíkina þarna inni. Enduðum á Himnasmið í hálfgerðu óleyfi því 20 mínúturnar okkar voru búnar.

Þar með var formlegri söngdagskrá ferðarinnar lokið.

Kvöldið yrði klárað öll saman. Fyrst fordrykkur uppi í hlíð með útsýni:

d 6 útsýni

Eyrún hélt smá tölu og afhenti okkur nokkrum í undirbúningnum smá þakklætisvott, Kári hélt líka þakkarræðu og svo var bara skálað og skálað aftur og skálað enn. Ekki veitti af!

 

Svo var lokakvöldverðurinn, haldinn á Sternbräu, veitingahúsi sem Sólrún hafði unnið á þegar hún dvaldi í Salzburg, örfáum árum fyrr! Þríréttað, ljómandi og gaman!

Borðfélagar:

ég veit ekki hvað presturinn var að segja þarna en það hefur verið alveg mökk fyndið!

d 6 presturinn með þetta

Ekki vorum við ein í salnum. Við hliðina á okkur sat nefnilega einn kóranna, háskólakórinn frá Singapúr. Við ákváðum að blanda við þau geði og syngja hvort fyrir annað og syngja saman allt sem við mögulega gætum kunnað. Enduðum meira að segja á að dreifa nótum að Himnasmið og þau lásu af blaði. Ótrúlega skemmtilegt og yndislegt og er það ekki akkúrat þetta sem svona mót ganga út á? Að blanda geði og röddum við fólk frá öllum heiminum! Never mind verðlaun og viðurkenningar.

Eitthvað var fólk síðan frameftir á hótelbarnum að spila og syngja. Ekki ég. Ég veit ekki hvenær ég var síðast svona mikill félagsskítur að þessu leyti eins og í þessari ferð. Gæti haft með það að gera að ég svaf ekki nógu vel, náði um fjögurra og hálfs tíma svefni á nóttu að meðaltali alla ferðina. Veit ekkert hvers vegna, rúmin voru fín, ég vaknaði bara alltaf milli fjögur og fimm.

Steinsofnaði allavega um leið og höfuðið datt á koddann. Hvílík kórferð! Og ekki var nú samt allt úti því daginn eftir skyldi haldið í frí.

Salzburg, fünfter Tag

Seinni keppnisdagur. Öll þurftu að vakna íðilhress eftir þunga daginn á undan. Veit ekki betur en það hafi bara tekist ágætlega sko.

Allavega mættum við glaðlegu fólki í morgunmatnum og tókum svo velflest bíla niður í Mozarteum til að mæta þar klukkan 9:30. Aftur var rekistefna um hvar við gætum verið en nú fengum við að fara upp á loft í mjög flottan sal til að hita upp. Helga Rut og Jón Svavar tóku upphitun með glans.

 

 

Flokkur fyrir trúarlega tónlist beið.

Þar sungum við:

Ave verum corpus eftir William Byrd

Bogoroditse dévo eftir Sergei Rakhmaninov

Ave maris stella eftir Trond Kverno

Sálm 150 eftir undirritaða

Tókst verulega vel, fannst mér!

Keppni búin. Að við héldum, en reyndar vonuðum ekki. Jón Lárus sat og hlustaði á næsta kór, Raffles Singers og sagði þegar hann kom út að þau væru nú ansi hreint öflug samkeppni svo við reiknuðum ekki með að vinna flokkinn (né hinn flokkinn, þau kepptu líka þar). En mætti vonast til að komast samt í lokakeppnina. Vorum samt langt frá því viss um það, miðað við gæði kóranna í keppninni.

Eftir riðilinn fengum við að komast aftur í svarta salinn til að renna yfir úrslitalögin. Svona just in case. Tókum klukkutíma þar í bráðnhita.

Það átti síðan að vera æfing fyrir Krýningarmessu Mozarts (sem flestallir kórarnir tækju þátt í flutningi á daginn eftir) klukkan þrjú. Ég hafði ekki reiknað með að fara aftur upp á hótel, var bara með mér auka föt fyrir þá æfingu og rölt en hinn helmingurinn af síamsfjórburunum vildi fara á hótelið og skipta um föt. Svo við Jón Lárus fórum bara að fá okkur að borða, enduðum á franska staðnum aftur. Cassoulet í þetta skiptið.

d 5 cassoulet

Verulega gott!

Í miðri máltíð kom sms frá Kára: VIÐ ERUM KOMIN Í ÚRSLIT!!! (og þetta á síðuna strax á eftir):

Screenshot 2019-07-06 23.00.31

ég hoppaði upp úr stólnum og hnefann upp í loft. Jesssssss!!!

Hafði alveg reiknað með að fá gullviðurkenningar, jafnvel í báðum flokkum, það er svona semístandard í þessum keppnum, gull fyrir góða frammistöðu, silfur fyrir sæmilega og brons fyrir ömurlega. Í Riva fengu allir kórarnir gull eða silfur nema einn fékk brons. Hann var skelfilegur! Það er alltaf svolítið fyndið þegar kórar koma svo heim og monta sig af gulli og silfri. Við í Hljómeyki náðum einu sinni silfri í einum riðli í kórakeppninni í Tours í Frakklandi. Hún er metnaðarfyllri en flestar þessar keppnir og það var reyndar enginn kór sem vann gull í þeim riðli heldur deildum við öðru sætinu með einum öðrum kór svo við vorum í raun í silfursæti og fengum peningaverðlaun. Svo komum við heim og sögðum frá þessu en ég fékk spurningu hvort „þetta hefði nú nokkuð verið neitt alvöru silfur“. Sem það var, en fólk sem þekkir til keppnanna hélt bara að við værum að monta okkur af afskaplega litlu tilefni eins og flest.

Allavega. Að komast í úrslitakeppnina var alvöru! Kári hringdi í mig og spurði hvort ég væri til í að taka útvarpsviðtal um þennan árangur. Jújú til í það! Við Jón Lárus plöntuðum okkur í rólegt horn á Wein und Co vínbarnum að bíða eftir símtali. Gengið mitt kíkti þar við og fór síðan aftur þegar æfingin fyrir Krýningarmessuna nálgaðist. Ekkert kom símtalið. Biðum í tvo tíma, ég missti af æfingunni en það gerði svo sem ekkert til. Verra að geta ekki fengið sér vínglas á þessum fína bar, úrslitin voru jú um kvöldið svo vín var ekki í boði. Ég veit ekki alveg hvað ég pantaði mér mörg vatnsglös samt.

d 5 ég

Þarna sat ég og beið!

Gafst upp um hálffimmleytið og við röltum inn í Mozarteum. Þar var æfingin við það að klárast og misdisgruntled kórfólk kom út, þau höfðu ekki verið sérlega sátt við stjórnandann sem stóð þarna og gerði lítið úr söngvurunum, sagði að það væri eins og hann væri kominn í leikskóla, hermdi eftir söngstílnum í háðstóni og hvað veit ég?

Þarna hófst hins vegar hin vandræðalegasta sena í sambandi við lokakeppnina. Við vorum beðin um að mæta klukkan 17:00 til að æfa og fengjum að komast að á sviði 17:40. Leist ekkert á þetta! Við vorum búin að æfa þetta í drep, meira að segja fyrr um daginn líka og svo voru nær öll búin að syngja úr sér allt vit á Krýningarmessuæfingu. (Nema reyndar áðurnefnd Raffles Singers, sem höfðu ekki skráð sig í Krýningarmessuna).

Fólk þurfti að nærast bæði vökva og allskonar svo hópurinn dreifðist út um allt, á næstu kaffihús, upp á hótel, þá kom upp að við kæmumst inn í sal strax, út voru send skilaboð á fólk að koma strax, það þýddi auðvitað ekki nokkurn hlut. Fullt af liði (meðal annars við Jón) hékk bara í anddyrinu á Mozarteum þennan tíma. Sungum svo úrslitalögin tvö auðvitað klukkan 17:40 eins og alltaf hafði staðið til! En náðum samt einbeitingunni nokkuð vel á strik aftur sem betur fer. Á meðan á þessu stóð var Kári að ræða við dómnefndina í keppninni, það er standard að það sé fundur stjórnenda og dómnefnda.

Lokakeppni-slash-tónleikar klukkan sjö. Sjö kórar í úrslitum, við sungum næstsíðust. Vel heitt í sal.

Mjög flottir kórar! Alls konar kórar. Ungmennakór, suðurafrískur kór með etníska músík, norskur kvennakór með konum á öllum aldri, háskólakór frá Singapúr, glee club kór frá Filippseyjum, við og svo Raffles Singers (sem er líka frá Singapúr).

Hver kór söng tvö lög. Við sungum:

O magnum mysterium eftir Morten Lauridsen

Eg vil lofa eina þá eftir Báru Grímsdóttur

O magnum fannst mér alls ekki ganga nógu vel! Byrjunartónninn ekki pottþéttur (erfið byrjun reyndar en við eigum að geta betur) og annar staður sem var ekki nógu góður. Súrt. Svo reyndar þegar ég hlusta á upptökuna þá er hún bara hreint ljómandi, þrátt fyrir þessa tvo smástaði. Tær og tandurhrein.

Burtséð frá því að það skipti svo á endanum ekki nokkru lifandis máli því við vorum alls ekki dæmd eftir þessum úrslitalögum heldur eingöngu lögunum í flokkunum. Hefðum átt að vera aaaaðeins stressaðri!

Þegar allir kórarnir sjö höfðu lokið söng sínum var heillöng, já sko mökk löng, athöfn með verðlaunaafhendingu og kynningu á dómnefnd, framkvæmdaaðilum og kórum og kórstjórum, allir kórstjórar keppninnar (ekki bara þeirra sjö kóra sem voru í úrslitum) komu á svið og öll fengu viðurkenningarskjöl og verðlaun og alltsaman. Auðvitað mikið klappað fyrir hverjum. Héldum að þetta ætlaði aldrei að verða búið!

En, út úr þessu kom, gullviðurkenning í flokki III fyrir fyrri keppnisdag, A1, gullviðurkenning í flokki V fyrir seinni keppnisdag, eingöngu Raffles Singers náðu betri árangri en við og þau eru alveg frábær, engin skömm að vinna þau ekki. Við massasátt!

d 5 verðlaun

Þarna sést Kári ásamt einum dómaranna, honum Fassbender sem hélt mikið upp á okkur.

 

 


Stjórnandi Krýningarmessunnar var einn dómaranna líka og hann var alveg voðalega ánægður með okkur. Fyrirgafst misheppnaða fyndnin á æfingunni nokk vel.

Dómararnir voru líka sérstaklega ánægðir með verk Jakobs Gruchmann, enda væntanlega orðnir ansi hreint þreyttir að hlusta á Ave verum corpus eftir Mozart og Locus iste eftir Bruckner!

Þegar við loksins komumst út stefndi fereykið á austurlenskan (nei ekki austurrískan þaddna!) veitingastað sem Jón Lárus hafði spottað fyrir okkur. Við vorum skíthrædd um að hafa misst af matnum en það var þó ekki búið að loka eldhúsinu þegar við skreiddumst þangað inn klukkan hálftíu.

d 5 önd

Önd á grænmetisbeði fyrir mig. Og hvítvín. Og fullt fullt af vatni!

Hótel. Hótelbar. Stutt samt. Dauð úr þreytu! Sofa!

Salzburg vierter Tag

Vaknað snemma, þéttur dagur framundan. Náðum að skjótast í verslunarmiðstöðina eftir morgunmat, þetta leyndist í matvörubúðinni:

d 4 einstök

Komum líka við í skóbúð og keyptum okkur bæði skó, Jón Lárus strigaskó og ég féll fyrir sandölum. Sem ég tók meðvitaða áhættu að fara í, í bæinn. Reyndist mistök.

Svona var veðrið þegar við lögðum í hann. Kristín Björg, Hildur og Þorleifur kórfélagar í góðum gír niðri í bæ.

d 4 sól

Við áttum 20 mínútna æfingu í Mozarteum konsertsalnum klukkan 12:20 – 12:40 fyrir báða flokka, mæting hálftólf á svæðið til að vera viss um að við yrðum tilbúin að ganga á svið 50 mínútum seinna. Það gekk. Mesta furða. Að halda saman svona stórum hópi er óttaleg kattasmölun.

Æfingin gekk fínt. Eiginlega fullvel fyrir ýmissa smekk en ég var samt ekki stressuð, við bara kunnum efnið mökk vel og ættum ekki að þurfa að jinxa neitt þó það gengi vel á generalprufu.

Það var alveg mínútutalning á æfingunni. Við byrjuðum á að æfa fyrir Sacred flokkinn sem keppt yrði í daginn eftir. Þar var mitt verk síðast á dagskrá svo ég þurfti að rogast með stóran symbal á fæti til að spila í lokin, söng bæði og spilaði með. Mjög skemmtilegt að ná að hafa symbalinn, það má alveg syngja Sálm 150 án hans en það er óneitanlega meiri flugeldar að hafa hann með.

Eftir æfingu var stímt aftur upp á hótel til að skipta um föt fyrir vináttutónleika í Andräkirche klukkan fjögur, mæting hálf. Ég tók lyftuna upp á herbergi, í fyrsta skipti í ferðinni (ég hleyp alltaf stiga, aðalhreyfingin mín í lífinu), drösluðum meira að segja töskunum upp á fjórðu hæð fyrsta daginn. Plástraði lappirnar í bak og fyrir eftir blessaða sandalana.

Konsertföt og bleikir Scarpa skór? Væri það eitthvað?

d 4 skór

djók en ég fór nú samt í þeim í kirkjuna. Þó við tækjum leigubíl! Aðallega reyndar þar sem það var aftur spáð hellirigningu og konsertsandalarnir mínir eru ekki vatnsheldir. Það fann ég út the hard way í síðustu Hljómeykisferð.

Vináttutónleikar í Andräkirche. Fyrst æfing, vorum ekki búin að syngja neitt þarna. Það var samt auðvelt að syngja sig inn í kirkjuna. Ansi stór og hljómaði mjög vel. Þessi kirkja stendur við Mirabellgarðinn. Furðuleg altaristafla:

d 4 kirkja

Ég er hreinlega ekki viss hvort þetta sé lútersk eða kaþólsk kirkja, allavega ekki ofhlaðin skrauti. Minnist þess þegar við í Hljómeyki sungum í lúterskri kirkju í Austurríki ríflega 21 ári fyrr, þá var mjög mikil áhersla lögð á að við værum ekki með neina kaþólska músík! ekkert Maríuneitt og við þurftum að svara fyrir Heyr himnasmið, að þrátt fyrir að textinn væri elsta þekkta trúarkvæði á Íslandi þá væri lagið eftir son lúterska biskupsins á Íslandi svo þetta hlyti að vera í lagi. Ekkert svona vandamál þarna.

Sungum þarna Sálm 22 eftir ungt austurrískt tónskáld, Jakob Gruchmann. Smá baksaga tengd því.

Í flokki A1, fyrir blandaða kóra, þurfti að vanda að velja tónlist frá ýmsum tímabilum og meðal annars var þar skylda að hafa eitt austurrískt verk. Mér var kippt inn í undirbúningshóp varðandi tónlistarval fyrir keppnina og þegar ég sá þetta tók ég strax þann pól í hæðina að við myndum EKKI syngja Mozart, Bruckner eða neinn annan gamlan dauðan kall! Það bara hlyti að vera hægt að finna verk eftir núlifandi austurrískt tónskáld!

Það reyndist samt þrautin þyngri. Ég held að austurrísk tónskáld séu svolítið bæld af sögunni, skiljanlega, og svo virðast þau ekki sérlega fíkin í að flíka verkunum sínum á netinu. Ég semsagt fann nákvæmlega ekkert spennandi við netleit.

Hafði samband við kunningjakonu, Rósu Kristínu Baldursdóttur, söngkonu sem býr í Salzburg og spurði hvort hún þekkti eitthvað skemmtilegt nýlegt austurrískt kórlag. Hún var ekki með neitt á takteinum (enda ekki beinlínis hennar sérgrein) en hún var til í að auglýsa á sinni facebooksíðu hvort fólk þekkti eitthvað skemmtilegt.

Út úr því kom að Jakob Gruchmann hafði samband við mig. Ungt tónskáld, fæddur 1991 en átti í fórum sínum talsvert af kórtónlist. Sendi mér ein 12-15 lög, missnúin, mér leist best á Sálm 22, hratt og ákaft verk með talkór og hvísli og litlum sólóstrófum en innan tóntegundar. Eiginlega bara nákvæmlega það sem við þurftum, þar sem öll hin verkin í flokknum voru hægferðug og það er nauðsynlegt að sýna að kórinn ráði við mismunandi stíla.

Gruchmann mætti sjálfur í kirkjuna og var ógurlega glaður með okkur. Þetta reyndist vera frumflutningur verksins í a cappella búningi. Kölluðum hann upp á svið eftir verkið að sjálfsögðu!

Fjórir aðrir kórar sungu með okkur á þessum vináttutónleikum, allir góðir nema helst einn, sem reyndist svo ekki vera að taka þátt í keppninni heldur var með einhvers konar hliðarþáttöku, fékk að vera í bæklingnum en var ekki í neinum keppnisflokki. Veit hreinlega ekki hvernig það virkaði. Tveir mjög flottir barnakórar sungu þarna, ég skil reyndar enn ekki hvernig stóð á því að hvorugur þeirra komst í úrslitin.

Lítill tími til að fá sér að borða á milli, áttum að mæta 18:30 í Mozarteum, keppni byrjaði 19:00 og við áttum að vera þriðji kórinn í flokki A1

Það reyndist lítið um pláss fyrir okkur í Mozarteum, fyrst átti að leyfa okkur að vera úti í garði en þá fór auðvitað að rigna, plássið fyrir innan var lítið og á endanum vorum við leidd til baka í anddyrið. Þar hljómaði ágætlega en við þurftum samt helst á því að halda að hafa þögn og einbeitingu. Pínu erfitt að hafa grafarþögn þar sem þetta var auðvitað leiðin inn í húsið fyrir alla hópa og áheyrendur. En við náðum samt þokkalegum fókus.

Upp á gang að raða okkur upp. Töskunum okkar hóps var hrúgað á Jón Lárus sem fór inn að njósna – nei uss! hlusta á hina kórana.

Svo var okkur beint í sal. Við sungum þarna:

Beati quorum via, eftir Charles Villiers Stanford

In Paradisum eftir Karl Jenkins

Sálm 22 eftir Jakob Gruchmann

Lux Aurumque eftir Eric Whitacre

Gekk mjög vel. Gruchmann mætti líka þangað. Mér fannst hans verk ganga enn betur á vináttutónleikunum en það small nú samt alveg ágætlega þarna líka.

Ég held ekki að þetta prógramm hafi verið tekið upp á vídeó, allavega ekki á okkar vegum, við vorum ekki alveg viss um hvort það mætti. Hefði alveg verið í lagi samt. Ég á eftir að henda inn link á Gruchmann úr Andrésarkirkjunni fyrr um daginn en það er ekki komið inn á Youtubesíðu kórsins enn.

Þegar við komum út var rigning. Hellirigning. Þrumur og eldingar! Það var mökk mál að panta leigubíla en það tókst nú samt á endanum. Ekki í boði að labba uppeftir og alls ekki í konsertfötum!

Hér kórgellur, komnar upp á hótel ásamt einkabílstjóra:

d 4 rigning

Þar var semsagt enn hellirigning. Ekki við það komandi að fara eitthvað langt í mat en það var ljómandi fínt grískt veitingahús beint á móti hótelinu (það var ekki veitingahús á hótelinu sjálfu, bara morgunmatur). Við langflest þangað.

Jóni Lárusi tókst að sármóðga þjóninn, við vorum að skoða vínseðilinn og fundum ekkert sem okkur leist á (uss aftur, þarna átti heldur ekki að vera vín! en það var bara ekki hægt annað en að skála smá eftir þennan dag!); hann spurði þjóninn hvort þau væru með austurrísk hvítvín. Þjónninn: Nei við erum bara með grísk vín! Jón: Þá ætlum við að fá bjór! Þjónninn: HRUMPPFFFF! (ekki upphátt samt)

Þetta var samt alveg fínt.

 

 

Jón Lárus bætti síðan fyrir með því að biðja um reikninginn á grísku. Þjónninn fyrirgaf honum alveg!

Yfir götuna aftur, sofa, seinni keppnisflokkurinn yrði strax morguninn eftir.

Salzburg, Tag drei

Þennan dag fór aðeins að draga til tíðinda í keppninni. Samt ekkert voðalega hratt.

Morgunninn frjáls. Sum fóru í Arnarhreiðrið, fjögurra tíma ferð en við vorum ekki á því og fórum frekar í göngutúr um Salzburg með uppáhalds fararstjórunum okkar, þeim Óla og Sólrúnu. Sem mega reyndar alls ekki kalla sig fararstjóra í Salzburg, það þarf próf og leyfi og læti en það má nú rölta með hóp af vinum sínum um borgina og sýna skemmtilega og merkilega staði og það er nú ekki eins og við höfum borgað þeim fyrir!

d 3 gædar við tóbaksbúð

Það þarf auðvitað að segja frá tóbaksbúðunum og klámbúllunum! (ok þarna var líka hægt að kaupa strætómiða)

d 3 gædar í garði

og svo sýna Mirabell garðinn fagra.

Þetta gæti mögulega verið flottasta Makk Dé merki sem ég hef séð!

d 3 mc d merki

Salzborgarbúum er nefnilega ekkert sama um ásýnd borgarinnar og stóra ljóta gula merkið fékk ekki að hanga yfir götuna. Það sást reyndar í glugganum samt en ég tók ekki mynd af því.

Salzburg á sína ástarbrú svipað og París:

d 3 lásabrú

magnað að sjá í fjarlægð, það er eins og brúin sé með glimmeri!

Nújæja. Kóræfing! Það var ekki búið að úthluta okkur æfingarhúsnæði svo við mættum bara á keppnissvæðið. Mozarteum Grosser Saal, fordyri. Þar var smá aðstaða fyrir keppnishaldara og við fengum að vita að við gætum æft í litlum sal sem var í næstu (þó sambyggðu) byggingu.

d 3 merki.jpg

Litli salurinn, svart leikhúsrými og alveg hrottalega heitt! Vatnsbirgðirnar voru fljótar að klárast hjá fólki. Æfðum þarna í ríflega tvo tíma, ég var búin að biðja Kára kórstjóra um að þreyta ekki fólkið um of. Ef við kynnum ekki verkin þá þegar myndi það ekki gerast á þessari æfingu, degi fyrir keppni. Veðurspáin hljóðaði upp á hellirigningu og það var búið að aflýsa skrúðgöngu kóranna sem hafði verið á dagskrá klukkan hálfsex.

Jón Lárus, sem hafði harðneitað að hanga yfir okkur á æfingunni (skrítið!) mætti á svæðið rétt fyrir æfingarlok og hópurinn minn góði fór að finna sér eitthvað að borða og smá að drekka (það sko var að skella á áfengisbann fram að keppni daginn eftir). Enduðum á frönsku bistrói í göngugötunni. Og jújú, hellirigningin mætti á svæðið!

 

Sátum hana af okkur. Ég hafði svo verið beðin um að fara með Kára á móttöku fyrir kórstjóra og einn aðstandanda hvers kórs svo ég stakk þau hin af, þau fóru upp á hótel að skipta um föt fyrir upphafstónleika kvöldsins en ég rölti af stað með google maps til hliðsjónar, aftur niður í Mozarteum. Þóttist rata en þá hitti ég bara á skólann sem er ekki alveg á sama stað, þar var ekkert hægt að fara í gegn, ég var síðan alls ekki búin að óríentera mig nógsamlega á Grosser Saal staðsetningunni og síminn hjálpaði bara afskaplega lítið, sérstaklega þar sem ég gekk eftir þröngum götum þar sem gps merkið var mjög takmarkað. Vildi mér til happs að ég mætti ungri konu með fiðlukassa á bakinu og gat spurt hana hvort ég væri á réttri leið í Grosser Saal. Hún alveg uuuu neiiiiin! og lóðsaði mig á svæðið. Kom kófsveitt í blautum fötum og með blautt hárið á móttökuna þar sem öll hin voru auðvitað í sínu fínasta, norsku konurnar í bunad og hvað veit ég? En það gerði svo sem lítið til. Við Kári gátum spjallað heilmikið við aðstandendur keppninnar og einhverja af dómurunum.

Kórinn mætti til baka á svæðið (í leigubílum, urr! ekki að ég skildi það ekki mjög vel samt). Upphafstónleikar. Þarna vorum við bara áheyrendur. Salurinn geggjaður!

d 3 mozarteum

Fínir kórar! Það voru bara góðir kórar í keppninni, allavega heyrðum við enga lélega. Bara betra, það er lítið varið í að monta sig af góðu gengi þegar keppt er við hópa af lægra kaliberi.

Heim á hótel, laumuðumst í einn drykk uppi á herbergi (uss, ekki segja Kára!) og svo sofa. Mikill dagur í aðsigi.

Salzburg, Tag zwei

Alveg var það nú óvart að við fengjum heilan frídag áður en nokkuð gerðist í kórakeppninni. Keppnin var skráð frá 19. – 23. júní og fararstjórn hafði auðvitað samviskusamlega bókað ferðina frá 18. – 24. til að missa nú ekki af neinu. Það stóð svo ansi lengi á að við fengjum dagskrá frá keppninni og þegar hún loksins barst þá var ekkert um að vera þar þann 19. og hefði vel verið hægt að sleppa því sem var í gangi þann 23. En gerði svo sem ekkert til, það er mjög gott að geta andað aðeins áður en kórprógrammið byrji.

Dagskrárlaust var nú ekki þennan dag samt hjá kórnum.

Ágætis morgunmatur á hótelinu, við Jón Lárus fórum yfirleitt í ensku týpuna, beikon, egg og tilheyrandi. Kaffi frekar vont, safi þokkalegur, brauð óspennandi. Félagsskapur góður.

Við Jón Lárus skottuðumst í verslunarmiðstöð beint gegn hótelinu, keyptum okkur smá bjór, vín og snakk til að eiga á hótelinu. Ég kann vel við minibarísskápa sem er ekki fyllt á. Hraðbanki líka heimsóttur, fyrsta skipti en aldeilis ekki það síðasta í ferðinni.

Klukkan tíu var lagt af stað í ferð um Salzkammergut svæðið eigi langt frá Saltborginni sjálfri. Stefnan var tekin á hinn myndræna bæ Hallstatt. Óli var gæd á leiðinni og sagði okkur frá hinu og þessu, til dæmis þegar honum bauðst að gerast umboðsmaður fyrir Red Bull á Norðurlöndum, frá kunningja sínum sem átti fyrirtækið en fannst það fullmikið vesen svo hann sleppti því.

Kannski hefðum við dvalið á lúxushótelum og ferðast um í einkaþotum í þessari ferð ef hann hefði tekið þessu tilboði.

Red Bull er semsagt frá þessu svæði:

d 2 Red Bull

Þarna eru nautin!

Til Hallstatt komumst við eftir góða stund í akstri. Bílstjórinn reyndist bráðskemmtilegur og reytti af sér brandarana og fróðleiksmolana svo okkar gæd gat slappað af.

Hallstatt er ekki sérlega ófagur á að líta:

d 2 Hallstatt

Örmjóar götur inn í bæinn, auðvitað slatti af sölubásum enda lifir bærinn væntanlega af túristum eins og fleiri bæir og borgir sem við könnumst við. Mér fannst skrítnast að það skyldi yfirleitt vera leyfð bílaumferð yfirleitt (hvar er aðförin?) en það er náttúrlega ekki hægt að banna íbúum að komast heim til sín. Aðföng í búðir og slíkt hefði nú alveg mátt takmarka við snemmmorgna eins og á Laugaveginum samt.

Hádegismatur míns hóps í græna húsinu þarna í baksýn á torginu:

d 2 torg

Kálfasnitsel. Fyrsta snitsel af aaaaansi hreint mörgum í ferðinni. Eina skiptið sem vínarsnitselið var af kálfi sem er auðvitað hið eina rétta. Frekar skrítið. En við komum svo sem ekkert til Vínar í ferðinni svo það fyrirgefst væntanlega.

Annað ansi áhugavert í Hallstatt var grafhýsi með hauskúpum. Það er svo lítið pláss fyrir grafstæði í bænum að sama plássið er notað aftur og aftur og til að minnast fólks voru hauskúpurnar teknar, brennt í þær nafn viðkomandi og þær geymdar. Frekar magnað. Það þurfti ekkert að brýna fólk til að vera ekki með læti inni í grafhýsinu. Það gerðist algerlega sjálfkrafa að við töluðum í lágum hljóðum:

d 2 hauskúpur

Veðrið var stórkostlegt. Sól og passlega heitt, um 27-28 gráður. Búið að spá skúrum og það stóðst gersamlega á endum að þegar við vorum öll komin upp í rútu byrjaði að hellirigna.

Það hafði staðið til að fara líka og skoða kirkjuna í Oberndorf þar sem Heims um ból var samið og frumflutt á sínum tíma. Reyndar er kirkjan ekki til lengur en það var reist minningarkapella um þetta frægasta jólalag í heimi. Það var hins vegar gersamlega brjáluð umferð bæði vegna rigningar og vegaframkvæmda svo bílstjórinn sá fram á að þetta yrði þriggja tíma aukakrókur eða svo. Það leist hvorki honum, leiðsögugenginu okkar né hópnum á svo því var slaufað.

Aftur til Salzborgar. Frír dagur það sem eftir var. Stytt upp í bili og veðrið aftur orðið yndislegt. Fastagengið gekk í bæinn frá hótelinu í rólegheitunum (já það var stytt upp). Skemmtilegir gosbrunnar sem komu beint upp úr göngugötunni. Ég auðvitað þurfti að hlaupa í gegn um þá, gosbrunna- og vatnsblæti á háu stigi!

Pizza í kvöldmatinn. Á torgi handan við ána. Mjög spes staður, ekki eldað þar og ekki einu sinni við hlið torgsins heldur eitthvað þó nokkuð í burtu og sent á svæðið, svona eins og heimsending nema bara ekki heim heldur á torgið.

Heim á hótel. Aðeins dýft sér í innkaup morgunsins en þó ekki djúpt. Skyldur kölluðu daginn eftir.

 

Salzburg Tag eins

nauh haldið þið ekki að það sé ferðablogg. Aftur? Strax?

uh já.

Dómkórinn minn kæri á leið til Saltborgar í kórakeppni. Það er þannig þegar kórar fara í kórakeppni þá er lagt vel í og fullt af æfingum raddæfingum, tækniæfingum, samæfingum, aukaæfingum, allt er þetta ekki til þess gert að kórinn standi sig vel í keppninni þó það mætti halda. Kór verður ekki góður til að standa sig vel í keppni, kór fer í keppni til að verða góður!

Svona svipað og með tunglferðina í BNA

og skilji þau sem vilja!

Allavega.

Vaknað fjögur. Stuð! Freyja skutlar á völl, höfðum lofað að sækja hana Jónínu út í Skerjafjörð, lögðum af stað á sekúndunni hálffimm (ok innan mínútunnar sem sýnir hálffimm á símanum) eins og til stóð. Vorum svo reyndar pínu stund að finna Reynistað en gekk á endanum.

Hittum uppáhalds ferðafélagana í fríhöfninni. (mynd af þeim neðar). Nord skyldi það vera og mímósa. Var búin að vera hálfskrítin í maganum dagana á undan en hann hagaði sér nokkurn veginn þarna.

Flugtíminn stóðst upp á punkt og prik, vorum hálfsúr yfir að vera plantað sitt hvoru megin við gang í röð 12 í vélinni en svo kom í ljós að áðurnefnt uppáhaldsfólk var í röðinni og svo var þetta vél með Saga class svo röð 12 var bara rétt við inngang svo það gerði ekki bofs til.

Í skemmtara vélarinnar reyndist að finna ræmuna Crimes of Grindelwald sem við höfðum misst af í bíó svo megnið af leiðinni fór hjá okkur báðum í að glápa á hana. Svo sem ágætt að hafa sleppt henni í bíó, greinileg millimynd en samt fínt að ná henni. Fyrsta var góð.

Flogið til München og beðið þar lengur en til stóð, þar sem gleymst hafði að koma með annars kyrfilega pantaðan bílstól fyrir hann Hilmar litla, son Guðbjargar sópransólistans okkar. Biðraðir og hætt við biðraðir og aftur biðraðir við einu sjoppuna á svæðinu, frekar mikið óundirbúna fyrir svona hóp.

Rútan var tveggja hæða. Við upp.

Þar var heitt.

Við í rútunni

en það stóð til bóta þegar rútan með fúla bílstjóranum lagði í hann.

Við uppi á lofti höfðum lítið af honum að segja sem betur fer samt.

Nema það að hann var svo fúll að hann ákvað að stoppa ekki fyrir utan innganginn að hótelinu sem hann hefði annars bara mjög vel getað gert (sáum mökk af rútum stoppa þar meðan á dvöl okkar stóð og þau hin voru sótt beint þangað á rútu) heldur stoppaði á þröngri gangstétt hinu megin við hótelið.

Allt gekk þetta nú samt á endanum.

Hótelið alveg ágætt, herbergið okkar Jóns Lárusar vel stórt með sófahorni sem nýttist bara ansi hreint vel í ferðinni.

Sturta og hótelbar.

Hittingur um klukkutíma síðar og stefnt niður í bæ. Þessir ferðafélagar eru ekki af verra taginu!

Salz félagar.jpg

takið eftir snúrusalatinu fyrir aftan, þarna voru rafmagnsstrætóar sem gengu fyrir svona.

Niður í bæ, göngugatan sem við áttum eftir að þekkja ansi vel, yfir ána, fram hjá dómkirkjunni sem við áttum líka eftir að kynnast betur og upp á Stieglkeller eða Stígvélakjallara sem var hæsti kjallari sem ég hef á ævi minni komið í! Fjórða hæð og uppi í hlíð! Hér má sjá útsýnið úr kjallaranum:

Ljómandi matur, þríréttað, við Jón höfðum bæði valið okkur svín með knödel, erum reyndar lítið fyrir knödel en svínið var mjög gott, meyrt og passlega feitt og kryddað, alveg eins og það átti að vera!

Þessir ferðafélagar áttu eftir að koma mjög mikið við sögu!

Salz bestu mín!

Röltum heim, ansi hreint lúin eftir langan dag. Ferðafélagarnir hér fyrir ofan kíktu í heimsókn í sófakrókinn og hvítvínsglas. Svo sofa! Ekki veitti af!

Barcelona dia cinc

Lokadagur og heim. Sólarupprásin af fallegra taginu:

Barcelona morgunsól

Flugið okkar var ekki fyrr en seinnipartinn og það átti að pikka okkur upp á hótelinu hálffjögur og keyra út á völl. Tékkað út fyrir klukkan tólf eins og venjan er. Við nenntum nú ómögulega að vera eitthvað að hanga á hótelinu til að tékka okkur út á lokasekúndunni svo eftir morgunmat og sturtu rusluðum við saman herberginu og skiluðum lykilkorti um hálftíu.

Stefnan tekin á skólann hennar Fífu, rétt til að sjá nú hvernig þetta hefði litið út hjá henni. Skólinn hennar heitir IAAC eða Institute for Advanced Architecture of Catalonia og deildin heitir Master in design for emergent futures og hefur með að gera hinar og þessar leiðir til að finna út og dreifa vitneskju um hvernig þetta mannkyn getur haldið áfram að búa á þessum hnetti.

Fífa hafði ekki mikinn tíma til að sýna okkur en smá gátum við nú séð frá því sem bekkurinn hennar var að gera. Mjög fjölbreytt. Hún er að vinna lokaverkefni tengt microbiome og hvernig bakteríuflóran er okkur nauðsynleg. Asnaðist ekki til að taka neinar myndir á svæðinu.

Kvöddum hana síðan í þetta skiptið, sakn þar til í haust!

Þá bara lokatúristapakkinn. Fórum og fengum okkur að borða á einu fjölmargra smátorga. Mest óspennandi matur ferðarinnar. Meritar ekki lýsingu. Ég var búin að finna út að allir sumarkjólarnir mínir væru orðnir meira og minna blettóttir, trosnaðir og jafnvel götóttir svo ég var á höttunum eftir einum eða tveimur. Og svo þurftum við að fara í vínbúðina frá laugardeginum til að sækja pöntunina sem við höfðum lagt inn.

Gekk allt saman upp. Enduðum niðri á höfn.

Barcelona höfn

Hafnarsvæðið er rosalega skemmtilegt orðið. Því var umbylt algerlega fyrir ólympíuleikana, eins og reyndar ansi miklu af borginni, hún var tekin mjög vel í gegn. Þessi göngubrú er að ég held frá þeim tíma.

Þarna rétt fyrir innan bendir Krissi Kól út á haf.

Barcelona Krissi Kól

Lokabjór og tapas á hótelveitingahúsinu, voðalega stressaður þjónn sem náði ekki pöntuninni minni svo við Jón deildum bara kolkrabbanum sem hann hafði pantað, inn á hótelið, endurraða í ferðatöskuna (vínflöskur niður, síðar leggings og jakkar upp).

Mundum eftir tax free nótunni úr vínbúðinni og gátum nokkurn veginn fengið okkur að borða á flugvellinum fyrir endurgreiðsluna.

Flug heim ágætt, á tíma og lentum meira að segja 10 mín fyrir áætlun. Höfðum flogið út með Norwegian en heim með Vueling. Bæði fín.

Fékk fyrirspurn þegar ég var komin heim, hvernig var Barcelona? ég: Svipuð og Róm. hann: ha? (mjööög ólíkar borgir auðvitað). Ég: Já, sko, sama tilfinningin og þegar ég kom fyrst til Rómar, hvers vegna hef ég aldrei komið hingað áður? og hvenær get ég komið aftur?…

Barcelona dia quatre

Jæja. Sunnudagur. Síðasti heili dagurinn í Barcelona að þessu sinni. Skyldi skiptast milli Suzukigengisins og Fífu.

Bakpokarnir höfðu svínvirkað um nóttina, bólgan var alveg horfin og ég fann mjög lítið fyrir fætinum. Eins gott!

Þennan morgun var á ferðaplani að fara í hop-on-hop-off tveggja hæða strætó með kennurunum. Það var ekkert minna en frábært. Fyrir utan að ég steingleymdi hattinum mínum inni á hótelherbergi og var skíthrædd um að skaðbrenna í hársverðinum! Slapp reyndar til en ég setti rútubæklinginn upp á haus þegar við vorum lengi utan skugga.

Það er nefnilega merkilega skemmtilegt að fara í svona ferð. Sjónarhornið er allt annað en frá götu. Ég hef takmarkaða þolinmæði fyrir heyrnartólunum sem mani (sic) er skammtað við kaup á miðum í rútuna. In-ear heyrnartól nefnilega passa ómögulega í eyrun á mér, detta endalaust úr ef ég held þeim ekki hreinlega í með höndunum. Sem ég nenni ekki. Jón setti sín í og heyrði hvað var sagt og hlustaði svo á skelfilega muzakið milli merkilegu staðanna. Ég bara horfði og naut.

Sjáið þið bara hvað við vorum meðetta:

Barcelona - við

Eftir hringinn, sem teygðist reyndar á upp í úthverfi, örugglega aðallega til að geta keyrt fram hjá heimavelli Börsunga var planið að kíkja á útitónleika hjá honum Jesúsi frá föstudeginum. Ein úr hópnum var búin að spyrja um leiðbeiningar hvernig við kæmumst þangað best af hringnum. Bílstjórinn alveg: Jájá, best að klára hringinn og fara svo út á næstu stoppustöð. Þá eruð þið komin á götuna. Við hlýddum þessu samviskusamlega! Eeen! jújú við vorum komin á götuna. Tónleikarnir voru við númer 30. Stoppustöðin var sirka rétt hjá númer 230. Ég skýt á að við höfum þurft að ganga 3 kílómetra! Eins gott að hnéð hagaði sér!

Við hugsuðum okkur gott til glóðarinnar að setjast niður og fá okkur að borða og drekka þegar við loksins kæmumst á áfangastað. Það reyndist hins vegar ekki alveg málið, enginn matur á staðnum, bara lítill bar og við komumst ekki einu sinni fyrir á borðunum fyrir utan en það voru reyndar dregin út nokkur hænuprik (les barstólar) og hvítvín/bjór/vatn fengum við. Tónleikarnir mjög skemmtilegir reyndar.

En við vorum orðin svöng. Við Jón Lárus mundum eftir að hafa labbað fram hjá veitingahúsi með álitlegum tapas seðli rétt á undan. Hópurinn (eða reyndar það sem eftir var af honum, nokkur höfðu átt pantað borð á veitingastað og stungu af áður en tónleikar kláruðust) röltu þangað. Þá reyndist þetta einn af þessum týpísku katalónsku stöðum – sem hljómar svo sem ekki illa nema þeir hafa tendens til að vera með spilakassa. Og það langaði okkur ekki! Ekki spennandi stemning.

Við vorum komin ekki sérlega langt frá hótelinu, örstutt frá enda Paral·lel strætis. Löbbuðum til baka í áttina að honum, semsagt aftur fram hjá pöbbnum, þá var Jesús sestur með velfortjent bjórkrús. Þökkuðum honum kærlega fyrir tónleikana og hann spurði hvað við værum að fara að gera. Við: BORÐA! hann: Það er verslunarmiðstöð hér rétt hjá, farið endilega þangað og upp á þak, þar er fullt af skemmtilegum veitingastöðum og snilldar útsýni yfir borgina! Við þangað! Reyndist hið alskemmtilegasta. Greinilega fjölskylduvænir staðir, frekar mikill hávaði en hellings stemning. Barcelona er reyndar mjög fjölskylduvæn borg, leikvellir úti um allt og ekki fitjað upp á nef þó fólk sé með börn hvar sem er. Besta mál.

Við Jón Lárus deildum djúpsteiktum sjávarréttum. Ekki verst. Hreint ekki sem verst:

Barcelona - sjávarréttir

Þau hin voru með alls konar annað, við vorum sérstaklega hrifin af djúpsteiktum eggaldinsneiðum með hunangi. Þurfum að gera tilraunir með þetta allt saman!

Röltum þakhringinn eftir mat. Útsýni til dæmis svona:

Barcelona höll

Endinn á Paral·lel var einmitt við þetta torg. Við höfðum séð gosbrunn í gangi þegar við vorum að koma inn í verslunarmiðstöðina (sem var NB með mögulega lengstu rúllustigum sem ég hef séð! kannski fyrir utan einhverjar stöðvar í London Underground) en þegar við komum út aftur var búið að slökkva á honum svo við slepptum að labba upp að höllinni. Ég er sko með gosbrunnablæti! (viðvörun til fólksins sem við erum að fara að ferðast með eftir eina og hálfa viku! Eyrún og Ástráður take note!)

En semsagt. Beint upp á hótel þar sem við ætluðum að hitta Fífu aftur. Stóðst eiginlega á endum, við vorum komin rétt á undan henni.

Búið að þrífa herbergið. Ekki í frásögur færandi. Og þó!

Ég hafði sett mynd á Instagram fyrsta kvöldið. Life Hack. Taka með sér drusluvínglös á hótel. Má skilja eftir.

Barcelona - full glös

Eins og fólk veit þá er ekki boðið upp á almennileg glös á hótelherbergjum. Tja allavega hótelherbergjum sem venjulegt fólk tímir að nýta sér. Tannburstaglösin eru misskemmtileg sem hugguleg vínglös að kvöldi (já eða um miðjan dag þess vegna). Og í öllum lifandis bænum, þvoið þau áður en þið drekkið úr þeim! Fréttum af herbergisstarfskrafti á góðu hóteli sem var kennt að þurrka úr tannburstaglösunum með skítugu handklæðunum frá fyrri notanda herbergis! But I digress!

Allavega höfðum við komið með glös með okkur. Lítil og ræfilsleg en mátti notast við þau og endalaust betri en tannburstaglösin. Þó þau væru reyndar úr gleri á þessu hóteli (voru einnota úr þunnu bláu plasti í París fyrir ári). Þau höfðu fengið að vera í friði fram að þessu. Því þarna, þegar við komum upp á herbergi voru glösin HORFIN! Við skildum ekkert! Þarna var alveg dót sem hefði verið meira vit í að stela, líkjörsflaska til dæmis, sem við höfðum ekki læst inni í peningaskáp, nei tvær glasadruslur hurfu! Var ég búin að taka það fram að við skildum ekkert?

Og við neyddumst til að drekka fína rósacavað úr þessu: (já við vorum búin að þvo glasið).

Barcelona tannburstaglas

Ímyndið ykkur okkur, vínsnobbarana! Og grey Fífa þurfti að fá sinn skammt úr (þó glærum) kaffibolla!

Hneyksluðumst á þessu góða stund! Sátum svo líka lengi vel og spjölluðum alveg hneykslunarlaust. Vorum í góðum tíma, ekki stóð annað til þennan dag en að fá okkur ís og svo var planið að fara í matarboð til fjölskyldu sem reyndist Fífu alveg frábærlega þegar hún kom fyrst til Barcelona, leyfðu henni að gista og redduðu henni herbergi til leigu í vetur.

Niður í lobbí, sirka tveim tímum seinna, urðum jú að klára cavað! Ekki myndi það geymast!

Ég var alveg ákveðin í því að kvarta yfir vínglasahvarfinu. Sveif á afgreiðsluna og sagði okkar farir ekki sléttar! Manngreyið alveg haaaaa??? voruð þið með ykkar eigin glös? þrifafólkið nefnilega hefur fyrirmæli um að taka öll glös sem ekki fylgja herbergjunum því þau hafi alveg bókað verið fengin lánuð á veitingastað hótelsins (sem ég hef satt að segja oft gert og skilið svo bara eftir á herberginu þegar ég tékka mig út). Hann hafði bara aldrei heyrt um að fólk kæmi með glös með sér. Baðst margfaldlega afsökunar og ætlaði að leita glösin uppi!

Hlógum að þessu alla leið út á Römblu.

Ís. Reyndar eini ísinn í ferðinni, mesta furða. Ég fékk mér ís með bökuðum eplum. Hreint ekki sem verst.

Ætluðum að vera komin til Lolu og Luis klukkan átta og ekki vildum við vera of snemma á ferðinni svo við tókum þetta bara rólega. Lína tvö yfir í Poblenou þar sem Fífa býr líka.

Það væru engar ýkjur að segja að tekið hafi verið höfðinglega á móti okkur. Yndislegt lið! Luis talar eingöngu spænsku og katalónsku og Jón Lárus fékk fína æfingu í spænskunni sinni og ég skildi ekkert! (ok smá en bara gegn um ítölskuna) En það gerði ekki spor til. Lola talaði ensku og krakkarnir þeirra líka.

Luis er í katalónsku löggunni, Guardia Urbana. Sem sagt götulögreglu Barcelona. Í Barcelona eru svo starfandi Mossos d’Esquadra sem er landslögregla Katalóna, Guardia Civil herlögregla Spánar þrátt fyrir nafnið, (hlutverk hennar innan Katalóníu var að hluta til yfirtekið af Mossos en hún sér samt um landamæragæsluna ennþá) Guardia Maritima sem er hafnarlögreglan og svo er Policia Nacional, Spánarlögreglan, sem inniheldur meðal annars antiterror squads og það voru þau sem voru send á mótmælin í kring um kosningarnar hvort Katalónía ætti að verða sjálfstæð. Sem var tekið eins fáránlega illa á og mögulegt var! Og svo fyrir utan þessi fyrirbæri er líka sérstök spillingarlögregla, SVA, Servicio de Vigilancia Aduanera.

En ég held samt að Rannsóknarrétturinn sé ekki til lengur.

Allavega sátum við í góða stund úti á svölum. Í komplexinu er þetta:

Barcelona sundlaug

sem var ansi mikill lifesaver fyrir dótturina í hitanum í haust sem leið.

Þetta var í matinn:

Barcelona fondue

ostafondue í aðalrétt og alls konar tapasdæmi, takið sérstaklega eftir brauðinu sem er neðst í miðið, grillað brauð með tómat og kryddi, sérkatalónskur skyndiréttur sem var iðulega í boði.

Spjallað lengi frameftir. Okkur var ráðlagt að taka bara leigubíl upp á hótel, langþægilegast þegar klukkan væri orðin þetta margt og Raval ekki besti staðurinn ef fólk væri ekki fullkomlega óríenterað/liti út fyrir að vera túristar. Og leigubílar ekki dýrir. Ég spurði hvort þau myndu hringja á bíl. Hringja? ha? hvers vegna? Luis fer bara með ykkur út og veifar bíl! Sem reyndist eiginlega auðveldara en meira að segja þau héldu, það var akkúrat bíll að skila af sér fólki nánast beint fyrir utan. Fífu höfðu þau ekki nokkrar áhyggjur af, að labba heim til sín 10 mínútna spöl, enda ekki í Raval.

(ég held nú samt að við hefðum ekki lent í neinum vandræðum sko, svo slæmt var hverfið nú ekki…)

Bíllinn samt ekkert dýr og ansi hreint þægilegt að vera keyrt upp að dyrum.

Á herberginu fundum við svo þessi:

barcelona glösin hrein

Tandurhrein…

Barcelona dia tres

Þriðja daginn vöknuðum við vel fyrir klukkan sjö og gátum ómögulega sofnað aftur. Mættum í morgunmatinn klukkan kortér yfir sjö. Örnólfur og Helga Steinunn strengjakennarar og -leikarar voru álíka morgunhanar og tylltu sér hjá okkur. Besta mál. Mættum svo aðeins fleirum þegar við vorum búin með rólegheitamorgunmat og á leiðinni upp á áttundu – nei úpps tíundu hæð.

Héngum bara uppi á herbergi þar til matarmarkaðurinn væri við það að rúlla upp hlífum. Meiningin var að vera með Fífu megnið af deginum en hún gat ekki hitt okkur fyrr en um tvöleytið svo við ákváðum að kíkja á matarmarkaðinn. Hann er með þeim flottari sem ég hef séð, satt að segja. Tók ekki mikið af myndum þar samt.

 

Settumst á einn af frekar fáum stöðum þar sem hægt var að tylla sér og borða, glas af cava og bestu patatas bravas í ferðinni. Ef ekki þær bestu þá allavega flottasta framreiðslan (ok þær voru líka bestar)

barcelona patatas bravas

Patatas bravas er semsagt steiktar kartöflur með tvenns konar sósum, aioli og spicy mæó. Mjög algengt á tapas seðlum. Fengum okkur slíkt nokkrum sinnum í ferðinni, fjórum sinnum að mig minnir. Oftast hrúga af öbblum með aiolíinu undir og spæsí mæóinu sprautað í listrænar rendur yfir en þetta var langflottast. Útskornar kartöflur!

Barcelona er auðvitað meðal annars þekkt fyrir að vera heimaborg Gaudi, eins frumlegasta og flottasta arkitekts sögunnar. Við áttum eftir að skoða slatta af húsum frá honum en þetta, sem hýsir Gaudi safnið var rétt hjá hótelinu og við vorum alltaf að labba fram hjá því:

Barcelona Gaudi íshús

Þetta líta út eins og risa ísar þarna uppi á þaki en ég held nú samt ekki að það sé meiningin.

Af matarmarkaði stefndum við á vínbúð sem Jón Lárus var búinn að spotta Framhjá þessum skemmtilegheitum fyrst samt, ásamt því að rekast alveg óvænt á ferðafélaga, Steingrím gítarkennara, Kolbrúnu konu hans og Þórunni Huldu píanókennara sem voru á leiðinni á flamencosýningu.

Barcelona pálmatorg

Barcelona svalirBarcelona mandarínur

Ekki alveg eins skemmtilegt var að mér tókst að missa algerlega jafnvægið og hrynja fram fyrir mig, var eitthvað að glápa upp í loftið á flott hús og steig niður í lægð í gangstéttinni, svona trjábeð. Hruflaði mig ansi illa á báðum hnjám og öðrum olnboga og fékk smá sjokk, hélt reyndar fyrst að ég hefði meitt mig í framan líka en það slapp til. Haltraði að næsta útiveitingahúsi og bað Jón panta fyrir mig sódavatn, aðallega til að hreinsa, og setti plástur sem hann var með í veskinu á versta hruflið. Ég er líka vön að vera með plástur í veskinu en hafði gleymt að endurnýja síðast þegar ég þurfti að nota hann. Vorum svo með plástrapakka uppi á hóteli fyrir hin sárin, slyppi til þangað til við kæmum þangað.

Það er reyndar fyndið (já eða ekki) að ég er alls ekkert vön því að vera svona mikill klaufi en í síðustu kennaraferð (Berlín með LHÍ kennurunum) datt ég líka og hruflaði þá reyndar bara hnéð. Væntanlega þetta með að vera að glápa svona mikið upp fyrir mig. Skamm borgir með að vera svona flottar!

Gat alveg gengið áfram, kláruðum vínbúðarheimsóknina (keyptum smotterí og pöntuðum eina flösku sem Jón hafði haft augastað á en var ekki til í búðinni, myndi vera reddað á mánudeginum). Heim á hótel. Silfurplástrarnir í töskunni reyndust óklipptir svo við báðum Fífu koma með skæri sem var auðsótt mál.

Dóttla mætti á svæðið. Hnéð með minni hruflunni var farið að bólgna upp. Gat samt alveg labbað. Verst þegar ég var búin að hvíla mig og var að byrja en svo varð það allt í lagi.

Treysti mér samt til að labba alla leið að þekktustu Gaudi húsunum. Svona með því að setjast nokkrum sinnum á bekki á leiðinni. Já og fá okkur að borða. Engar matarklámmyndir samt þó það hafi verið alveg ljómandi.

En húsin voru æði! La Pedrera að utan og innan og flottasti ljósastaur sem ég hef séð.

 

Ekkert sár á nefi. Svei mér þá!

Barcelona ég

Eftir þetta innlit í La Pedrera var hnéð á mér farið að mótmæla svolítið, (les bólgna einhvern slatta), svo við tókum metró upp á hótel. Fífa var að halda upp á afmælið sitt með bekkjarfélögunum um kvöldið svo hún kvaddi okkur og tók línu tvö en við línu þrjú inn í El Raval.

Smá hvíld, svo vorum við að spá í að fara eitthvað í mat en hnéð mótmælti enn ákveðnar þannig að við enduðum á að borða á hótelveitingastaðnum. Sem var alveg ljómandi, paella með humri og ágætis cava, eini gallinn var að það voru sjónvarpsskjáir þar sem var verið að sýna úrslitaleikinn í evrópsku meistaradeildinni. Það var ekki hljóð á, sem betur fer en svona skjáir eru samt ansi hreint miklir athyglisþjófar. Og okkur gat ekki staðið meira á sama um leikinn…

 

En þetta var nú samt fínt!

Aftur upp á herbergi. Hnédruslan öskraði, hvernig sem ég reyndi að snúa mér í rúminu. Þar til mér datt í hug að reyna að hækka undir hana, líka til að minnka bólguna. Reyndist alveg málið. Hrúgaði undir fótinn báðum tölvubakpokunum okkar og sitt hvorum púðanum úr rúminu.

Net fram að því að það slokknaði á mér eftir daginn!

 

Barcelona segon dia

Annar dagurinn var þrælplanaður og undirlagður í vinnu. Sem var ljómandi. Kannski minna spennandi blogglega séð nema fyrir þau sem voru með. Og þó!

Við Jón Lárus vöknuðum um hálfníuleytið og höskuðum okkur niður í morgunmat. Ljómandi morgunverðarborð, enskur, continental, salt og sætt, mjög gott nýbakað brauð, álegg af hinu og þessu tagi, ferskir ávextir, jógúrt og morgunkorn, allt mögulegt. Þurrkaðir rabarbarar á eftirréttaborðinu – nei djók, churros, Jón hafði rekið augun í churros stað daginn áður og spurði Fífu hvað væri með þessa fylltu rabarbara!

Kaffið leit ekki vel út. Frekar óárennilegar kaffivélar en það kom á óvart og var vel drykkjarhæft. Svona miðað við útlit vélanna.

Og svo var hægt að fá mímósu í morgunmatnum! Cavaflöskur og appelsínusafi og freyðivínsglös!

Við kennararnir og einn maki vorum með þvílíkt prógramm þennan föstudag. Jón Lárus hafði harðneitað að taka þátt í vinnudeginum, langaði frekar að njóta dagsins með dótturinni og borginni. Hann hefði nú samt haft ansi hreint gaman af því að koma á fyrsta hlutann, við þurftum bara að labba þriggja mínútna leið frá hótelinu í konservatorí þar sem við hittum Oriol Sana, fiðlukennarann sem hafði planað prógramm dagsins fyrir okkur. Hann hafði komið því til leiðar að við fengjum að hlusta á útskriftarverkefni nokkurra jazzfiðlara. Það var alveg svakalega skemmtilegt! Krakkarnir höfðu gríðarlega mismunandi stíl, sum klassískir jazzarar, önnur þjóðlagaskotin og sum meira freejazz. Oriol bauð okkur öllum upp á kaffi í skólakantínunni. Það reyndist eitt besta kaffið í ferðinni:

IMG_0006

Svolítið meira spennandi en espressóinn úr vélinni um morguninn, þó hann væri allt í lagi.

Mér varð samt svolítið kalt þarna og fór út til að hlýja mér (já). Þetta er ekki besta hverfið í Barcelona. Reyndar eiginlega það versta, sagði Fífa okkur. El Raval, milli Paral∙lel strætis og Römblunnar. Fór upp fyrir skólann, inn á lítið torg/garð fyrir ofan. Þar reyndist vera fullt af lögreglufólki frá Guardia Urbana (ég á eftir að segja aðeins betur frá lögreglunni á svæðinu síðar) sem var greinilega að taka til á torginu, samt í mestu rólegheitum. Tjald í eigu heimilislausrar konu stóð þar og hún að taka það saman en samt án þess að lögreglan virkaði neitt ógnandi, slatti af fýrum sem voru greinilega vanir því að þurfa að hreinsa draslið sitt frá og virtust þekkja lögreglufólkið. Bara svona: Æ fólk, hér er að verða aðeins of druslulegt, eruð þið til í að taka aðeins til? Þarna voru líka nokkrar konur að leika við hundana sína og eitthvað af fólki með börn í kerrum. Ekkert óþægilegt við andrúmsloftið þrátt fyrir lögregluna. Og sólin hlýjaði mér þar til ég var til í að fara inn á tónleikana/prófið aftur.

WordPress leyfir ekki lengur að ókeypis aðgangurinn embeddi vídeó svo ég ætla ekki að setja inn það sem ég tók af tónleikunum en þeir voru semsagt samt geggjaðir.

Þegar þeim lauk þökkuðum við spilurunum kærlega fyrir. Þau voru líka ansi hreint glöð að hafa okkur því það hafði fækkað í áheyrendahópnum eftir því sem leið á tónleikana, sérstaklega fækkaði um spilara sem voru með fiðlurunum í böndunum, svolítið „ok ég er búin með mitt gigg og þarf að fara“, þó fiðluleikararnir 6 eða 7 væru sjálfir allan tímann að hlusta á samnemendur sína munaði um að hafa 12 stykki sem sátu og hlustuðu allan tímann.

Þá leiddi Oriol okkur út á metróstöð, klippikort keypt fyrir hópinn fram og til baka til L’Hospitalet, smábæjar, svona Garðabæjarúthverfis þar sem seinni hluti vinnudagsins færi fram. Já eða nei, sko, L’Hospitalet byggðist mikið upp af roma fólki og þar er gríðarlega blönduð byggð af alls konar fólki, mikið til innflytjendum frá öllum heimshornum. Semsagt alls ekki Garðabær á neinn hátt!

Byrjuðum á því að fara í skólann sem við vorum að heimsækja:

IMG_0010

Aðallega til að henda af okkur hljóðfærum og töskum fyrir þau sem voru með slíkt meðferðis.

Þaðan 10 mínútna gangur að veitingahúsi hvar Oriol hafði pantað fyrir okkur mat. Mjög spes, í anddyri íþróttahallar mikillar en samt alveg þokkalegasta veitingahús og fólk í nágrenninu kom greinilega mikið þarna að borða. Gæti reyndar samt verið vegna þess að það var eiginlega ekkert annað veitingahús á svæðinu.

Mest spennandi rétturinn sem við höfðum fengið að velja úr hét gilt head. Við höfðum ekki græna glóru um hvað það væri, nema að það var einhver fiskur.

Svona leit hann út:

IMG_0012

Svolítið út eins og glorified gullfiskur.

Aftur í skólann. Fengum fyrirlestur um hvað hann snérist um. Í þessum smábæ fá allir yngri grunnskólanemendur listkennslu. Tvisvar í viku, einn fámennan hóptíma og svo stærri hóptíma. Inni í grunnskólunum. Við höfðum labbað fram hjá einum skóla, í honum var aðallega kenndur dans en líka þjóðlagatónlist. Í öðrum skóla var kenndur jazz, með áherslu á improvisation, í enn öðrum klassík með heilli sinfóníuhljómsveit. Skólinn er með þessu aktíft að berjast gegn aðskilnaði þjóðfélagshópa og blanda öllum hópum saman gegn um listnám. Stórkostlegt starf sem mætti ná lengra upp í aldur (eftir 12 ára verða fjölskyldurnar að borga fyrir að börnin fái að halda áfram í námi og það er ekki boðið upp á einkatíma en það gerist samt ansi hreint margt).

Eftir kynninguna voru síðan tónleikar þar sem þrír aldursflokkar nemenda sýndu getu sína í impró. Þrír kennarar tóku þátt, þar á meðal einn þeirra sem hafði spilað með fiðlurunum fyrr um daginn, strákur að nafni Jesús (nódjók) sem greip í alls konar hljóðfæri og náði ógurlega vel til krakkanna.

Ég var alveg að sofna á tímabili, langur og heitur dagur, hellings labb og þvælingur og alveg smá vín með hádegismatnum. Hristi það samt af mér.

Í lokahópnum var einn ansi efnilegur strákur, 12-13 ára sem spilaði á fiðlu. Hann minnti mig alveg ótrúlega mikið á son vinafólks míns í Bandaríkjunum, álíka gamall, alveg sami augnsvipurinn, brosið og líkamsbygging og holdning. Sá spilar einmitt líka á fiðlu. Þegar tónleikarnir voru búnir og við vorum að spjalla saman fór ég til hans og spurði hvort hann talaði ensku, Já eitthvað smotterí, kom í ljós. Sagði honum frá tvífaranum í BNA. Honum og foreldrunum þótti þetta mjög fyndið. Þau sögðu mér að hann hefði farið á námskeið til Lilju Hjalta í Englandi. Sniðugt, sagði ég, elsta dóttir mín var einmitt í námi hjá henni!

Nema hvað. Þau fóru út, við stóðum áfram í góða stund yfir pica pica, spænsku snakkborði, ólífum, pylsu- og skinkubitum, kexi, kæfu og sultu sem tóku mig alveg yfir í jólahlaðborðsfíling, hvítu og rauðu eins og öll vildu. Yfir þessu nefni ég við einn kennarann að ég hafi verið að tala við þetta fólk. Kennarinn: Já, þau! Mamma stráksins er mjög mikilvæg kona hér um slóðir. Hún er deildarforseti í arkítektúrháskólanum. Ég: Haaaa? Í alvöru? Dóttir mín er þar í háskólanum…! Þessi sem var í fiðlunámi hjá Lilju!

Nema hvað, þegar við komum út, eftir örugglega allavega hálftíma, standa þau enn þar á spjalli við annað fólk. Ég svíf auðvitað á hana og segi tenginguna. Hún er jafn hissa og ég, og skrifar niður nafn og tölvupóst og segir að Fífa skuli endilega hafa samband við sig ef eitthvað vanti.

Sem er andskotanum magnaðra! Hvað er með að droppa frá Íslandi til milljónaborgar í Katalóníu og lenda akkúrat á tengingu sem gæti nýst dóttur minni? Hvort sem kemur nú eitthvað út úr því!

Nújæja. Heim á hótel, Alveg búin eftir daginn.

Svona var stemningin síðkvölds yfir borginni frá hótelglugganum:

IMG_0952

 

Barcelona primer dia

Suzukiskólaheimsóknarferð til Barcelona. Undirrituð hefur aldrei farið til Spánar fyrr og það er gaman að byrja heimsóknina í Katalóníu.

Freyja skutlaði á völlinn þessi elska. Flugið ekki fyrr en klukkan níu svo það má kalla það þægilegt morgunflug án gæsalappa. Vöknuðum upp úr hálfsex sem er alveg þolanlegt. Reykjanesið skartaði sínu allra fegursta, heiður himinn og blankalogn á leiðinni.

Endurnýjaði símann minn í Elko. Minn var orðinn allavega 5 ef ekki 6 ára og orðinn ansi hreint leiðinlegur svo einn kassi með æfón XR lenti ofan í tösku.

Maginn á mér var eitthvað að ybba sig svo matarlystin var lítil. Hafði mig þó í að fá mér freyðivín og eggjaköku á Nord (já það hjálpaði).  Ég fékk mjög asnalegt glas með freyðaranum! Engin almennileg hrein til:
IMG_1091

Diljá kom og settist hjá okkur, hafði ekki fundið hópinn og var fegin að sjá okkur. Við sátum í rólegheitunum smástund eftir að Go to Gate merkið var komið, aldrei þessu vant, venjulega erum við með þeim fyrstu til að rjúka upp og út að hliði en ákváðum að taka Hallveigu systur á þetta, hún er mun afslappaðri en við, og þurfa ekki að standa upp á endann í hálftíma við hliðið eins og venjulega. Þau hin voru samt orðin óróleg og sendu sms bæði á mig og Diljá. En auðvitað var þetta samt bara mjög fínt, við enduðum á að labba bara aftarlega í röðina og nánast beint út í vél.

Steinsofnaði í fluginu. Ótrúlega vel þegið. Svaf samt ekkert alla leiðina, tók alveg smá tíma í að æfa texta fyrir Salzburgerkeppnina hjá Dómkórnum í júní (já það verður bloggað um þá ferð líka)

IMG_1096

Barcelona tók vel á móti okkur líka, sól og 22° hiti. Gersamlega ídeal! Tekið á móti hópnum á flugvellinum og við teymd í rútu sem keyrði okkur á hótelið.

Lítið mál að skrá okkur inn, við Jón Lárus lentum í herbergi á allra efstu hæð, áttundu hæð sem er í raun sú tíunda, ekki nóg með að Katalóníubúar kunni ekki að telja og byrji á núlltu hæð heldur bæta þau við hæð E áður en þau byrja á einum! (ok það er alveg ágætis röksemdafærsla til fyrir að hafa jarðhæð númer núll en þessi E er ekki að gera sig!)

Upp á herbergi, koma okkur örlítið fyrir og svo út. Vorum snyrtilega veidd af flinkum veiðara inn á veitingahús beint fyrir utan, sem reyndist svo vera samtengt hótelinu og keyra þar morgunmatinn. Ljómandi bjór, ólífur, patatas bravas og kjúklingavængir. Vildum ekki borða mikið því Fífa var búin að panta fyrir okkur borð á uppáhalds tapasstaðnum sínum um kvöldið.

Já því auðvitað er Fífan mín í Barcelona!

Hún mætti síðan upp á hótel og dró okkur upp að Diagonal stræti (hver vill veðja að Joanne Rowling þekki til í Barcelona og hafi fengið hugmyndina að Diagon Alley þar?)

Tapasstaðurinn snilld. Við skildum takmarkað í matseðlinum svo við báðum bara Fífu panta fyrir okkur uppáhalds matinn sinn. Hún veit okkar smekk. Ólífur fylltar með ansjósum, mismunandi tapas brauðsneiðar, eggaldin, sveppir, hinn og þessi ostur kann ekki að nefna þetta allt saman og sleppti matarmyndunum í þetta sinn en gott var þetta allt saman.

Skemmtilegt að þarna var vín í tunnum og fólk getur komið með flöskur og fengið áfyllingu. Á myndina vantar tunnuna næst til vinstri sem á stendur Priorat sem er uppáhalds héraðið okkar:

IMG_1098

Nei ég er samt ekki að tala fyrir að slíkt verði tekið upp heima!

Hundþreytt tókum við lestina aftur upp á hótel, kvöddum Fífu sem fór heim til sín, hún myndi hitta pabba sinn daginn eftir á meðan ég væri pikkföst í starfsdegi með Suz kennurunum mínum yndislegu!

Kolding, ottende og allersidste dag. Hjem.

Jæja. Heim. Ekki líklegt að við myndum dvelja meira í Kolding. Fífa að flytja sig um set til að taka mastersnám í Barcelona. Atli yrði eftir að klára sitt nám.

Vaknað um morguninn og ruslað saman dótinu okkar, lítið mál. Fórum á stúdentagarðana og ræstum krakkana. Við vorum að taka tvær stórar töskur með dóti frá Fífu heim.

Strætó út á völl. Hljómar eins og enn ein boring leiðin en eitt mjög fyndið kom upp. Við vorum búin að raða öllum töskunum okkar fjögurra plús þeim tveim frá Fífu í stöðuplássið fyrir miðjum strætó. Settumst síðan í sætin þar beint fyrir ofan.

Nema hvað, ekki höfðum við raðað þeim nógu þétt til að þær tylldu á sínum stað. Fljótlega eftir að við höfðum komið okkur fyrir þurfti bílstjórinn að bremsa frekar snöggt – og töskurnar okkar, allar með tölu, rúlluðu hver eftir annarri, fremst í vagninn og stóðu þar eins og þær væru að glápa á bílstjórann. Sem betur fer hafði hún húmor fyrir þessu, reyndar skellti allur vagninn upp úr! Við líka. Vildi óska að ég hefði verið með símann uppi við og náð af þessu vídeói.

Sóttum þær og skorðuðum nú kyrfilega í plássinu.

töskurnar

Ég hafði verið búin að átta mig á því fyrr í ferðinni að mér hafði láðst að kaupa töskukvóta til baka. Svo við byrjuðum á því þegar við komum á völlinn að bæta við kvóta. Það var ódýrara en við héldum. Ætluðum samt að taka eins mikið inn og við gætum, allar litlar töskur sem mætti fara með í handfarangur. Nema hvað, það var ekki hægt að innrita sig sjálf í kassa svo við þurftum að fara á innritunarborð. Þar var hinn almennilegasti maður sem bauð okkur að tékka inn töskurnar okkar allar með tölu þrátt fyrir að vera ekki búin að borga fyrir inntékkað. Vélin ekki full og nóg pláss í lestinni. Þáðum það með þökkum.

Flugið var ósköp þægilegt og ekki frásagnarvert og sama gilti með Leifsstöð og heimferð. Góð ferð.


bland í poka

teljari

  • 371.822 heimsóknir

dagatal

október 2020
S M F V F F S
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

sagan endalausa