Archive for the 'blogg' Category

Zell/Kitzsteinhorn/Berchtesgaden/Zell čtrnáct

ok djók Tag vierzehn!

Lokadagurinn!

því lítið yrði gert síðasta daginn, bara pakkað saman á íslenskum morgunflugstíma og keyrt til München.

Allavega. Dagur tekinn snemma því tvennt planað sem hvorttveggja gæti tekið smá tíma.

Kitzsteinhorn. Jökullinn þeirra í Zell, já og svo sem í Salzburgarhéraði öllu. Ætluðum upp á topp. Ekki á skíði, það var ekki búið að opna held ég, stóð til í lok vikunnar. Enda ekki með skíðagræjur né búnað (ég er víst búin að taka áskorun Tobba bró um skíðaferð í Bláfjöll í vetur. Er þegar farin að klóra mér í kolli með útbúnað).

Þetta var pínu hátt. Þarna sést ekki í topp:

d 14 neðanfrá.jpg

langt frá því reyndar.

Þarna þurfti að fara með þremur mismunandi og ólíkum kláfum alla leið upp. Sá fyrsti var mjög svipaður þeim sem við höfðum farið með í tvær fyrri fjallaferðirnar. Númer tvö var hringlaga, semsagt setið í hring en þó líka dæmigerður kláfur þar sem húsin fara bara hring og hoppað er út og inn.

Það hefði mátt skipta um plexígler í honum, pínu rispað útsýni.

d 14 úr kláfi

Síðasti kláfurinn var allt öðruvísi. Hann var mannaður og fór bara á 20 mín fresti eða svo. Tveir kláfar í gangi, upp og niður á sama tíma. Við þurftum að bíða í 8 mínútur eftir kláf. Á leið upp var hann troðfullur. Fá sæti, aðallega staðið. Við stóðum.

Þetta var pínu hátt!

smá fjallavatn á leiðinni upp:

d 14 vatn

Fundum fyrir hæðinni, þurftum að skokka upp eina hæð frá þar sem lyftan lenti og upp á útsýnispallinn. Ég man aldrei áður eftir því að hafa orðið móð að hoppa upp tröppur eina hæð.

d 14 fannir

Ég myndi nú frekar kalla þetta fannir en jökul, kannski er það bara ég. Þarna var verið að útbúa skíðasvæði fyrir opnun laugardaginn eftir.

En þetta var nú samt mitt hæðarmet á landi.

d 14 hæðarmet

Margir fjallstoppar:

d 14 tindanöfn

Dvöldum svolitla stund uppi við útsýnið, rándýr kaffibolli og deildum kökusneið á veitingahúsinu uppi á toppi og svo kláfurinn gripinn niður aftur.

Reyndist tómur fyrir utan okkur fjögur. Skil ekkert hvað varð um allt hitt fólkið!

Niður heilu og höldnu. Næsta ævintýri.

Reyndist endasleppara. Við höfðum ákveðið að skjótast yfir landamærin til Þýskalands og kíkja á Arnarhreiðrið, einhver höfðu jú gert það frá kórferðinni í Salzburg en ekki við.

Svona var útsýnið úr bílnum á leiðinni:

d 14 rigning!

nánast alla leiðina reyndar! Líka endalausar framkvæmdir og umweg og ljós sem hleyptu umferðinni aðra leið í einu svo þetta tók talsverðan tíma.

Komum til Berchtesgaden þar sem við héldum að Arnarhreiðrið væri. Það var ekki alveg þar. Lítið um leiðbeiningar enda eru Þjóðverjar lítið fyrir að flíka gaurnum, það var búið að leggja bílastæði yfir bönkerinn hans í Berlín og skilti voru fá og lítil. Þarna líka.

Kominn tími á hádegismat. Settumst á veitingahús, undir stórri sólhlíf, eiginlega skýli og pöntuðum okkur mat. Jón fékk riiiiisastóran svínaskanka með heilum blómkálshaus í meðlæti:

d 14 skanki

og við hin eitthvað minna!

Ekki var okkur nú samt sætt lengi undir sólhlífinni stóru. Það fór að rigna. Hellirigna. Ruglhellirigna! Þrumur og eldingar á fullu. Var samt allt í lagi í svolitla stund en síðan fóru að koma fossar ofan af tjaldinu hér og hvar og bætti talsvert í vind svo okkur var öllum smalað inn á veitingastaðinn til að klára að borða. Var sem betur fer nóg pláss.

Út í bíl. Ég tók við að keyra. Óríentering. Vinur Eyrúnar og Ástráðs býr í þessum bæ og hefði pottþétt komið með okkur og sagt til nema hann var á mótorhjólaferðalagi í norðurÞýskalandi.

Leiðsögukerfið í bílnum var í tómu tjóni og sagði mér að keyra inn í einhverja innkeyrslu hjá einhverju fólki (nei ég hlýddi ekki) svo google maps var tekið í notkun. Virkaði mikið betur.

Komumst við þokkalegan leik upp að stað þar sem var hægt að leggja til að taka síðan rútu og svo lyftu upp í hreiðrið sjálft.

Þar var bara svo mikið þrumuveður og helltúrfötu að við hreinlega hættum við. Enda hefði ekki verið neitt útsýni þarna uppi.

Svo ég keyrði bara sem leið lá til baka til Zell.

Gegn um öll umwegin og umferðarstýringuna.

Eitt skipti tóku back seat drivers af mér völdin og sögðu mér að beygja út af hringtorgi annars staðar en ég vildi skv skiltum. Auðvitað hefði ég átt að fara mína leið! sem var „rétta“ leiðin en þetta reyndist samt ekki leiðinleg leið. Örmjór sveitavegur í kannski 10 kílómetra, engin umferð og engin ljós og þarna var líka stytt upp og bara ansi skemmtilegt. Engar myndir. Ég var að keyra!

Heim til Zell. Upp í hús, skipta um föt, einn drykkur og svo í kvöldmat, ekki veitti af eftir leitina að Arnarhreiðrinu og alla keyrsluna. Við Jón höfðum rekið augun í veitingastað sem var bókstaflega þriggja mínútna gangur frá húsinu. Kíktum á tripadvisor og sáum bara raving reviews. Þau hin, jújú alltílæ, kíkjum á þetta, hálftortryggin á tripadvisor skrifara. Ég þykist samt kunna að lesa úr slíkum, enda skrifa ég sjálf á tripadvisor og það er eiginlega bara mjög augljóst hvort þar eru ekta skrif eða ekki. Þetta leit mjög vel út.

Gengum í gegn um kirkjugarð sem var beint fyrir neðan og til hliðar við húsið okkar. Það er reyndar smá saga að segja frá þessum kirkjugarði. Húsið sem við leigðum er örugglega ekki mikið leigt, allavega ekki að sumri til (og veit ekki með vetur heldur) þar sem það var bara ein umsögn um það á vefsíðunni. Viðkomandi hafði bara gefið húsinu tvær stjörnur. Við skildum lítið í þessu þar sem þetta leit ansi vel út (hægt að skoða hérna) en þegar við lásum umsögnina, sem er á spænsku, var húsinu hrósað upp í topp en einn risastór galli! Það er STÓR KIRKJUGARÐUR við hlið hússins! við alveg: nú, það ættu allavega að vera rólegir nágrannar! Veit ekki hvort viðkomandi var svona hjátrúarfullur eða draughræddur. Ég er búin að skrifa umsögn (undir Jóns nafni reyndar) og gaf 5 stjörnur, smotteríið sem vantaði upp á var ekki heillar stjörnu í mínus virði.

Kirkjugarðurinn reyndist alveg yndislegur! sem við vorum jú búin að spotta en höfðum samt aldrei gengið almennilega gegn um hann. Mjög vel hirtur og gríðarfallegur:

d 14 kirkjugarður

og hér sést húsið okkar upp frá garðinum:

d 14 slotið frá kirkjugarði

Nújæja. Veitingahúsið. Seewirt heitir það. Þetta reyndist fullsorgleg endurtekning á lokadeginum okkar í París árið 2012 þar sem við ákváðum að borða á hverfisveitingahúsinu síðasta kvöldið og það reyndist langbesta matarupplifunin. Þannig var það nefnilega einmitt þarna. Lokakvöldið. Langstyst frá. Langbest. Sló út Savoy hótelmatinn um allavega heila stjörnu ef ekki tvær!

Pöntuðum okkur bara aðalrétt og desert. Þetta kom sem amuse-bouche:

d 14 forréttur

rjómaostakrem með vorlauksklippum, karsa, radísum og örþunnum stökksteiktum baguettesneiðum. Namm!

Öllum hafði okkur litist best á langsteiktar nautakinnar með hindberjum í balsamedikslegi ásamt kartöflufrauði. Sveik sko sannarlega heldur ekki!

d 14 nautakinnar

Mismunandi eftirréttir, frá einni ískúlu upp í þetta svakalega créme brulée!

d 14 créme brulée

sem sást eiginlega ekki í fyrir gúmmulaði ofan á!

Og þarna toppaði ég sjálfa mig í matarklámmyndunum! Sorrí. En hvílík máltíð!

Röltum upp í hús í húminu. Kominn tími á að pakka. Lagt yrði snemma af stað til München daginn eftir.

Stórkostleg ferð að verða búin. Bestu ferðafélagar sem hægt er að hugsa sér. Takk fyrir okkur, elsku þið!

Zell am See/Krimml Tag dreizehn

Jæja. Næstsíðasti heili dagurinn í ferðinni.

Fjallgönguhatarinn hérna megin var búin að spotta ástæðu til að fara í fjallgöngu. Fossa! Eeeeeeelska fossa, læki, unnir, ár og allt vatnstengt.

Krimmler Wasserfälle, eða Krimmafossar eins og við kölluðum þá (dómarinn í föruneytinu á heimavelli) eru hæstu fossar Evrópu. Í þrennu aðskildu lagi, það hefði reyndar alveg verið hægt að skipta þeim í fleiri hluta.

Lögðum svolítinn spöl frá fossunum. Fundum ekki stæði í skugga. Þarna eru vel skilgreind bílastæði, kostar ekkert að leggja en kostar inn á svæðið. Líka fyrir Austurríkisfólk sjálft. Sem er bara sjálfsagt mál. Stígurinn upp og öll aðstaða pottþétt. Svona ættum við að sjálfsögðu að hafa þetta hér heima líka! Löbbuðum yfir þennan læk, dauðlangaði að dýfa fótunum í en það var hægara sagt en gert. Ekkert hægt að komast niður af brúnni með góðu móti og svo var ég líka í scarpa skónum mínum en ekki sandölunum.

d 13 lækur

Það er hægt að ganga upp með öllum fossunum. Ansi hátt reyndar, ég reiknaði ekki með að fara alla leiðina upp fyrir efsta foss. Reyndar stefndi ekkert okkar á það enda svo sem óþarfi.

Vanari fjallageiturnar voru fljót að komast fram úr okkur hinum en eins og daginn áður gerði það ekki hætishót til. Nóg var til að njóta! Það liggur við að ég kaupi aðgang að WordPress í stað þess að vera á ókeypis útgáfunni til að geta sett inn vídeó af þessum fossum! Hér fyrsta sýnin að neðsta fossi:

d 13 fyrsti foss í fjarska

Regnbogar galore:

d 13 fyrsti regnbogi

þessir minntu pínulítið á neðri fossana við Fjallfoss/Dynjanda, bara meiri gróður og reyndar talsvert vatnsmeiri:

d 13 tveir fossar

Það voru einar 11 stöðvar til að stoppa, taka myndir, baða sig í úðanum, á leið upp. Oft hægt að fara aðeins nær fossunum, stígar og handrið eins og þurfti. Stundum tröppur.

d 13 meiri regnbogi

Ég stoppaði í 1170 metrum, fannst þetta bara orðið ágætt tramp, komin upp fyrir fyrsta foss og með frábært útsýni að öðrum fossi. Hafði ekki tekið eftir því hver byrjunarhæðin var. Hún var nefnilega 1070 metrar svo þetta var bara 100 metra hækkun. Sagði Jóni að halda bara áfram upp og ná þeim hinum, ég myndi bara sitja og bíða eftir þeim og njóta útsýnisins.

Nema hvað. Eftir smástund kemur sms frá Ástráði. „Erum á veitingastaðnum fyrir ofan 2. foss í 1250 metrum. Komið þið upp eða pikkum við ykkur upp á leið niður?“

Ég. Hmm. Hlýt nú að ráða við 80 metra til! Rétt ríflega eina Hallgrímskirkju! Sendi til baka. „Jón gæti verið að nálgast en ég stoppaði en ég ætla samt að halda áfram“.

Svo ég trampaði af stað stíginn. Mætti Jóni við 1210 metra útsýnispallinn, hann hafði farið upp fyrir foss 2 en ekki rekist á þau hin og kom niður aftur. Við sáum húsið fyrir ofan okkur og héldum áfram upp.

Upp fyrir útsýnispall í 1245 metra hæð. Hmmmm! Það voru EKKI bara 5 metrar eftir!

Laug að mér bannsettur! Veitingahúsið var í 1306 metrum, ekki 1250! Svo hann gabbaði mig til að ganga meira en tvöfalt hærra en þar sem ég stoppaði.

Ekki að ég yrði fúl sko! Mjög sátt við sjálfa mig.

Fann alveg fyrir göngunni en svo á veitingastaðnum gat ég samt alveg hlaupið upp tröppurnar eins og ég er vön. Allt önnur áreynsla og ég mikið vanari henni.

Fengum okkur að borða þarna uppi, eitt snitselið til. Og franskar. Reitaði ekki mynd.

Þarna sést efsti fossinn frá útsýnispalli við veitingastaðinn:

d 13 fjarski

Elskidda!

Niður aftur. Náðum að halda í við þau hin í þetta skiptið. Fórum líka niður tvo eða þrjá svona smástíga nær fossunum, sem við höfðum sleppt á uppleiðinni.

Fékk spurninguna hvort ég myndi ekki örugglega breytast í fjallageit. Harðneitaði því að sjálfsögðu en svo er ég nú samt ekki aaaalveg viss þrátt fyrir allt. Sérstaklega miðað við fjallgöngutæknina sem ég lærði þarna.

Bíllinn var svo sjóðandi heitur þegar við komum í hann að ég veit eiginlega ekki hvernig ég á að lýsa því. Eyrún hafði skilið símann sinn eftir í bílnum, ekki nennt að labba með hann og hann alveg: „Ég verð að kólna! ég er hættulega heitur!“ Við Jón áttum flösku með sódavatni. Ég skal alveg segja ykkur að 45° sódavatn (ágiskun, en það var mikið heitara í bílnum en í 35° fyrir utan) er veeeeerulega óspennandi drykkur!

Loftkælingin bjargaði bæði síma og okkur. Vatnið var ekki drukkið!

Vel líft í húsinu þrátt fyrir loftkælingarleysi. Smá forréttur heima á verönd og svo tókum við leigubíl í suðurþorpið þar sem við Jón Lárus höfðum spottað tælenskt veitingahús þegar við villtumst fram og til baka að leita að bakaríi nokkrum dögum áður (steingleymdi að skrifa það í blogg þess dags!)

d 13 ban thai

Var að spá í pad thai núðlur en rak svo augun í önd í rauðu karríi, mikinn uppáhaldsrétt. Hann var merktur hot. Ég kallaði í þjónustustelpuna og spurði how hot is your hot? Hún fór að hlæja og sagði European hot. Ég: Ok, það gengur!

þetta var svo alls ekkert of sterkt, bara ljómandi passlegt. Man veit bara aldrei hvað þetta þýðir, thai hot gæti verið fullmikið fyrir mig þó ég sé með þokkalega mikið þol.

Gott var það allavega.

d 13 önd

Snilldardagur. Einn þriggja toppa í ferðinni að mínu mati. Úrslitin í keppninni og svo Aïda voru eina sem gátu keppt við þessa stórkostlegu fossa.

 

Zell am See, Tag zwölf

Þennan dag slyppi ég sko ekki við að ganga niður af fjalli! Ekki að mig hafi langað sérlega til að sleppa við það reyndar. Treysti mér allavega í það í þetta skiptið.

Tókum semsagt annan kláf upp á sama fjall, í þetta skipti beint upp af Zell sjálfu en ekki suðurþorpinu eins og síðast.

d 12 lyftan

Ástráður fræddi okkur á leiðinni um öryggiskröfur í svona kláfalyftum. Þær eru svakalegar. Sérstaklega strengirnir verða að standast gríðarlegar kröfur og álag. Svo á svona stöðum eru strengir aldrei notaðir nema fimm ár, þá er þeim skipt út fyrir nýja og þeir gömlu seldir á staði sem eru ekki með svona miklar kröfur. Eins og til dæmis til Íslands, þar eru aldrei keyptir nýir strengir. En svo sem mökk öruggir í mörg ár til.

Lagt íann:

d 12 efst

byrjunin á stígnum:

d 12 stígur

Þau hin löbbuðu hraðar en við og voru fljótlega komin aðeins fram úr okkur:

d 12 þau á undan

Sem gerði ekki bofs til. Við ætluðum ekkert að flýta okkur, höfum mikinn áhuga á alls konar plöntum og svo auðvitað útsýninu:

d 12 blóm 3d 12 blóm 2d 12 blóm 1

d 12 zell útsýnid 12 zell betra útsýni

við fundum meira að segja aðalbláber:

d 12 ber

Gangan var að miklu leyti hátt uppi og að megninu til í skugga. Sem var bara best, þarna var enn slatti heitt þó það ætti ekkert í Verona hitann! „Bara“ um 32° niðri við vatn.

Svona var stígurinn á smá kafla:

d 12 rætur

Fór mér vel hægt yfir þetta, ætlaði sko ekki að detta aftur!

Við áttum kannski 5 mínútur eftir niður þegar sms kom frá Ástráði um að þau sætu í garði fyrir neðan lyftuhúsið með bjór. Það hljómaði ekkert átakanlega illa svo við drifum okkur að hitta þau.

Tók samt eina mynd, svolítið flottur gosbrunnur. Já og pínu flottur kall líka!

d 12 niðri

Þetta var hreint ljómandi. Og ég var eiginlega viss um að ég myndi sleppa við að fá strengi, eins og ég var annars hrædd um. Stigaþjálfunin skilar sér.

Smástund upp í hús, aðallega til að skila bílnum, okkur hafði verið bent á að það væri yndislegt að setjast á veröndina hjá fína hótelinu í Zell, fá sér drykk og njóta útsýnis yfir vatnið. Svo við löbbuðum niðureftir og settumst á verönd og sveimérþá ef þetta var ekki alveg hárrétt!

d 12 fólkið mitt á terrace

d 12 g&t

Við Jón splæstum á okkur sitt hvorum g&t, Monkey 47 gin og Fentimans tónik. Fáránlega gott.

d 12 fugl á terrace

Ekkert verra að hafa fuglinn í viðbót við útsýnið.

Athuguðum hvort hægt væri að borða á hótelveitingahúsinu en þá hefðum við annað hvort þurft að vera gestir á hótelinu eða búin að panta fyrirfram svo það gekk ekki. Fórum í staðinn á annað veitingahús sem við höfðum prófað áður og var alveg ljómandi.

Aftur uppeftir í rökkrinu. Unaðslegt.

 

Verona/Zell giorno undici/Tag elf

Morgunmaturinn á hótelinu í Verona reyndist fínn en hann var ekki innifalinn í verði herbergjanna eins og við annars héldum. Kaffið mjög gott. Engin matarmynd þar en ekki óttast, það koma slíkar síðar í færslunni (múhaha).

Við vorum öll með tölu enn upprifin yfir sýningu kvöldsins áður. Mögnuð upplifun.

En ekki til setunnar boðið, enn var sjóðheitt í Verona svo það freistaði okkar ekki að vera þar neitt framyfir að við þyrftum. Tékkuðum út af hótelinu um tíuleytið, Jón og Ástráður sóttu bílinn, ég fékk ökuskírteinið mitt aftur gegn afhendingu bílastæðakortsins, enda eins gott þar sem ég myndi taka við akstrinum síðar um daginn.

Enginn vandi að rata út úr bænum, pínu hringur vegna einstefnugatna en það tók litla stund.

Við ætluðum aðra leið til baka, ekki um Brennerskarðið og ekki nema að mjög litlu leyti um autostrada. Þræddum okkur gegn um skemmtilega dali og bæi og svipað og í Austurríki var bara sama hvert við litum, alls staðar var stórkostlegt útsýni:

d 11 gljúfur

Hádegismatur. Vissum svo sem ekkert hvað við vildum en vorum allavega búin að ákveða að borða áður en við yfirgæfum Ítalíu. Minni hætta á snitselstöðum! Stoppuðum í smábæ þar sem allt reyndist frekar mikið lokað en römbuðum samt á stað sem leit svo sem ekki sérlega spennandi út, fá borð fyrir framan staðinn. Fórum samt inn og tékkuðum og þau: já sko borðin fyrir framan eru bara fyrir drykki en við erum með útiveitingaaðstöðuna okkar í bakgarðinum. Velkomin inn!

Þetta reyndist hótelveitingastaður, ég efast um að það borði þarna margir túristar sem detta inn af götunni. Mjög barnvænt hótel greinilega, lítil sundlaug í bakgarðinum inn af veitingahússborðunum og leiktæki. Voru samt engin börn þarna að leika sér. Sólstólar og sólhlífar og ég veit ekki hvort Díónýsos býr þarna í tunnu.

d 11 baklóð

Ljómandi spennandi matseðill. Þjónustan kunni nánast enga ensku svo Jón var í ítölskuþýðingunum. Var nærri búinn að láta okkur öll panta okkur blómkálssúpu því hann heyrði cavolfiore, hjó bara eftir fiore í orðinu og hélt að um væri að ræða kúrbítsblóm (ok wishful thinking reyndar). Það var ekki fyrr en stúlkan sagði súpa, með áherslu, að við föttuðum um hvað ræddi! Og ég ætlaði sko ekki að fá mér blómkálssúpu í forrétt! Fékk mér hins vegar alveg svakalega fínt carbonara, ég hef reyndar aldrei séð svona birkes stráð yfir. Gerði mjög skemmtilegt bragð og áferð.

d 11 carbonara

Í aðalrétt pöntuðum við Jón okkur vitello tonnato, frægan rétt sem er í raun kalt kálfakjöt og túnfiskmæómauk (næstum því túnfisksalat). Við reyndum einu sinni að gera þennan rétt heima en fannst ekkert sérstakur. Þetta var reyndar líka á forréttahlaðborðinu á Savoy hótelinu og var mjög fínt þar. Sem hluti af heild.

Þetta var reyndar líka alveg ágætt en bara of stór skammtur, ég held þetta sé ofmetinn réttur sem heil máltíð!

d 11 vitello tonnato

(Matarmyndir! Sagðykkur!)

Mun örugglega ekki panta mér þetta oftar.

Nújæja. Þarna tók ég við stýrinu.

Sikksakkaði upp og niður þröngar götur með hárnálabeygjum. Fór fullhratt fyrir ferðafélagana svo hraðafíkillinn neyddist til að slaka aðeins á. Allt í góðu með það. Ógeðslega gaman að keyra þennan bíl samt!

Vorum góða stund að komast að landamærunum. Fegin að við höfðum ákveðið að taka ferðina til Verona í tveimur skömmtum, það hefði verið ansi glatað að koma dauðþreytt eftir langa keyrslu í hitann í óperunni.

Yfir til Austurríkis. Tókum tæpast eftir landamærunum. Gegn um löng göng, rör gegn um fjall. Kaffistopp að þeim loknum hjá stórfurðulegu veitingahúsi. Þar fékk ég svei mér þá versta kaffi sem ég hef drukkið á ævinni. Risabolli NB!

d 11 kaffi

og sykurmolar? ég hef ekki séð sykurmola í mörg ár! Ekki að ræða það að drekka þetta sull! fór með bollann undir því yfirskini að ég ætlaði að taka mynd og laumaðist til að hella úr bollanum.

Kallinn sem var að afgreiða var alveg búinn að fá sér þó nokkra bjóra, það var nokk augljóst. Svo var fjölskyldan hans líka á svæðinu, meðal annars hálfstálpaður strákur sem lék sér að því að keyra lítið fjórhjól aftur og aftur upp á pallbíl.

Ég hef séð betur staflað timbur:

d 11 timbur

en útsýnið bak við hús sveik samt ekki:

d 11 hlíð

Þarna urðum við næstum vitni að árekstri sem hefði getað orðið mjög slæmur! Tvöföld akrein, bílstjóri hægra megin ákvað greinilega skyndilega að beygja til vinstri, þvert yfir vinstri akrein inn á planið þar sem við sátum. Nema hvað annar bíll á vinstri akreininni var á leið fram úr og ef ekki hefði verið fyrir eldsnögg viðbrögð bílstjórans þar þá hefði getað farið ansi illa. Þarna er keyrt greitt! Til allrar hamingju var akkúrat þá enginn að koma á móti! Svo þetta slapp til sem betur fór.

Kláraði að keyra til Zell, komum þangað síðdegis. Slotið séð frá bílastæði fyrir neðan. Eina sem vantaði var blóm í bakkana við gluggana, hefði verið enn fínna.

d 11 slotið

Töskunum hent aftur inn, við höfðum tekið allt með sem máli skipti því það er aldrei að vita hvort eitthvað komi upp á og fólk komist ekki með góðu móti til baka. Ég hef aldrei hugsað svona en þetta er góð pólisía.

Löbbuðum í bæinn í drykk og kvöldmat og til baka seint um kvöldið í yndislegu, passlega heitu veðri.

d 11 sólsetur

Sëlva/Verona giorno dieci

Að vakna við sólarupprás, teygja úr sér og fara út á svalir í 24° hita og sjá þetta útsýni – það mætti alveg venjast þessu:

d 10 morgunútsýni

Morgunmatarhlaðborðið alveg geggjað, ég klikkaði á að taka mynd eða eiginlega vídeó af herlegheitunum svo ég birti bara mynd af úrvali bóndans. Já og egginu mínu og þarna neðst rétt glittir í stóru þykku sneiðina af reyktum laxi sem ég fékk mér.

d 10 morgunmatur

Vorum að spá í hvort við ættum að spreða smá af morgninum í spa og laug en enduðum á því að fara bara í sturtu, pakka saman og hrúga í bílinn og halda af stað til Verona.

Heitt. Það varð heitt! Þarna vorum við að renna inn í Verona.

d 10 heitt

(uss, Jón var ekki að keyra 8 km yfir hámarkshraða, var það nokkuð?)

Hálfsáum eftir því að hafa ekki nýtt okkur „svalann“ í Sëlva aðeins lengur. Því þarna var nánast óbærilegt af hita. Fundum hótelið án nokkurra vandkvæða, hótelið reddaði bílastæðapassa, ég lét ökuskírteinið mitt í pant og Jón Lárus hringsólaði smástund þar til hann fann stæði sem passinn gilti fyrir, skammt frá hótelinu. Röltum í bæinn í hádegismat og til að óríentera okkur. Arenan var á sínum stað spölkorn frá hótelinu (sem betur fer ekki langt! fjögurra mínútna ganga er óravegur í svona hita)

d 10 arena utan

Hádegismatur í lítilli hliðargötu, héldum að þar yrði væntanlega ódýrara en við torgin. Ekki svo. Fansí staður og dýr, ágætis matur en ekki alveg verðsins virði.

Sé eftir að hafa ekki tekið mynd af vínseðlinum! Þarna var hægt að fá dýrustu vín sem ég hef séð á seðli og hef ég þó séð nokkur með ansi góðum smurningi. Þar bar hæst Bollinger vieilles vignes françaises, blanc de noir. Verðið á því var 2000 evrur. Tvö. Þúsund. Evrur. Um þrjúhundruð þúsund aulakrónur!

Veit ekki með ykkur en ég myndi alveg hafa eitthvað annað að gera við þrjúhundruðþúsundkall en að sötra hann hálfa kvöldstund!

Upp á hótel smástund. Sturta tvö þennan dag. Ekki veitti af!

Skiptum svo liði og ákváðum að hittast bara aftur í kvöldmat einum og hálfum tíma fyrir sýningu. Höfðum verið eitthvað stressuð að það yrði tímafrekt að komast inn í Arena en sáum síðan að þarna voru ótal inngangar svo það yrði væntanlega ekkert mál.

Þarna var props fyrir hina sýninguna sem var í gangi á móti Aïdu. Lyft upp með byggingarkrana sem er settur upp á hverjum degi til að flytja props inn og út og tekinn svo niður aftur. Ekkert geymslupláss inni á svæðinu:

d 10 props

Við Jón löbbuðum eiginlega aðallega á milli loftkældra rýma í búðum og kaffihúsum, (reyndar með viðkomu á sölubás þar sem ég keypti mér blævæng), þar til við gátum ekki meira og fórum á hótelið. Þar var tekin þriðja sturta dagsins og sú kaldasta.

Ekki aaaaaalveg eins glanslegt útsýni úr hótelglugganum okkar og um morguninn:

d 10 útsýni úr hótelglugga

en hótelið var samt alveg ljómandi, þó við Jón gistum undir súð. Mesta furða að klaufinn hér ræki ekki hausinn í og fengi heilahristing eða þaðan af verra!

d 10 hótelloft

Kvöldmatur á götu til hliðar við torgið sem Arena stendur við. Besta sætið, sagði þjónninn, við vorum hikandi þar til að hann benti á að þarna, á horninu við götu og bílastæði kæmi smá gola. Allt í lagi þá!

Þorði ekki að taka mynd af carabinieri og Veronalöggunni sem voru í hópum fyrir utan. Það á ekki að taka nokkurn einasta séns á hryðjuverkum þarna. Eins og ég er nú lítið fyrir ruling with fear þá skil ég örlítið að þarna sé öryggið haft í fyrirrúmi.

Ég var ekki alveg viss um að við hefðum keypt sæti í stólum eða bara á berum steininum, höfðum ekki splæst í dýrustu sætin, svo við þorðum ekki annað en kaupa okkur sessur. Það reyndist óþarfi því þetta voru sannarlega bólstraðir stólar og ekki nóg með það, heldur hefði ég ekki getað hugsað mér betri sæti! Sátum í fjórðu röð á upphækkuninni í Arena, framan við og til hliðar við sviðið. Giska á að það hafi verið ca 150 metrar inn að miðju sviðs! Í hæsta lagi!

d 10 svið

Spennan magnaðist.

d 10 Eyrún mín

fallega vinkona mín!

d 10 gengið

og svo allur hópurinn! Svei mér þá ef þetta er ekki eina hópmyndin sem ég á af okkur. Hvað er með það?

Blævængurinn. Kom. Í. Góðar. Þarfir!

Ég tók vídeó yfir áheyrendagólf og -palla, alveg iðandi af blævængjum. Eyrún og Ástráður höfðu ekki keypt sér blævæng en gáfust upp í fyrsta hléi og keyptu sér. Þar til þá gerði ég mitt besta að veifa fyrir okkur öll! (og þau reyndar veifuðu prógramminu en það virkaði ekki nándar nærri nógu vel). FitBitgræjan mín sýndi 14400 skref þennan dag og ég labbaði sko EKKI svo mikið í hitanum!

Ég sárvorkenndi hljómsveitinni og hljómsveitarstjóranum sem ekki fengu neitt tækifæri nema í leikhléunum tveimur til að komast eitthvað að kæla sig. Og ekki gátu þau veifað neinum blævængjum! Í gryfjunni voru fimm hörpur. FIMM! Ég held aldrei að ég hafi séð fimm hörpur á sama stað í einu áður! Það er ekkert magnað upp þarna svo væntanlega var þetta bara til að það heyrðist í þeim, hörpuparturinn er mjög mikilvægur í Aïdu.

Hljómsveitarstjórinn skipti um föt í báðum hléum. Var fyrst í jakka en skipti síðan yfir í svarta silkiskyrtu með kínakraga. Ég á eftir að kaupa slíka handa Jóni Lárusi! ekki ein einasta spurning. Ótrúlega flott flík og ég sé minn alveg fyrir mér í svoleiðis! Reyndar þarf hann líka að eignast hörskyrtu, allavega ef hætta er á að við förum í svona hita aftur, við hin vorum öll í hörfötum, Jón var eini sem var í bómull og það var ekki að gera sig við þessar aðstæður!

Hléin voru líka bæði nýtt til að kaupa meira drykkjarkyns. Já já, sitt hvert litla freyðivínsglasið en aðallega vatn samt! Ég hellti meira að segja smá vatni yfir hausinn á mér! tímdi samt ekki miklu í slíkt. Glösin fylgdu freyðivíninu, merkt Arena di Verona 2019 og við tókum þau með alla leið heim. Betri minjagripir en ýmislegt annað.

Nújá en vá. VÁ! hvað þetta var flott sýning! Ég keypti ekki prógramm og er ekki með nöfn á söngvurum eða hljómsveitarstjóra en þetta var ótrúlega magnað. Ég einhvern veginn náði að sætta mig við hitann (ok með því að veifa blævængnum tugþúsund sinnum) og naut sýningarinnar í botn!

d 10 upphafssena

d 10 kór

Aïda er auðvitað rosalega flott ópera. Ég er almennt meira fyrir Puccini en Verdi en sá græni má nú eiga það að vera með gríðarlega góðan laglínusans og mér finnast eiginlega orchestral kaflarnir í óperunni enn flottari en söngurinn. Þekktasta „lagið“ í Aïdu er ekki Celeste Aïda heldur sigurmarsinn, (það vantaði ekki hestana í þessa uppfærslu en það voru engir fílar) og það er líka mjög flott hljómsveitarmúsík við dansatriði.

Eina sem pirraði mig var að það sat fólk í kring um okkur sem bara gat ekki hætt að tala! og þegar sigurmarsinn var spilaður þá var einn gaur sem þurfti endilega að humma stundarhátt með! ég veit ekki alveg hvað þetta lið var að hugsa!

Klukkan var vel miðnætti þegar sýningunni slotaði. Út, stoppuðum á útiveitingahúsi á leið á hótelið og eitt hvítvínsglas fyrir svefninn. Og vatn!

Á hótelinu var síðan tekin fjórða sturta dagsins. Aldrei áður farið fjórum sinnum í sturtu á innan við sólarhring!

Tók góða stund að ná mér niður en það tókst á endanum. Ágætt því ég yrði bílstjóri næsta dags.

 

 

Zell am See/Sëlva giorno nove

Athugult fólk tekur eftir smá breytingu í titli. Nú skyldi nefnilega haldið til Ítalíu.

Við höfðum keypt okkur miða á sýningu á Aidu í Verona, á Arena sviðinu. Sú sýning var daginn eftir en við höfðum plottað að fara degi fyrr af stað svo við yrðum ekki í neinni tímaþröng. Höfðum ekki pantað hótelgistingu milli þessara tveggja daga en það yrði nú tæpast mikið vandamál, myndum detta inn í einhvern dalinn í Tíról og finna okkur hótel.

Fórum af stað undir hádegið, keyrðum sem leið lá gegn um smábæi, ekki alveg sammála um hvort við ættum að stoppa í Innsbruck en enduðum á stoppi í smábæ á undan, enda ekki endilega sniðugt að fara inn í stærri bæ og þurfa bara að snuðra uppi bílastæði og leita að fallega miðbænum, þar sem Innsbruck var ekki áfangastaður út af fyrir sig. Heimsækjum hana bara síðar í góðu tómi, því falleg er hún nú!

Brennerskarðið, borga í og úr hraðbrautum, keyrðum fram hjá Pusteria dalnum þar sem Hljómeyki fór á kóramót fyrir nokkrum árum en hins vegar inn í Val Gardena, dalinn sem Demmi heitinn, Sigurður Demetz kom frá. Stoppuðum samt ekki í bænum hans, þar sem reyndar Demetz fjölskyldan er mjög ráðandi og nafnið á öðru hverju skilti heldur héldum talsvert lengra og hærra inn í dalinn.

Það var ansi hreint heitt þennan dag og traustvekjandi að sjá hitamælinn í bílnum lækka sig niður í passlegan hita eftir því sem við komum ofar.

Þegar við komum inn í smábæinn Sëlva fóru Ástráður og Eyrún að skima eftir hótelum sem þau höfðu gist á í einhverri skíðaferðinni. Fundust, tvö hótel hlið við hlið og við renndum upp að þessu:

d 9 Savoy framhlið

d 9 savoy inngangur

Fansí?

Já.

Gaurarnir fóru inn og hófu samningaviðræður við lobbíið.

Þau áttu bara dýrari týpuna af herbergjum til þessa nótt. En okkur bauðst að kaupa gistingu á verði ódýrari týpu og hægt yrði að bæta við half board, semsagt ekki bara morgunmat heldur líka kvöldmat. Off season, þetta væri talsvert dýrara á skíðatíma.

Þeim leist ekkert illa á þetta:

d 9 ræðum þetta

okkur Eyrúnu ekki heldur!

Ekki sakaði svo að þarna var lítil sundlaug og bakki og sólstólar og akkúrat það sem okkur vantaði í húsið! Þó hitinn væri þarna ekki nema rétt kring um þrjátíu gráðurnar var semíköld laug nákvæmlega það sem læknirinn fyrirskipaði.

d 9 laug

Svona var herbergið útbúið:

d 9 herbergið

já þetta eru baðsloppar og inniskór!

sem fóru í notkun:

d 9 lounging

Þetta var eina skiptið í ferðinni sem hægt væri að kalla alminlega afslöppun! Ekki að ég sé að kvarta samt! bara alls ekki.

Þau hin fóru nú samt í gönguferð niður í bæ sem við slepptum…

Einn svaladrykkur með liðinu (hlýtur ekki drykkur á svölum að vera svaladrykkur annars?)

d 9 fólkið mitt

þarna vantaði sko ekki glös á herbergið! Enda drógum við ekki Ikea glösin með okkur í þessa Ítalíuferð (þau höfðu verið í fullri notkun í Salzburg, minna í húsinu þó glasabúskapurinn þar væri pínu gloppóttur en engin ástæða á hótelunum á Ítalíu).

d 9 glös

Það voru tvö bjórglös, Jón var bara að nota annað þeirra!

Fimmréttaður kvöldverður, amuse-bouche, hlaðborð með forrétti, val um fisk eða kálf í aðalrétt, intermezzo, og val um tvo mismunandi eftirrétti. Og kaffi.

Engar matarklámmyndir í þetta sinn.

En næs var þetta!

d 9 kvöldmatur

Zell am See, Tag acht

Vöknuðum um sjöleytið og fannst við (ok allavega ég) hafa sofið út. Miðað við að vera búin að vakna milli fjögur og fimm í Salzburg flesta morgna.

Morgunmatur og hvað ættum við að gera í dag?

Þurftum auðvitað ekki að flýta okkur neitt en það var ekkert við að vera í húsinu, vantaði sólstóla og sólhlíf til að freista okkar í setur og bækur. Bekkirnir úti á palli voru ekki nógu freistandi. Svo þegar við vorum búin að borða morgunmatinn og baða okkur í rólegheitum keyrðum við (já, veit reyndar ekki alveg hvers vegna við löbbuðum ekki í þetta sinnið) niður í bæ þar sem við höfðum lagt daginn áður, hjá járnbrautarstöðinni í Zell því þar við hliðina var Intersportbúð þar sem við höfðum spottað hjólaleigu. Hjóla kring um vatnið var fram-að-hádegi planið.

Ljómandi fín hjól. Keypti mér derhúfu. Nei vorum ekki með hjálma. Skjótið okkur bara.

Sáum þessa forljótu andarunga með foreldrum sínum:

d 8 andarungar

og útsýnið þarna frá austurenda vatnsins var ekkert átakanlega ljótt. Það er reyndar eiginlega sama hvar man lítur á þessu svæði, alls staðar er stórkostlegt útsýni!

d 8 útsýnid 8 Zell í fjarska

Hér sést upp í hlíðina þar sem húsið okkar var:

d 8 hlíðin okkar

og þessum tindi áttum við eftir að kynnast betur síðar í ferðinni:

d 8 Kitzsteinhorn

Eitt vatns- og bjórstopp (nei það var ekki komið hádegi, þarna gefst annað tækifæri til að skjóta okkur). Ferðafélagar ganga frá hjólunum sínum:

d 8 hjólin

Áfram var haldið. Hjólastígurinn þarna megin við vatnið var ekki alveg eins skemmtilegur og Zell megin, ekki alveg niðri við vatn heldur meira við bílveg. Svo tókst þeim fremstu að missa af beygju og mér leist ekkert á blikuna hvað við værum komin langt frá vatninu og sendi Jón eftir þeim með mótmæli frá mér. Reyndist alveg rétt. Snerum við og fundum réttu beygjuna. Ég var aftast, Jón Lárus beint fyrir framan mig (ég var ekkert alveg ofan í honum samt) og eitthvað tókst honum að vera að glápa út í loftið, hjólamaðurinn sjálfur hjólaði á vegstiku og datt. Ég sveigði frá og ætlaði að stoppa til að athuga hvort ekki væri í lagi með hann en hef þá pottþétt bremsað bara með frambremsunni því ég flaug lóðbeint fram fyrir mig, lenti á maganum (og olnboganum) og hjólið ofan á mér!

Foj!

Sem betur fer slasaðist ég ekkert nema á stoltinu, marðist svolítið illa á hægri olnboga og fékk forljóta marbletti hér og þar á skrokkinn. Stífnaði auðvitað líka öll upp svo ég var með strengi út um allt í marga daga á eftir! Þessi mynd er tekin tveim dögum seinna.

d 8 mar

En upp á hjólið aftur, stoppuðum á sportbar við vatnið, ég bar mig illa við barþjón og fékk sárasprey og stóran plástur á olnbogann.

Kláruðum hjólatúrinn og hvað eigum við NÚ að gera?

Rétt aðeins upp í hús þar sem undirrituð fór í kalt bað í smástund til að mýkja vöðvana.

En nei nei, ekkert í boði að hanga í húsinu restina af deginum! Ekki einu sinni þessi næstum því slasaða.

Næst skyldi sko haldið upp á fjall. Ekki labbandi reyndar heldur í kláf. Eyrún og Ástráður eru mikið skíðafólk og eru með skíðakláfanef, semsagt spotta kláfa hvar sem þeir reyna annars að fela sig inni í bæjum eða utan!

Fyrra orðið þarna á helst ekki að lesa á dönsku:

d 8 lesist á dönsku

Upp með kláfnum:

d 8 útsýni úr kláfi

Ég þakkaði fyrir að vera ekki lengur lofthrædd. Þegar ég var krakki klifraði ég endalaust í öllum stillönsum og vó salt á girðingum. Slysavarnafólk hefði fengið aðsvif að horfa á mig. Svo þegar Fífa mín fæddist varð ég allt í einu alveg skelfilega lofthrædd. Það er víst algengt, þegar fólk ber allt í einu ábyrgð á öðrum en sjálfu sér, að það detti í hinar og þessar fóbíur. Og mín var semsagt þessi. Ég gat ekki fyrir mitt litla líf gengið upp tröppur sem sást niður um. Engir rússíbanar lengur! og svona kláfar – úff ég fór í slíkan í Innsbruck árið 1998 og var svo hrædd að ég fór ekki út uppi, bara sat frosin og ákvað að fara beint niður aftur.

En ekki lengur. Eins gott í þessari ferð því þetta var ekki síðasta skiptið sem við fórum upp í kláf og ég hefði sko ekki viljað missa af þessum ferðum.

Þarna uppi var safn með gömlum bílum og mótorhjólum. Þetta var ekki Herbie sjálfur þó hann þættist vera það:

d 8 bílasafn

Hádegismatur með fáránlega gott útsýni:

d 8 uppi

þetta var lítið spennandi freyðivín en vafið inn í servéttu á klakabeði, ég notaði mér það, vafði ísmolum í servéttuna og hélt við olnbogann til að kæla.

Planið var að labba niður fjallið aftur en þar gafst ég upp og neitaði. Sagði þeim hinum að labba endilega, ég myndi bara taka kláfinn og bíða eftir þeim en það var ekki við það komandi hjá þessum elskum! Svo niður fórum við öll í kláfnum.

Aftur í búð, keypt í grill og heim í hús.

Þetta reyndist eina skiptið sem við elduðum heima. Það var auðvitað gersamlega ekkert til í húsinu, svo það er ekkert sniðugt að ætla að elda sjálf og þurfa að kaupa allt frá grunni sem man á annars að grípa til heima. En grillið var fínt. Tók enga mynd.

Slökun heima vel þegin þetta kvöld.

 


bland í poka

teljari

  • 371.041 heimsóknir

dagatal

desember 2019
S M F V F F S
« Júl    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

sagan endalausa