Zell am See, Tag acht

Vöknuðum um sjöleytið og fannst við (ok allavega ég) hafa sofið út. Miðað við að vera búin að vakna milli fjögur og fimm í Salzburg flesta morgna.

Morgunmatur og hvað ættum við að gera í dag?

Þurftum auðvitað ekki að flýta okkur neitt en það var ekkert við að vera í húsinu, vantaði sólstóla og sólhlíf til að freista okkar í setur og bækur. Bekkirnir úti á palli voru ekki nógu freistandi. Svo þegar við vorum búin að borða morgunmatinn og baða okkur í rólegheitum keyrðum við (já, veit reyndar ekki alveg hvers vegna við löbbuðum ekki í þetta sinnið) niður í bæ þar sem við höfðum lagt daginn áður, hjá járnbrautarstöðinni í Zell því þar við hliðina var Intersportbúð þar sem við höfðum spottað hjólaleigu. Hjóla kring um vatnið var fram-að-hádegi planið.

Ljómandi fín hjól. Keypti mér derhúfu. Nei vorum ekki með hjálma. Skjótið okkur bara.

Sáum þessa forljótu andarunga með foreldrum sínum:

d 8 andarungar

og útsýnið þarna frá austurenda vatnsins var ekkert átakanlega ljótt. Það er reyndar eiginlega sama hvar man lítur á þessu svæði, alls staðar er stórkostlegt útsýni!

d 8 útsýnid 8 Zell í fjarska

Hér sést upp í hlíðina þar sem húsið okkar var:

d 8 hlíðin okkar

og þessum tindi áttum við eftir að kynnast betur síðar í ferðinni:

d 8 Kitzsteinhorn

Eitt vatns- og bjórstopp (nei það var ekki komið hádegi, þarna gefst annað tækifæri til að skjóta okkur). Ferðafélagar ganga frá hjólunum sínum:

d 8 hjólin

Áfram var haldið. Hjólastígurinn þarna megin við vatnið var ekki alveg eins skemmtilegur og Zell megin, ekki alveg niðri við vatn heldur meira við bílveg. Svo tókst þeim fremstu að missa af beygju og mér leist ekkert á blikuna hvað við værum komin langt frá vatninu og sendi Jón eftir þeim með mótmæli frá mér. Reyndist alveg rétt. Snerum við og fundum réttu beygjuna. Ég var aftast, Jón Lárus beint fyrir framan mig (ég var ekkert alveg ofan í honum samt) og eitthvað tókst honum að vera að glápa út í loftið, hjólamaðurinn sjálfur hjólaði á vegstiku og datt. Ég sveigði frá og ætlaði að stoppa til að athuga hvort ekki væri í lagi með hann en hef þá pottþétt bremsað bara með frambremsunni því ég flaug lóðbeint fram fyrir mig, lenti á maganum (og olnboganum) og hjólið ofan á mér!

Foj!

Sem betur fer slasaðist ég ekkert nema á stoltinu, marðist svolítið illa á hægri olnboga og fékk forljóta marbletti hér og þar á skrokkinn. Stífnaði auðvitað líka öll upp svo ég var með strengi út um allt í marga daga á eftir! Þessi mynd er tekin tveim dögum seinna.

d 8 mar

En upp á hjólið aftur, stoppuðum á sportbar við vatnið, ég bar mig illa við barþjón og fékk sárasprey og stóran plástur á olnbogann.

Kláruðum hjólatúrinn og hvað eigum við NÚ að gera?

Rétt aðeins upp í hús þar sem undirrituð fór í kalt bað í smástund til að mýkja vöðvana.

En nei nei, ekkert í boði að hanga í húsinu restina af deginum! Ekki einu sinni þessi næstum því slasaða.

Næst skyldi sko haldið upp á fjall. Ekki labbandi reyndar heldur í kláf. Eyrún og Ástráður eru mikið skíðafólk og eru með skíðakláfanef, semsagt spotta kláfa hvar sem þeir reyna annars að fela sig inni í bæjum eða utan!

Fyrra orðið þarna á helst ekki að lesa á dönsku:

d 8 lesist á dönsku

Upp með kláfnum:

d 8 útsýni úr kláfi

Ég þakkaði fyrir að vera ekki lengur lofthrædd. Þegar ég var krakki klifraði ég endalaust í öllum stillönsum og vó salt á girðingum. Slysavarnafólk hefði fengið aðsvif að horfa á mig. Svo þegar Fífa mín fæddist varð ég allt í einu alveg skelfilega lofthrædd. Það er víst algengt, þegar fólk ber allt í einu ábyrgð á öðrum en sjálfu sér, að það detti í hinar og þessar fóbíur. Og mín var semsagt þessi. Ég gat ekki fyrir mitt litla líf gengið upp tröppur sem sást niður um. Engir rússíbanar lengur! og svona kláfar – úff ég fór í slíkan í Innsbruck árið 1998 og var svo hrædd að ég fór ekki út uppi, bara sat frosin og ákvað að fara beint niður aftur.

En ekki lengur. Eins gott í þessari ferð því þetta var ekki síðasta skiptið sem við fórum upp í kláf og ég hefði sko ekki viljað missa af þessum ferðum.

Þarna uppi var safn með gömlum bílum og mótorhjólum. Þetta var ekki Herbie sjálfur þó hann þættist vera það:

d 8 bílasafn

Hádegismatur með fáránlega gott útsýni:

d 8 uppi

þetta var lítið spennandi freyðivín en vafið inn í servéttu á klakabeði, ég notaði mér það, vafði ísmolum í servéttuna og hélt við olnbogann til að kæla.

Planið var að labba niður fjallið aftur en þar gafst ég upp og neitaði. Sagði þeim hinum að labba endilega, ég myndi bara taka kláfinn og bíða eftir þeim en það var ekki við það komandi hjá þessum elskum! Svo niður fórum við öll í kláfnum.

Aftur í búð, keypt í grill og heim í hús.

Þetta reyndist eina skiptið sem við elduðum heima. Það var auðvitað gersamlega ekkert til í húsinu, svo það er ekkert sniðugt að ætla að elda sjálf og þurfa að kaupa allt frá grunni sem man á annars að grípa til heima. En grillið var fínt. Tók enga mynd.

Slökun heima vel þegin þetta kvöld.

 

Auglýsingar

0 Responses to “Zell am See, Tag acht”



  1. Færðu inn athugasemd

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s




bland í poka

teljari

  • 370.566 heimsóknir

dagatal

júlí 2019
S M F V F F S
« Jún    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

sagan endalausa

Auglýsingar

%d bloggurum líkar þetta: