Sarpur fyrir 6. júlí, 2019

Salzburg, fünfter Tag

Seinni keppnisdagur. Öll þurftu að vakna íðilhress eftir þunga daginn á undan. Veit ekki betur en það hafi bara tekist ágætlega sko.

Allavega mættum við glaðlegu fólki í morgunmatnum og tókum svo velflest bíla niður í Mozarteum til að mæta þar klukkan 9:30. Aftur var rekistefna um hvar við gætum verið en nú fengum við að fara upp á loft í mjög flottan sal til að hita upp. Helga Rut og Jón Svavar tóku upphitun með glans.

 

 

Flokkur fyrir trúarlega tónlist beið.

Þar sungum við:

Ave verum corpus eftir William Byrd

Bogoroditse dévo eftir Sergei Rakhmaninov

Ave maris stella eftir Trond Kverno

Sálm 150 eftir undirritaða

Tókst verulega vel, fannst mér!

Keppni búin. Að við héldum, en reyndar vonuðum ekki. Jón Lárus sat og hlustaði á næsta kór, Raffles Singers og sagði þegar hann kom út að þau væru nú ansi hreint öflug samkeppni svo við reiknuðum ekki með að vinna flokkinn (né hinn flokkinn, þau kepptu líka þar). En mætti vonast til að komast samt í lokakeppnina. Vorum samt langt frá því viss um það, miðað við gæði kóranna í keppninni.

Eftir riðilinn fengum við að komast aftur í svarta salinn til að renna yfir úrslitalögin. Svona just in case. Tókum klukkutíma þar í bráðnhita.

Það átti síðan að vera æfing fyrir Krýningarmessu Mozarts (sem flestallir kórarnir tækju þátt í flutningi á daginn eftir) klukkan þrjú. Ég hafði ekki reiknað með að fara aftur upp á hótel, var bara með mér auka föt fyrir þá æfingu og rölt en hinn helmingurinn af síamsfjórburunum vildi fara á hótelið og skipta um föt. Svo við Jón Lárus fórum bara að fá okkur að borða, enduðum á franska staðnum aftur. Cassoulet í þetta skiptið.

d 5 cassoulet

Verulega gott!

Í miðri máltíð kom sms frá Kára: VIÐ ERUM KOMIN Í ÚRSLIT!!! (og þetta á síðuna strax á eftir):

Screenshot 2019-07-06 23.00.31

ég hoppaði upp úr stólnum og hnefann upp í loft. Jesssssss!!!

Hafði alveg reiknað með að fá gullviðurkenningar, jafnvel í báðum flokkum, það er svona semístandard í þessum keppnum, gull fyrir góða frammistöðu, silfur fyrir sæmilega og brons fyrir ömurlega. Í Riva fengu allir kórarnir gull eða silfur nema einn fékk brons. Hann var skelfilegur! Það er alltaf svolítið fyndið þegar kórar koma svo heim og monta sig af gulli og silfri. Við í Hljómeyki náðum einu sinni silfri í einum riðli í kórakeppninni í Tours í Frakklandi. Hún er metnaðarfyllri en flestar þessar keppnir og það var reyndar enginn kór sem vann gull í þeim riðli heldur deildum við öðru sætinu með einum öðrum kór svo við vorum í raun í silfursæti og fengum peningaverðlaun. Svo komum við heim og sögðum frá þessu en ég fékk spurningu hvort „þetta hefði nú nokkuð verið neitt alvöru silfur“. Sem það var, en fólk sem þekkir til keppnanna hélt bara að við værum að monta okkur af afskaplega litlu tilefni eins og flest.

Allavega. Að komast í úrslitakeppnina var alvöru! Kári hringdi í mig og spurði hvort ég væri til í að taka útvarpsviðtal um þennan árangur. Jújú til í það! Við Jón Lárus plöntuðum okkur í rólegt horn á Wein und Co vínbarnum að bíða eftir símtali. Gengið mitt kíkti þar við og fór síðan aftur þegar æfingin fyrir Krýningarmessuna nálgaðist. Ekkert kom símtalið. Biðum í tvo tíma, ég missti af æfingunni en það gerði svo sem ekkert til. Verra að geta ekki fengið sér vínglas á þessum fína bar, úrslitin voru jú um kvöldið svo vín var ekki í boði. Ég veit ekki alveg hvað ég pantaði mér mörg vatnsglös samt.

d 5 ég

Þarna sat ég og beið!

Gafst upp um hálffimmleytið og við röltum inn í Mozarteum. Þar var æfingin við það að klárast og misdisgruntled kórfólk kom út, þau höfðu ekki verið sérlega sátt við stjórnandann sem stóð þarna og gerði lítið úr söngvurunum, sagði að það væri eins og hann væri kominn í leikskóla, hermdi eftir söngstílnum í háðstóni og hvað veit ég?

Þarna hófst hins vegar hin vandræðalegasta sena í sambandi við lokakeppnina. Við vorum beðin um að mæta klukkan 17:00 til að æfa og fengjum að komast að á sviði 17:40. Leist ekkert á þetta! Við vorum búin að æfa þetta í drep, meira að segja fyrr um daginn líka og svo voru nær öll búin að syngja úr sér allt vit á Krýningarmessuæfingu. (Nema reyndar áðurnefnd Raffles Singers, sem höfðu ekki skráð sig í Krýningarmessuna).

Fólk þurfti að nærast bæði vökva og allskonar svo hópurinn dreifðist út um allt, á næstu kaffihús, upp á hótel, þá kom upp að við kæmumst inn í sal strax, út voru send skilaboð á fólk að koma strax, það þýddi auðvitað ekki nokkurn hlut. Fullt af liði (meðal annars við Jón) hékk bara í anddyrinu á Mozarteum þennan tíma. Sungum svo úrslitalögin tvö auðvitað klukkan 17:40 eins og alltaf hafði staðið til! En náðum samt einbeitingunni nokkuð vel á strik aftur sem betur fer. Á meðan á þessu stóð var Kári að ræða við dómnefndina í keppninni, það er standard að það sé fundur stjórnenda og dómnefnda.

Lokakeppni-slash-tónleikar klukkan sjö. Sjö kórar í úrslitum, við sungum næstsíðust. Vel heitt í sal.

Mjög flottir kórar! Alls konar kórar. Ungmennakór, suðurafrískur kór með etníska músík, norskur kvennakór með konum á öllum aldri, háskólakór frá Singapúr, glee club kór frá Filippseyjum, við og svo Raffles Singers (sem er líka frá Singapúr).

Hver kór söng tvö lög. Við sungum:

O magnum mysterium eftir Morten Lauridsen

Eg vil lofa eina þá eftir Báru Grímsdóttur

O magnum fannst mér alls ekki ganga nógu vel! Byrjunartónninn ekki pottþéttur (erfið byrjun reyndar en við eigum að geta betur) og annar staður sem var ekki nógu góður. Súrt. Svo reyndar þegar ég hlusta á upptökuna þá er hún bara hreint ljómandi, þrátt fyrir þessa tvo smástaði. Tær og tandurhrein.

Burtséð frá því að það skipti svo á endanum ekki nokkru lifandis máli því við vorum alls ekki dæmd eftir þessum úrslitalögum heldur eingöngu lögunum í flokkunum. Hefðum átt að vera aaaaðeins stressaðri!

Þegar allir kórarnir sjö höfðu lokið söng sínum var heillöng, já sko mökk löng, athöfn með verðlaunaafhendingu og kynningu á dómnefnd, framkvæmdaaðilum og kórum og kórstjórum, allir kórstjórar keppninnar (ekki bara þeirra sjö kóra sem voru í úrslitum) komu á svið og öll fengu viðurkenningarskjöl og verðlaun og alltsaman. Auðvitað mikið klappað fyrir hverjum. Héldum að þetta ætlaði aldrei að verða búið!

En, út úr þessu kom, gullviðurkenning í flokki III fyrir fyrri keppnisdag, A1, gullviðurkenning í flokki V fyrir seinni keppnisdag, eingöngu Raffles Singers náðu betri árangri en við og þau eru alveg frábær, engin skömm að vinna þau ekki. Við massasátt!

d 5 verðlaun

Þarna sést Kári ásamt einum dómaranna, honum Fassbender sem hélt mikið upp á okkur.

 

 


Stjórnandi Krýningarmessunnar var einn dómaranna líka og hann var alveg voðalega ánægður með okkur. Fyrirgafst misheppnaða fyndnin á æfingunni nokk vel.

Dómararnir voru líka sérstaklega ánægðir með verk Jakobs Gruchmann, enda væntanlega orðnir ansi hreint þreyttir að hlusta á Ave verum corpus eftir Mozart og Locus iste eftir Bruckner!

Þegar við loksins komumst út stefndi fereykið á austurlenskan (nei ekki austurrískan þaddna!) veitingastað sem Jón Lárus hafði spottað fyrir okkur. Við vorum skíthrædd um að hafa misst af matnum en það var þó ekki búið að loka eldhúsinu þegar við skreiddumst þangað inn klukkan hálftíu.

d 5 önd

Önd á grænmetisbeði fyrir mig. Og hvítvín. Og fullt fullt af vatni!

Hótel. Hótelbar. Stutt samt. Dauð úr þreytu! Sofa!

Salzburg vierter Tag

Vaknað snemma, þéttur dagur framundan. Náðum að skjótast í verslunarmiðstöðina eftir morgunmat, þetta leyndist í matvörubúðinni:

d 4 einstök

Komum líka við í skóbúð og keyptum okkur bæði skó, Jón Lárus strigaskó og ég féll fyrir sandölum. Sem ég tók meðvitaða áhættu að fara í, í bæinn. Reyndist mistök.

Svona var veðrið þegar við lögðum í hann. Kristín Björg, Hildur og Þorleifur kórfélagar í góðum gír niðri í bæ.

d 4 sól

Við áttum 20 mínútna æfingu í Mozarteum konsertsalnum klukkan 12:20 – 12:40 fyrir báða flokka, mæting hálftólf á svæðið til að vera viss um að við yrðum tilbúin að ganga á svið 50 mínútum seinna. Það gekk. Mesta furða. Að halda saman svona stórum hópi er óttaleg kattasmölun.

Æfingin gekk fínt. Eiginlega fullvel fyrir ýmissa smekk en ég var samt ekki stressuð, við bara kunnum efnið mökk vel og ættum ekki að þurfa að jinxa neitt þó það gengi vel á generalprufu.

Það var alveg mínútutalning á æfingunni. Við byrjuðum á að æfa fyrir Sacred flokkinn sem keppt yrði í daginn eftir. Þar var mitt verk síðast á dagskrá svo ég þurfti að rogast með stóran symbal á fæti til að spila í lokin, söng bæði og spilaði með. Mjög skemmtilegt að ná að hafa symbalinn, það má alveg syngja Sálm 150 án hans en það er óneitanlega meiri flugeldar að hafa hann með.

Eftir æfingu var stímt aftur upp á hótel til að skipta um föt fyrir vináttutónleika í Andräkirche klukkan fjögur, mæting hálf. Ég tók lyftuna upp á herbergi, í fyrsta skipti í ferðinni (ég hleyp alltaf stiga, aðalhreyfingin mín í lífinu), drösluðum meira að segja töskunum upp á fjórðu hæð fyrsta daginn. Plástraði lappirnar í bak og fyrir eftir blessaða sandalana.

Konsertföt og bleikir Scarpa skór? Væri það eitthvað?

d 4 skór

djók en ég fór nú samt í þeim í kirkjuna. Þó við tækjum leigubíl! Aðallega reyndar þar sem það var aftur spáð hellirigningu og konsertsandalarnir mínir eru ekki vatnsheldir. Það fann ég út the hard way í síðustu Hljómeykisferð.

Vináttutónleikar í Andräkirche. Fyrst æfing, vorum ekki búin að syngja neitt þarna. Það var samt auðvelt að syngja sig inn í kirkjuna. Ansi stór og hljómaði mjög vel. Þessi kirkja stendur við Mirabellgarðinn. Furðuleg altaristafla:

d 4 kirkja

Ég er hreinlega ekki viss hvort þetta sé lútersk eða kaþólsk kirkja, allavega ekki ofhlaðin skrauti. Minnist þess þegar við í Hljómeyki sungum í lúterskri kirkju í Austurríki ríflega 21 ári fyrr, þá var mjög mikil áhersla lögð á að við værum ekki með neina kaþólska músík! ekkert Maríuneitt og við þurftum að svara fyrir Heyr himnasmið, að þrátt fyrir að textinn væri elsta þekkta trúarkvæði á Íslandi þá væri lagið eftir son lúterska biskupsins á Íslandi svo þetta hlyti að vera í lagi. Ekkert svona vandamál þarna.

Sungum þarna Sálm 22 eftir ungt austurrískt tónskáld, Jakob Gruchmann. Smá baksaga tengd því.

Í flokki A1, fyrir blandaða kóra, þurfti að vanda að velja tónlist frá ýmsum tímabilum og meðal annars var þar skylda að hafa eitt austurrískt verk. Mér var kippt inn í undirbúningshóp varðandi tónlistarval fyrir keppnina og þegar ég sá þetta tók ég strax þann pól í hæðina að við myndum EKKI syngja Mozart, Bruckner eða neinn annan gamlan dauðan kall! Það bara hlyti að vera hægt að finna verk eftir núlifandi austurrískt tónskáld!

Það reyndist samt þrautin þyngri. Ég held að austurrísk tónskáld séu svolítið bæld af sögunni, skiljanlega, og svo virðast þau ekki sérlega fíkin í að flíka verkunum sínum á netinu. Ég semsagt fann nákvæmlega ekkert spennandi við netleit.

Hafði samband við kunningjakonu, Rósu Kristínu Baldursdóttur, söngkonu sem býr í Salzburg og spurði hvort hún þekkti eitthvað skemmtilegt nýlegt austurrískt kórlag. Hún var ekki með neitt á takteinum (enda ekki beinlínis hennar sérgrein) en hún var til í að auglýsa á sinni facebooksíðu hvort fólk þekkti eitthvað skemmtilegt.

Út úr því kom að Jakob Gruchmann hafði samband við mig. Ungt tónskáld, fæddur 1991 en átti í fórum sínum talsvert af kórtónlist. Sendi mér ein 12-15 lög, missnúin, mér leist best á Sálm 22, hratt og ákaft verk með talkór og hvísli og litlum sólóstrófum en innan tóntegundar. Eiginlega bara nákvæmlega það sem við þurftum, þar sem öll hin verkin í flokknum voru hægferðug og það er nauðsynlegt að sýna að kórinn ráði við mismunandi stíla.

Gruchmann mætti sjálfur í kirkjuna og var ógurlega glaður með okkur. Þetta reyndist vera frumflutningur verksins í a cappella búningi. Kölluðum hann upp á svið eftir verkið að sjálfsögðu!

Fjórir aðrir kórar sungu með okkur á þessum vináttutónleikum, allir góðir nema helst einn, sem reyndist svo ekki vera að taka þátt í keppninni heldur var með einhvers konar hliðarþáttöku, fékk að vera í bæklingnum en var ekki í neinum keppnisflokki. Veit hreinlega ekki hvernig það virkaði. Tveir mjög flottir barnakórar sungu þarna, ég skil reyndar enn ekki hvernig stóð á því að hvorugur þeirra komst í úrslitin.

Lítill tími til að fá sér að borða á milli, áttum að mæta 18:30 í Mozarteum, keppni byrjaði 19:00 og við áttum að vera þriðji kórinn í flokki A1

Það reyndist lítið um pláss fyrir okkur í Mozarteum, fyrst átti að leyfa okkur að vera úti í garði en þá fór auðvitað að rigna, plássið fyrir innan var lítið og á endanum vorum við leidd til baka í anddyrið. Þar hljómaði ágætlega en við þurftum samt helst á því að halda að hafa þögn og einbeitingu. Pínu erfitt að hafa grafarþögn þar sem þetta var auðvitað leiðin inn í húsið fyrir alla hópa og áheyrendur. En við náðum samt þokkalegum fókus.

Upp á gang að raða okkur upp. Töskunum okkar hóps var hrúgað á Jón Lárus sem fór inn að njósna – nei uss! hlusta á hina kórana.

Svo var okkur beint í sal. Við sungum þarna:

Beati quorum via, eftir Charles Villiers Stanford

In Paradisum eftir Karl Jenkins

Sálm 22 eftir Jakob Gruchmann

Lux Aurumque eftir Eric Whitacre

Gekk mjög vel. Gruchmann mætti líka þangað. Mér fannst hans verk ganga enn betur á vináttutónleikunum en það small nú samt alveg ágætlega þarna líka.

Ég held ekki að þetta prógramm hafi verið tekið upp á vídeó, allavega ekki á okkar vegum, við vorum ekki alveg viss um hvort það mætti. Hefði alveg verið í lagi samt. Ég á eftir að henda inn link á Gruchmann úr Andrésarkirkjunni fyrr um daginn en það er ekki komið inn á Youtubesíðu kórsins enn.

Þegar við komum út var rigning. Hellirigning. Þrumur og eldingar! Það var mökk mál að panta leigubíla en það tókst nú samt á endanum. Ekki í boði að labba uppeftir og alls ekki í konsertfötum!

Hér kórgellur, komnar upp á hótel ásamt einkabílstjóra:

d 4 rigning

Þar var semsagt enn hellirigning. Ekki við það komandi að fara eitthvað langt í mat en það var ljómandi fínt grískt veitingahús beint á móti hótelinu (það var ekki veitingahús á hótelinu sjálfu, bara morgunmatur). Við langflest þangað.

Jóni Lárusi tókst að sármóðga þjóninn, við vorum að skoða vínseðilinn og fundum ekkert sem okkur leist á (uss aftur, þarna átti heldur ekki að vera vín! en það var bara ekki hægt annað en að skála smá eftir þennan dag!); hann spurði þjóninn hvort þau væru með austurrísk hvítvín. Þjónninn: Nei við erum bara með grísk vín! Jón: Þá ætlum við að fá bjór! Þjónninn: HRUMPPFFFF! (ekki upphátt samt)

Þetta var samt alveg fínt.

 

 

Jón Lárus bætti síðan fyrir með því að biðja um reikninginn á grísku. Þjónninn fyrirgaf honum alveg!

Yfir götuna aftur, sofa, seinni keppnisflokkurinn yrði strax morguninn eftir.


bland í poka

teljari

  • 373.797 heimsóknir

dagatal

júlí 2019
S M F V F F S
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

sagan endalausa