Sarpur fyrir 15. ágúst, 2007

Lizard birth

fundið hjá LadyHawke einu sinni sem oftar.

„Lizard Birth“

If you have raised kids (or been one), and gone through
the pet syndrome, including toilet flush burials for dead
goldfish, the story below will have you laughing out
LOUD!

Overview: I had to take my son’s lizard to the vet.

Here’s what happened:

Just after dinner one night, my son came up to tell me
there was „something wrong“ with one of the two
lizards he holds prisoner in his room.

„He’s just lying there looking sick,“ he told me. „I’m
serious, Dad. Can you help?“

I put my best lizard-healer expression on my face and
followed him into his bedroom. One of the little lizards
was indeed lying on his back, looking stressed. I
immediately knew what to do.

„Honey,“ I called, „come look at the lizard!“

„Oh, my gosh!“ my wife exclaimed. „She’s having
babies.“

„What?“ my son demanded. „But their names are
Bert and Ernie, Mom!“

I was equally outraged.

„Hey, how can that be? I thought we said we didn’t
want them to reproduce,“ I said accusingly to my wife.

„Well, what do you want me to do, post a sign in their
cage?“ she inquired (I think she actually said this
sarcastically!)

„No, but you were supposed to get two boys!“ I
reminded her, (in my most loving, calm, sweet
voice, while gritting my teeth).

„Yeah, Bert and Ernie!“ my son agreed.

„Well, it’s just a little hard to tell on some guys, you
know,“ she informed me (Again with the sarcasm!).

By now the rest of the family had gathered to see
what wasgoing on. I shrugged, deciding to make
the best of it.

„Kids, this is going to be a wondrous experience,“
I announced. „We’re about to witness the miracle
of birth.“

„Oh, gross!“ they shrieked

„Well, isn’t THAT just great? What are we going to do
with a litter of tiny little lizard babies?“ my wife wanted
to know.

We peered at the patient. After much struggling, what
looked like a tiny foot would appear briefly, vanishing
a scant second later.

„We don’t appear to be making much progress,“ I
noted.

„It’s breech,“ my wife whispered, horrified.

„Do something, Dad!“ my son urged.

„Okay, okay.“ Squeamishly, I reached in and grabbed
the foot when it next appeared, giving it a gentle tug.
It disappeared. I tried several more times with the
same results.

„Should I call 911?“ my eldest daughter wanted to know.

„Maybe they could talk us through the trauma.“ (You
see a pattern here with the females in my house?)

„Let’s get Ernie to the vet,“ I said grimly. We drove to
the vet with my son holding the cage in his lap.

„Breathe, Ernie, breathe,“ he urged.

„I don’t think lizards do Lamaze,“ his mother noted to
him. (Women can be so cruel to their own young. I
mean what she does to me is one thing, but this boy
is of her womb, for G~d’s sake.).

The vet took Ernie back to the examining room and
peered at the little animal through a magnifying glass.

„What do you think, Doc, a C-section?“ I suggested
scientifically.

„Oh, very interesting,“ he murmured. „Mr. and Mrs.
Cameron, may I speak to you privately for a moment?“

I gulped, nodding for my son to step outside.

„Is Ernie going to be okay?“ my wife asked.

„Oh, perfectly,“ the vet assured us. „This lizard is not
in labor. In fact, that isn’t EVER going to happen. . .
Ernie is a boy. You see, Ernie is a young male. And
occasionally, as they come into maturity, like most
male species, they um . . um . . . masturbate. Just
the way he did, lying on his back.“ He blushed,
glancing at my wife.

We were silent, absorbing this.

„So, Ernie’s just . just . . . excited,“ my wife offered.

„Exactly,“ the vet replied , relieved that we understood.

More silence. Then my vicious, cruel wife started to
giggle. And giggle. And then even laugh loudly.

„What’s so funny?“ I demanded, knowing, but not
believing that the woman I married would commit
the upcoming affront to my flawless manliness.

Tears were now running down her face. „It’s just .that . .
I’m picturing you pulling on its . . . its. . . teeny little . . “
She gasped for more air to bellow in laughter once
more.

„That’s enough,“ I warned. We thanked the vet and
hurriedly bundled the lizard and our son back into
the car.. He was glad everything was going to be okay.

„I know Ernie’s really thankful for what you did, Dad,“
he told me.

„Oh, you have NO idea,“ my wife agreed, collapsing
with laughter.

Two lizards: $140.

One cage: $50.

Trip to the vet: $30.

Memory of your husband pulling on a lizard’s winkie:

Priceless!

Moral of the story: Pay attention in biology class.

Lizards lay eggs!

Quattordicesimo giorno

Heimferðin, já, hún var víst eftir.

Ekki að hún sé þannig merkileg, en best að setja nú punktinn á ferðina samt.

Eins og ég var búin að nefna, sagði vingjarnlegur hótelstarfsmaður okkur frá því að flugvöllurinn væri ekki opnaður fyrr en klukkan 5, þannig að við vorum svo sem ekkert að vakna fyrr en klukkan 4.  Vorum búin að finna bestu leiðina út á flugvöll, við Jón Lárus höfðum fyllt bílinn af dísil kvöldið áður en hin áttu það eftir.

Út á völl, fram hjá carabinierihliðinu, moka öllum út nema þeim sem ætluðu að skila bílunum.  Flugvöllurinn hafði greinilega verið opinn í góða stund (ef ekki alla nóttina) og auðvitað var komin löng röð í afgreiðsluna fyrir flugið.  Urr.  Röðin mjakaðist ofurhægt áfram, líkt og hjá Ryanair í London.

Eftir dúk og disk birtust bílaskilararnir, sjálfvirku stútarnir á bensínstöðinni höfðu verið bilaðir, þannig að allir nema við þurftum að skila bílunum með hálfum tönkum.  Klukkan var síðan orðin ógurlega margt þegar við vorum loks tékkuð inn, tékkarinn hleypti meira að segja Óla og þeim í gegn með aukatösku, þar sem það var ekki tími til að rukka fyrir hana.  Semsagt nærri því álíka stress og þegar við fórum frá London til Ítalíu.

Inni í vél var líka vesen, við fengum nær öll sæti saman, aftast, nema hvað það mátti enginn undir 18 ára sitja í öftustu röðinni (eitthvað með að þar hafi verið neyðarútgangur), þannig að við þurftum að púsla öllu fram og til baka.  Tókst þó á endanum.   Skil reyndar ekki alveg með 18 ára, kannski innan við 12 eða eitthvað álíka.

Til London komumst við nú samt (tja, Stansted), ég var fegnust því að losna úr viðjum Ryanair.  Það þarf eitthvað talsvert til að ég fljúgi með þeim aftur.

Fjórir tímar í Iceland Expressflugið.  Fyrsta sem sumir gerðu var að kaupa sér þá langþráðu Harry Potter bók, jafnvel í fleiri en einu eintaki.  Tók því ekki að fara neitt út fyrir völl og við bjuggumst við að þurfa annaðhvort að skiptast á að passa farangurinn eða setja hann í geymsluna, eiginlega vonlaust að rápa um völlinn með helling og glás af töskum á vagni.  Vorum búin að koma okkur fyrir, og Helga búin að bjóðast til að byrja að passa, þegar við rákum augun í að uppi á töflu stóð að það væri byrjað að tékka inn í flugið.  Brilljant.  Við þangað, engin röð náttúrlega þar sem við vorum svona snemma á ferðinni, tók enga stund að tékka alla inn, þannig að núna vorum við bara með handfarangurinn.  Ennþá betra var að Iceland Express borgar aðgang fyrir alla farþega sína í vip(flýti)aðgang að öryggistékki.

Væfluðumst um á flugvellinum og gerðum það sem maður gerir á flugvöllum, fengum okkur Krispy Kreme kleinuhringi (góðir), eyddum síðustu smápeningunum og fleira.  Frábært að sleppa við mílulangar raðir að öryggistékki (þessi vip-inngangur var nú ekki sérlega augljós, en fannst á endanum).  Hirt af mér naglalakk úr töskunni, eins gott maður!  Hefði getað sprengt upp vélina eða eitthvað!

Smá rugl með hliðin, frá því þegar við vorum tékkuð inn og þar til vélin fór, hafði greinilega verið skipt um hlið, á miðanum stóð hlið 2 en á töflunni hlið 15.  Við ákváðum að hlýða töflunni frekar og það reyndist rétt.  Ekki höfðu allir í hópnum nú athugað þetta, þannig að þegar var byrjað að tékka inn voru nokkrir ekki komnir.  Við létum vita af þessu og einhver frá inntékkinu hljóp til að sækja hópinn sem sat sallarólegur við hlið 2.  Gekk allt saman, en við urðum mjög fegin þegar við sáum alla komna inn í vél.

Flug.  Ekki sérlega óvenjulegt.  Fífa hafði fengið Potterbókina hans Þorbjarnar lánaða og nefið á henni náðist náttúrlega ekki upp úr bókinni.  Ég átti mjög erfitt með mig að lesa ekki yfir öxlina á henni; það tókst þó að langmestu leyti.  (ég keypti mér ekki bók, vitandi af minni heima)

Komin heim var ég smá hrædd um að það væri hræðilegt að keyra bílinn eftir lúxuskerruna úti, en það var nú bara mesta furða, fann náttúrlega smá mun í framúrakstrinum, béemmvaffinn var ótrúlega snöggur, en við sleppum, þurfum ekki að kaupa nýjan bíl.  Hjúkkitt…

Hrikalega gott að koma heim, ekki sem verst að geta andað.

Læt ég nú langloku lokið í þetta sinn.

syfjuð

ég er alveg hreint ótrúlega syfjuð hérna.  Og ekki bætti úr skák þegar sellóhópurinn sem ég var að hlusta á fór að spila vögguvísu.  Hefði getað þegið þægilega sófann inni á kennarastofu þá.

Annars er skrítið að vera hér og hafa ekki fullan aðgang að kennarastofunni, nú er ég hér „bara“ sem foreldri (æi, ég er á pésa og nenni ekki að finna íslensku gæsalappirnar), kennarastofan er bara fyrir kennara og starfsfólk námskeiðsins.  Ekki að ég þori ekki inn, en kann samt ekki við að hanga þar neitt.

Eins gott að bókasafnið er ætlað fyrir foreldra.

Hef annars verið með ircið opið, en alltaf þarf einhver að láta pínulítinn glugga neðst á skjánum fara í taugarnar á sér, og loka því.  Gerist stundum líka á veturna.  Vildi að ég gæti falið hann betur (eins og ég að sjálfsögðu get á makkanum).  Ef einhver kann, þá kenna mér, bitte. 


bland í poka

teljari

  • 373.924 heimsóknir

dagatal

ágúst 2007
S M F V F F S
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

sagan endalausa