Sarpur fyrir 4. ágúst, 2007

Sesto giorno

Gengið frá á hótelinu, aldrei aftur. Reyndar gátu Þorbjörn og fjölskylda ekki kvartað, þar sem þau voru ekki látin borga nema eitthvað pínulítið, alveg óviljandi örugglega. Stelpan í lobbíinu var ekki sérlega klár á þessu, greinilega.

Nú var almesta snilldin tekin í notkun, talstöðvar milli bíla. Þorbjörn og Helga áttu 4 talstöðvar og lánuðu okkur hinum (ja, auðvitað voru hinar fjölskyldurnar búnar að nota þær á leiðinni á hótelið en við fengum slíka fyrst þarna), stilltum á stöð 8 og gátum ss. verið í sambandi í samflotinu. Ótrúlega þægilegt, fyrsti bíll var með gps satnav vegatæki og stjórnaði ferðinni, reyndar var annað tæki með í för en það var í tómu óstandi allan tímann og þýddi lítið að treysta á það.

Byrjuðum í næsta smábæ, Acilia, til að taka út peninga í hraðbönkum og fara í bókabúð til að leita að – ja, hverju haldið þið? Hvaða bók hafði komið út þá um nóttina?

Ítalirnir voru nú samt ekki eins áfjáðir og við, hvergi fannst bókin, alls staðar viðkvæðið: Hún kemur á fimmtudaginn/kemur á föstudaginn eða eitthvað álíka. En við keyptum okkur vegakort, nauðsynlegt að eiga slíkt, hvað sem líður öllum gps tækjum, þar sér maður aldrei stóru myndina, bara nokkra kílómetra áfram.

Ákváðum að fara yfir Appennínafjallgarðinn og gegn um Sibillini þjóðgarðinn þar, risastór. Gaman að fara sveitavegina, þó það sé svo sem nóg að gera slíkt einu sinni í ferðalagi. Römbuðum á veitingahús í Rieti, fengum ljómandi gott antipasti, fullt af mismunandi smáréttum, nóg handa öllum. Þurftum enga eftirrétti, allir voru pakksaddir eftir forréttinn. Ég næ ekki alveg hvernig Ítalir geta borðað alla þessa rétti, jafnvel þó þeir séu iðulega allt kvöldið að, í rólegheitum.

Eftir Rieti tók við hlykkir&skrykkir.it. Ótrúlega hlykkjóttir vegir, fram og til baka, upp og niður. Vill til að það var enginn illilega bílveikur með, Finnur endaði reyndar á því síðar í ferðinni að steinhætta að þola þessa vegi, gubbaði þrisvar. En ekki þennan dag, sem betur fór, þetta var langlengsta ferðalagið á svona vegum.

Í þjóðgarðinum urðum við fyrst vör við skógareldana, sem voru svo allan tímann ekki langt frá okkur í Le Marche:

skógareldar

Þarna sést reykur frá einum slíkum. Bíllinn sem Þorbjörn og Helga voru á sést þarna beint fyrir framan okkar.

Komumst svo loks í húsið, eftir 6 tíma ferðalag frá Róm. Ótrúlega flott hús, fór fram úr öllum okkar vonum, þrátt fyrir að hafa verið búin að sjá myndir (að utan). Slatti af vespum þarna en engar moskítóflugur (allavega mjög fáar slíkar, búið að vera allt of þurrt). Eini gallinn við húsið var að það var engin loftkæling í herbergjunum. Ekki alveg nógu gott, en við þoldum það, notaðar ýmsar aðferðir.

Tók bara eina mynd þarna um kvöldið, af herberginu okkar Jóns Lárusar:

herbergið okkar


bland í poka

teljari

  • 375.027 heimsóknir

dagatal

ágúst 2007
S M F V F F S
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

sagan endalausa