Erum í að dreifa nýjasta sölugóssinu frá Gradualekórnum (rááándýr ferð, vinsamlegast takið vel í söluplöggið næst). Ein vinkona mín hafði keypt nokkrar rúllur af plastpokum og þar sem við bóndinn vorum á ferð í Vesturbæinn hringi ég í hana til að athuga hvort hún sé heima. Sem reyndist vera.
Ég við bóndann: Hún á heima á Rekagranda. Jájá, Drekagranda segir hann. Hvar er það? Ég: Jú þarna vestur í bæ í jólatrjáablokkunum. Hann: Núnú ókei, ég man ekkert eftir þeirri götu. Ég hálfhissa, ekki eins og hún sé vel falin.
Eftir smástund fer hann aftur að velta fyrir sér þessum Drekagranda. Ég horfi á hann í forundran – varstu semsagt ekki að grínast með Drekagrandann? Hún á heima á Rekagranda! Ah!
Við á Rekagranda með engu D-i. Ég inn og segi vinkonunni frá þessu. Hún:
ÉG VIL BÚA Á DREKAGRANDA!!!!
uh það er svo auðvitað d í Rekagrandi, en bara eitt og lítið!