í framhaldi

af pistlinum frá um daginn, ég held ekki ég hafi sagt þessa sögu fyrr.

Sonur vinkonu minnar er íþróttagarpur, hans sterka hlið hefur alltaf verið sú. Hann ákvað þess vegna að fara á afreksíþróttabrautina í FB.

Það er ekkert vesen á þessum strák en hann varð fyrir miklum vonbrigðum með andann í deildinni. Akkúrat sama og kom fram í norsku könnuninni, mikið partístand og mikið sukk, alltaf þessi gríðarlega samkeppni milli krakkanna og vináttan fannst honum rista grunnt.

Eitt skiptið þegar kennari var veikur og tími féll niður bauð aðalstjarna deildarinnar stráknum heim á meðan, bjó rétt hjá skólanum. Jú jú, fínt – en það fyrsta sem gerðist þegar þeir komu inn í húsið var að stjarnan býður honum eina jónu. Jáneitakk.

Þetta væri svo sem nóg saga, en það versta er eftir.

Eftir áramót er sett fyrir ritgerð um forvarnargildi íþrótta. Stráksa er orðið heitt í hamsi og rakkar niður forvarnargildið sem tóma þvælu. Þetta var hins vegar ekki það sem átti að koma út, kennarinn varð brjálaður, rakkaði niður ritgerðina og gaf honum þrjá í einkunn.

Næs?