á Menningarnótt, rigning og rok, nokkuð sem er orðið sjaldséð í Reykjavík. Fórum og hlustuðum og horfðum á Freyju, pínulítið svið, krakkarnir komust varla fyrir, en þetta var ógurlega flott hjá þeim samt, tandurhreint sungið og fjölþjóðlegar kynningar á undan. Kannski maður hendi upptökunni inn á jútjúbið, þrátt fyrir að vindurinn spili talsverða rullu í hljóðupptökunni.
Niður í bæ, gegn um Austurvöll, ætluðum á Ingólfstorg en þá var þar svo mikill hávaði að okkur leist ekkert á, röltum upp Bankastræti, sáum lúðrasveit stika upp Bankastræti og Laugaveg, ætli þetta sé fyrsta skiptið sem marserað er þessa leið? Treysta S.L.Á.T.R.I. til að fara ekki troðnar slóðir. Tískusýning að byrja á Klapparstíg, en þá vorum við orðin köld og blaut og drifum okkur heim til að baka vöfflur.
Stelpurnar voru löngu horfnar með vinum sínum í bæinn.
Bróðir Jóns kíkti í heimsókn með þremur öðrum og þegar þau fóru var klukkan orðin rúmlega átta, þannig að við fengum okkur bara að borða og ætlum ekki út aftur fyrr en á flugeldasýninguna. Hefði viljað sjá söngdagskrána fótbrotnu dívunnar og fleiri í Dómkirkjunni, eða þá Hund í óskilum, en það verður að hafa það. Maður er orðinn svo ári latur.
Unglingarnir tveir koma hins vegar væntanlega ekki heim fyrr en eftir flugelda, sú eldri búin að biðja um leyfi til að fara aftur til vinkonu sinnar, ákvörðun mun liggja fyrir síðar í kvöld.
Já ég gæti best trúað því að ekki hafi áður verið marserað upp Bankastræti og Laugaveg.