það erum við akkúrat núna. Búin að borða morgunmat, upp aftur á herbergi í sturtu og pakka, klukkan rúmlega tíu, ekki tékkað út fyrr en fyrir 12, alveg tími til að skjótast aðeins í bæinn. Komin út á gangstétt smá rigning, föttuðum að við höfðum gleymt regnhlífinni inni, en að við nenntum að skjótast aftur upp á herbergi til að sækja hana, ónei.
Svo á Strikinu kom auðvitað þrumuveður og hellidemba.
Nú komin aftur upp á herbergi, hundblaut. Aular!
tíhí, gangi ykkur vel og góða heimkomu.
Verður maður hálfviti af því að blotna?
sonna sonna, öllum verður á..
Ég einhvernvegin barðist á móti því að bera á mér regnhlíf allar götur þar til núna. Að lenda í rigningu hér er ekkert grín þannig að núna loksins á ég eina slíka….gleymi henni þó alltaf en ég á hana samt.
ohhh, þetta var ég Svanfríður.
Fríða, neinei, maður er bara hálfviti að hlaupa ekki upp í herbergi og ná í regnhlífina, sérstaklega þar sem við lentum í sama daginn áður – þá var regnhlífin reyndar með í för.
Velkomin heim og góða ferð(ir).
Sumar, sumar, sumar. What can I say?
takk takk